Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 343/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu wniosku I. B., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał, że skarżący w skardze na wskazaną wyżej decyzję zawarł wniosek o jej wstrzymanie wskazując, że decyzja ta jest obciążona wadami i nie powinna być wykonywana jako sprzeczna z zasadami demokratycznego państwa prawa. W ocenie skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podkreślił, że uiszczenie nałożonej kary pieniężnej uniemożliwiłoby mu regulowanie innych zobowiązań. Ponadto, zdaniem skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji grozi mu utratą płynności finansowej, a nawet likwidacją prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, czyli zaistnieniem sytuacji nieodwracalnej.
Sąd I instancji oddalając wniosek strony podkreślił, że skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnemu (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty (48.000 zł) przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Natomiast autor wniosku nie podał żadnych rzeczowych informacji wskazujących na aktualne możliwości płatnicze skarżącego czy posiadany przez niego majątek. Nie dał zatem Sądowi możliwości oceny, czy uiszczenie kwoty 48.000 zł przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy zagrozi płynności finansowej skarżącego, a tym bardziej czy doprowadzi do likwidacji prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Sąd przypomniał, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (vide: postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II OZ 1099/14).
Ponadto w treści wniosku skarżący odwołuje się do "załączonych dokumentów obrazujących ogólna sytuację skarżącego", lecz żadne dokumenty nie zostały dołączone do skargi. Sąd wskazał również, że że okoliczność, iż w podobnych sprawach sądowoadministracyjnych sądy uwzględniały skargi w żadnym wypadku nie stanowi okoliczności mającej jakiekolwiek znaczenie dla zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania nie ma bowiem nic wspólnego z analizą zasadności skargi czy kontrolą legalności spornej decyzji.
Sąd nie ma dowolności w udzielaniu stronom ochrony tymczasowej, gdyż działa wyłącznie w granicach przesłanek wynikających z przytoczonego wyżej przepisu ustawy procesowej. Z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. niezasadne jest odwoływanie się przez stronę skarżącą do przypadków wstrzymania wykonania podobnych decyzji w innych sprawach. Wstrzymanie wykonania decyzji jest uzależnione od aktualnej sytuacji konkretnej strony skarżącej oraz skutków, jakie wykonanie decyzji przyniesie jej i tylko jej. Sam zaś fakt, że inne sądy administracyjne uwzględniały wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonych przez nich decyzji oznacza jedynie, że skarżący ci wykazali, że w związku z wykonaniem tych decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast w tej sprawie skarżący okoliczności takich nie wykazał.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie wstrzymania wykonania wykonalności zaskarżonej decyzji pomimo wskazania we wniosku okoliczności wystarczających do uznania wniosku za zasadny, zwłaszcza wykazania wysokiego prawdopodobieństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody w postaci niewypłacalności i przyczyny takiego ryzyka. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku zawartego w skardze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że ubiegając się o przyznanie wnioskowanego prawa czyli wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, strona musi uprawdopodobnić, że w jej przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (post. NSA z dnia 8 listopada 2006r., II FZ 666/06). Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać Sąd (post. NSA z dnia 3 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że skarżący, wnosząc o przyznanie mu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W sprawie sama wysokość kwoty dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu egzekucji na możliwości płatnicze i bytowe strony (por. np. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2015 r., I FSK 2069/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Wbrew temu co twierdzi skarżący w zażaleniu, nie przedstawił on żadnych dokumentów obrazujących jego całą sytuację majątkową, zatem Sąd I instancji nie dysponował materiałem wystarczającym do oceny zasadności wniosku. Argumentacja wniosku ograniczyła się do ogólnego przekonania, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwiłoby mu regulowanie innych zobowiązań i grozi mu utratą płynności finansowej, a nawet likwidacją prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona nie uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd musi posiąść informacje o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tychże informacji. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje (por. post. NSA z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II FZ 260/16).
Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odpowiada prawu, a zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.