Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 708/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę C. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd I instancji wskazał, że decyzję organu doręczono skarżącemu w dni 25 stycznia 2016 r. (co potwierdziło pismo Urzędu Pocztowego [...] z dnia 6 maja 2016 r.). W pouczeniu organ wskazał, że przysługuje na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu, przy czym należy ją wnieść na adres: Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie, Al. Jerozolimskie 94, 00 – 807 Warszawa.
W dniu 8 lutego 2016 roku skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję nadając ją w placówce operatora pocztowego na adres: Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie, ul. Postępu 21, 02 - 676 Warszawa. Przesyłkę powyższą operator pocztowy zwrócił stronie skarżącej z adnotacją o wyprowadzeniu się adresata. Następnie w dniu 29 lutego 2016 r. skarżący nadał w placówce operatora pocztowego skargę na adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie, Al. Jerozolimskie 94, 00-807 Warszawa i przesyłka ta wpłynęła do organu w dniu 1 marca 2016 roku.
Sąd I instancji uznał, że skarga wniesiona została z uchybieniem terminu, ponieważ skierowanie skargi na nieaktualny adres organu, w sytuacji gdy skarżący został poinformowany o adresie właściwym, nie można potraktować jako wniesienie skargi z zachowaniem terminu.
Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na postawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej p.p.s.a.) oraz zwrócił uiszczony wpis, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i stwierdzenie, że nie uchybiono terminom do złożenia skargi. Zarzuciła:
- 1. "jednostronną interpretację powołanych przepisów prawa w sposób wskazujący jedynie odpowiedzialność skarżącej za powstały brak formalny, aby uzasadnić niedopuszczalność odwołania;
- 2. nieuwzględnienie fundamentalnych zasad k.p.a. wyrażonych w art. 7 i 8 k.p.a. w prowadzonym postępowania celem wykazania nadrzędności interesu społecznego nad słusznym interesem strony tym samym wskazania miejsca obywatela w hierarchii relacji obywatel – organy Państwa, jako podmiotu podporządkowanego ich decyzjom;
- 3. nieuwzględnienie przesłanek merytorycznych dla korzystnego dla strony rozstrzygnięcia w sprawie poprzez wydane postanowienie stwierdzające niedopuszczalność złożenia skargi ze względów formalnoprawnych."
Ponadto skarżący wniósł o zwrot dokonanego wpisu.
W uzasadnieniu skarżący przyznał, że przesłał skargę na dotychczasowy adres organu. Zwrócona przesyła została przeadresowana na nowy adres i ponownie wysłana. Jego zdaniem, zmiana siedziby organu powinna skutkować stosownym systemem informacji do operatorów pocztowych, aby korespondencja kierowana była na nowy adres. Ponadto, organ korzystając z możliwości znalezienia błędu formalnego uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy, co pozbawiło go możliwości skutecznego dochodzenia swoich zasadniczych twierdzeń. Takie same stanowisko przyjął Sąd I instancji. Tym samym, zdaniem skarżącego, podjęte rozstrzygnięcie nie wpływa na pogłębienie zaufania obywatela do organów państwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Powyższy środek prawny powinien zostać wniesiony za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem postępowania (art. 54 § 1 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie skarga została złożona z uchybieniem powyższego przepisu, co przyznaje w zażaleniu skarżący. Z akt sprawy wynika, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 stycznia 2016 r. W jej treści zostało umieszczone pouczenie o trybie zaskarżenia: "Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Al. Jerozolimskie 94, 00-807 Warszawa".
Skarżący został więc prawidłowo poinformowany o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Tymczasem skarżący w dniu 1 lutego 2016 r. (a nie 8 lutego 2016 r., jak ustalił Sąd I instancji, jednakże błąd ten nie miał wpływu na wynik sprawy) nadał skargę na nieaktualny adres organu. Dopiero po zwrocie przesyłki do nadawcy, skarga została nadana na prawidłowy adres organu, jednak nastąpiło to już po terminie do jej wniesienia, tj. w dniu 29 lutego 2016 r. W związku z tym, że powyższe okoliczności nie są sporne w sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie z dnia 2 czerwca 2016 r. odpowiada prawu. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po terminie podlega odrzuceniu. Skoro więc skarga została wysłana na właściwy adres organu po upływie trzydziestodniowego terminu uregulowanego w art. 53 § 1 p.p.s.a., to Sąd I instancji nie naruszył w/w przepisów w zakresie odrzucenia skargi.
Dla zachowania przez stronę terminu do wniesienia skargi nie można w żadnej mierze przyjąć daty nadania jej co prawda do niewłaściwego organu, ale na niewłaściwy, nieaktualny jego adres. Dodać również należy, że odrzucenie skargi wiąże się ze stwierdzeniem jej niedopuszczalności, a tym samym sąd administracyjny nie może przyjąć skargi do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutu skarżącego co do naruszenia przez Sąd I instancji art. 7 i 8 k.p.a. Przepisy te nie znajdują zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż regulują postępowanie administracyjne, odrębne od postępowania sądowoadministracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.