Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 66/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odmówił P. M. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr 2674/09 w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] Starosta S. skreślił P. M. z listy instruktorów nauki jazdy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wskazaną powyżej decyzją z dnia 4 grudnia 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która kolejnie stała się przedmiotem skargi P. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W piśmie z dnia 24 lutego 2010 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji Starosty S..
Odmawiając wstrzymania wykonania decyzji Sąd pierwszej instancji wskazał na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., których wykazanie przez stronę żądającą wstrzymania jest niezbędne do rozpoznania takiego wniosku. W tym zakresie, Sąd podniósł, że wnioskodawca jako podstawę swojego żądania wskazał na okoliczność, iż wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do skreślenia go z listy instruktorów nauki jazdy, a tym samym pozbawi go możliwości zarobkowania.
W ocenie Sądu pierwszej instancji analiza okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, iż nie zachodzi w tym przypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a są to jedyne przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji. Nadto Sąd uznał, iż brak możliwości zarobkowych nie jest przesłanką, o której mowa w art. 63 § 1 p.p.s.a.
P. M. zaskarżył zażaleniem powyższe postanowienie podnosząc, iż z argumentacją Sądu pierwszej instancji o niestanowienia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. braku możliwości zarobkowania w związku z wykonaniem decyzji, nie można się zgodzić. Skarżący podniósł, iż w powołanym przepisie nigdzie nie wskazano, że okoliczność na którą powołuje się skarżący nie jest okolicznością, którą nie bierze się pod uwagę. Wskazał również, że wątpliwym wydaje się taka argumentacja Sądu jeżeli okoliczności utraty pracy nie uznaje się za powodującą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jeśli z utratą pracy związana jest utrata środków do życia na trudny do przewidzenia okres czasu.
Skarżący wskazał również, iż ocena okoliczności i orzeczenie o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania aktu ma charakter uznaniowy, jednakże w ocenie skarżącego w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał tej oceny w sposób dowolny. Ponadto ocena taka powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia, a w niniejszej sprawie, zdaniem skarżącego, tak się nie stało, a wręcz przeciwnie, gdyż Sąd powołał na uzasadnienie swego stanowiska przepis, w którym zupełnie co innego zostało zapisane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie znajduje usprawiedliwione podstawy.
We wniosku z dnia 24 lutego 2010 r. skarżący P. M., domagając się wstrzymania wykonania decyzji Starosty S. z dnia [...] maja 2009 r., skreślającej go z ewidencji instruktorów nauki jazdy, jako podstawę swojego żądania wskazał, iż wykonanie tej decyzji spowoduje w pierwszej kolejności utratę uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, co w konsekwencji doprowadzi do utraty źródła utrzymania.
Sąd pierwszej instancji odmawiając wstrzymania powyższej decyzji zgodnie z wnioskiem i w oparciu o treść jego uzasadnienia, stanął na stanowisku, iż analiza akt sprawy nie pozwala na uznanie, że w niniejszej sprawie po stronie skarżącego może zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a więc wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a to z uwagi na fakt, iż brak możliwości zarobkowania nie jest przesłanką, o której mowa w tym przepisie.
Powyższe stanowisko uznać należy za nietrafne.
Po pierwsze, cytowany przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., zawierający katalog przesłanek pozytywnych wiążących sąd przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jest katalogiem zamkniętym.
Po wtóre, przepis powyższy, wymieniając dwie przesłanki, które wnioskodawca powinien wykazać, używa do zdefiniowania zawartych w nich norm ogólnych nieostrych zwrotów. Orzecznictwo sądowoadministracyjne doprecyzowało użyte w tym przepisie pojęcia "wyrządzenie znacznej szkody" i "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków" (między innymi postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt GZ 138/04), jak również wskazało na sytuacje faktyczne i prawne związane z decyzją będącą przedmiotem wniosku o wstrzymanie, które stanowią spełnienie przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym zakresie wskazać należy na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04, w którym wyrażono pogląd, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkującej zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez stronę skarżącą jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny stanowi spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wobec błędnego założenia przez Sąd pierwszej instancji, iż utrata możliwości zarobkowania nie jest przesłanką z katalogu określonego w powołanym przepisie, zaskarżone postanowienie nie mogło się ostać. Również za uchyleniem przedmiotowego postanowienia przemawia fakt lakoniczności uzasadnienia w zakresie wykazania przez wnioskodawcę przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jakkolwiek Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd, iż w żadnym razie nie można utożsamiać obowiązku sądu dokonania oceny argumentów przedstawionych przez stronę z obowiązkiem udowodnienia braku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, to brak głębszego rozważenia, czy choćby szerszego uzasadnienia w tym zakresie, przez Sąd pierwszej instancji podnoszonych przez skarżącego okoliczności stanowiących podstawę wniosku pod kątem przesłanek z powołanego przepisu, może sugerować, iż ocena ta dokonana została w sposób dowolny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.