Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 listopada 2017 r. K.D. (dalej: strona, skarżący) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 271 pkt 2 i art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej jako: p.p.s.a.) skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem tego Sądu z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GZ 282/17 oraz o uchylenie postanowienia i merytoryczne rozpoznanie sprawy.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania w kwocie 100 zł na rachunek bankowy Sądu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Powyższe wezwanie zostało doręczone w siedzibie kancelarii pełnomocnika w dniu 27 grudnia 2017 r.
Pismem z dnia 11 stycznia 2018 r. (nadanym pocztą również w dniu 11 stycznia 2018 r.) pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do dokonania uiszczenia wpisu oraz o nie zwracanie skargi i nadanie dalszego biegu w sprawie.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu 27 grudnia 2017 r. do Kancelarii wpłynęło wezwanie dotyczące konieczności uzupełnienia braków w postaci opłaty wpisu w kwocie 100 zł. Z racji okresu świąteczno - noworocznego i związanego z tym wyjazdu zarówno pełnomocnika strony jak i samej strony, brak było możliwości dokonania powyższej czynności w terminie 7 dni do dnia 3 stycznia 2018 r. Powyższa przeszkoda ustąpiła w dniu 11 stycznia 2018 r. i w tymże dniu dokonano zarówno wpłaty jak i złożono wniosek o przywrócenie terminu do wywiązania się z nałożonego obowiązku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Samo wykazanie zdarzenia lub faktu, z którego wynika prawdopodobieństwo braku winy, powinno być wystarczającym dla uznania, iż zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu, o jakim mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. Ponadto stosownie do art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że składając bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania skarżący zachował siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Ponadto we wniosku tym załączył potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł.
Przechodząc natomiast do badania spełnienia przesłanki uprawdopodobnienia przez stronę skarżącą, że uchybiła terminowi bez swojej winy, podkreślić należy, że przez brak winy należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych od siebie, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności, skarżąca nie miała możliwości dochowania ustawowego terminu. Biorąc zaś pod uwagę fakt, iż przywrócenie terminu do dokonania czynności jest instytucją wyjątkową, to może ona nastąpić tylko wtedy, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni ten fakt, a jednocześnie wskaże, że przyczyna ta istniała, aż do chwili wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w sytuacji gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to na pełnomocniku spoczywa obowiązek dokonywania czynności procesowych w stosownych terminach, a zatem kryterium należytej staranności – w kontekście przesłanki braku winy, o której mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. – należy badać w stosunku do tego pełnomocnika.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, że z racji okresu świąteczno - noworocznego i związanego z tym wyjazdu zarówno pełnomocnika jak i samej strony, nie miał możliwości dokonania wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania w terminie.
W ocenie NSA przedstawione w uzasadnieniu wniosku okoliczności nie uzasadniają braku winy w niedochowaniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi o wznowienie postępowania. Zdaniem Sądu okoliczność wyjazdu świąteczno - noworocznego pełnomocnika strony nie jest okolicznością wyłączającą winę w uchybieniu terminu. Takiego wyjazdu z pewnością nie można bowiem zakwalifikować jako okoliczności niezależnej od strony (pełnomocnika), na którą nie miała ona wpływu, nagłej lub nieprzewidywalnej – czyli takiej, która w obiektywny sposób uniemożliwia zachowanie terminu.
Profesjonalny pełnomocnik, prowadzący kancelarię, która wyjeżdża w trakcie postępowania, powinien tak zorganizować swoje sprawy, aby podczas nieobecności interesy stron nie doznały uszczerbku. Planując wyjazd pełnomocnik skarżącego powinien liczyć się z możliwością otrzymania korespondencji wymagającej podjęcia w zakreślonych terminach odpowiednich czynności i zapewnić możliwość prawidłowego prowadzenia korespondencji z sądem. Skoro nie podjął takich czynności, to nie można mówić o braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi o wznowienie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie zauważa, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżący osobiście nie mógł uiścić wpisu sądowego również ze względu na wyjazd świąteczno - noworoczny. To na pełnomocniku bowiem spoczywała odpowiedzialność za tę czynność procesową i ostatecznie jej dokonał po upływie terminu, co należy traktować w kategoriach niedbalstwa, w kontekście przesłanki winy z art. 87 § 2 p.p.s.a.
W świetle przedstawionych okoliczności, stwierdzić zatem należy, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 ppsa w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.