Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 września 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wa 99/18 oddalił skargę A. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie rozpatrzenia odwołania. A. C. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1004/19 Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego w sprawie II OPS 3/19.
Postanowienie z dnia 22 czerwca 2020 r., w sprawie II OPS 3/19, NSA w powiększonym składzie 7 sędziów przejął do rozpoznania sprawę o sygnaturze II OSK 3732/18, a następnie dnia 2 września 2020 r. wydał w ostatniej z wymienionych spraw rozstrzygnięcie kończące.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania – od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie.
W niniejszej sprawie przyczyną zawieszenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym było oczekiwanie na rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, tj. sposobu orzekania na przewlekłość postępowania w przypadku, gdy przed wniesieniem skargi została wydana decyzja. Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 października 2019 r. sprawa, w której przedstawiono składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższą kwestię do rozstrzygnięcia, zarejestrowano pod sygnaturą II OPS 3/19.
Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadome jest z urzędu, że w sprawie o sygn. akt II OPS 3/19 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów nie podjął uchwały na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., lecz postanowieniem z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 3/19, na podstawie art. 187 § 3 p.p.s.a., przejął sprawę do rozpoznania a w dniu 2 września 2020 r. wydał postanowienie kończące postępowanie w sprawie (sygn. akt II OSK 3732/18). Tym samym została zakończona sprawa, od wyniku której NSA uzależnił możliwość procedowania w niniejszej sprawie.
Należy też dodać, że również z urzędu wiadomym Sądowi jest, że 22 czerwca 2020 r. w sprawie o sygn. II OPS 5/19 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów rozpoznał, na postawie art. 187 § 1 p.p.s.a., analogiczne zagadnienie prawne przedstawione mu przez skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w innej sprawie. Rozstrzygając: "Czy wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania i wydaniu ostatecznej decyzji stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi?" Sąd podjął następującą uchwałę: Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W związku z tym, że kwestia sposobu orzekania na przewlekłość postępowania (bezczynność) w przypadku, gdy przed wniesieniem skargi została wydana decyzja, została rozstrzygnięta uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił podjąć zawieszone postępowanie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 w związku z art. 193 i art. 131 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.