Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II OPP 2/15 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę J. H. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie ze skargi J. H. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody L. z dnia [...] października 2006 r.
Pismem z dnia 24 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego) J. H. złożył wniosek o "uzupełnienie braku formalnego w sentencji wydanego postanowienia z dnia 6 lutego 2015 r. polegającego na wskazaniu w terminie 7 dni, czy było wydane pismo sygn. akt KO" oraz wskazaniu daty skargi oraz znaku sprawy organu administracyjnego".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 138 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. sentencja postanowienia powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania postanowienia, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie sądu. W przedmiotowej sprawie sentencja postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2015 r., II OPP 2/15 zawiera te wszystkie ustawowe elementy, lecz przedmiot sprawy został w niej niedokładnie określony. Z akt sprawy wynika, że przedmiotem sprawy była bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku J. H. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody L. z dnia [...] października 2006 r. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny sprostował tę niedokładność w komparycji postanowienia z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II OPP 2/15. Brak jest natomiast podstaw do sprostowania tego postanowienia w zakresie podania daty skargi oraz znaku sprawy organu, gdyż nie są to obligatoryjne ustawowe elementy sentencji postanowienia.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.