Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 756/16, odrzucił skargę G. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Przedstawiając stan sprawy, Sąd I instancji stwierdził, że do skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyżej wskazaną decyzję G. K. załączył dowód uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł.
Zarządzeniem z dnia 3 czerwca 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wpisu od skargi o kwotę 520 zł. Zarządzenie powyższe doręczono stronie w dniu 9 czerwca 2016 r., zaś brakujący wpis skarżący uiścił przelewem na konto sądu w dniu 23 czerwca 2016 r.
Odrzucając skargę Sąd I instancji podniósł, że wartość przedmiotu sporu w rozpoznawanej sprawie wynosi 24.000 zł, a zatem wpis sądowy wynosi 720 zł. W związku ze zbyt niską kwotą uiszczonej opłaty, skarżący został wezwany do uzupełnienia wpisu. Doręczenie wezwania było skuteczne w dniu 9 czerwca 2016 r., wobec czego siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 16 czerwca 2016 r. Skarżący brakującą część wpisu uiścił w dniu 23 czerwca 2016 r., przelewem na rachunek bankowy sądu, a zatem tydzień po upływie terminu. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.
W konsekwencji WSA uznał, że uiszczenie brakującej części wpisu po terminie nie może być uznane za skuteczne i działając na podstawie art. 220 § 3 w zw. z § 1 i w zw. z art. 85 p.p.s.a., odrzucił skargę.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył G. K., domagając się jego uchylenia i przyjęcia skargi do rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił błędne ustalenia faktyczne, polegające na uznaniu, że do uchybienia terminu do wniesienia opłaty doszło z winy skarżącego. Skarżący podkreślił, iż wezwanie sądowe zostało mu przekazane w dniu 21 czerwca 2016 r., wobec czego bez swojej winy nie uiścił on opłaty we właściwym terminie. Wnoszący zażalenie wskazał, że nie odebrał osobiście wezwania, natomiast zostało ono odebrane przez jego brata pomimo, że przesyłka nie była do niego adresowana. Brat nie przekazał w terminie wezwania skarżącemu, w konsekwencji czego nie mógł on uiścić brakującej opłaty, natomiast pismo to przekazał 88-letniemu, ciężko schorowanemu ojcu. Ojciec przesyłkę przekazał skarżącemu w dniu 21 czerwca 2016 r., po której to dacie strona bezzwłocznie uiściła brakującą opłatę. Zdaniem skarżącego, brak jest jego winy w uiszczeniu opłaty po terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak stanowi art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należny wpis. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie uiścił w zakreślonym terminie brakującej części wpisu sądowego od skargi, pomimo faktu, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Lublinie z dnia 3 czerwca 2016 r. doręczono skutecznie w dniu 9 czerwca 2016 r. Z uwagi na brak reakcji strony na powyższe wezwanie, siedmiodniowy termin na uiszczenie wpisu upłynął bezskutecznie w dniu 16 czerwca 2016 r. Okoliczność nieuzupełnienia brakującej części wpisu wynika również z notatki urzędowej pracownika sądu, z której wynika, że do dnia 24 czerwca 2016 r. nie wpłynął pełny wpis sądowy od skargi kasacyjnej w brakującej kwocie 520 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń oraz na podstawie akt sprawy, zasadnie i zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a. nastąpiło odrzucenie nieopłaconej w pełni skargi.
Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie zachodzi wyjątek od zasady ponoszenia kosztów sądowych, o którym mowa w art. 199 p.p.s.a., a zatem strona nie została zwolniona z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania ani na mocy ustawy, ani w drodze przyznania prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.