Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę B.S. (dalej jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z [...] lipca 2013 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o nakazanie przestrzegania postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 6 września 2013 r., natomiast radcy prawnemu R.Z. (pełnomocnikowi skarżącego) 4 września 2013 r. Pełnomocnictwo zostało przedłożone do akt sprawy na etapie postępowania odwoławczego.
Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję 7 października 2013 r.
Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła w sprawie pełnomocnika, pisma doręcza się jej pełnomocnikowi. Sąd I instancji podkreślił, że przepisy dotyczące doręczeń mają charakter obligatoryjny, jeżeli więc strona ustanowiła pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism, doręczenia należy dokonywać wyłącznie tym podmiotom.
W ocenie Sądu I instancji, oznacza to, że termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego przez stronę, za którą na etapie postępowania administracyjnego działał pełnomocnik, rozpoczyna więc swój bieg od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej zostało ono doręczone stronie. Zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi 4 września 2013 r. Termin do wniesienia skargi upłynął 4 października 2013 r., co oznacza, że skarga z 7 października 2013 r. została złożona po terminie.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł skarżący.
Zarzucił naruszenie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), polegające na przyjęciu, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi. W ocenie skarżącego, naruszenie tego przepisu polegało na przyjęciu, że datą doręczenia decyzji była data doręczenia przesyłki pełnomocnikowi skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi, pomimo, że zasługiwała ona na uwzględnienie.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
W niniejszej sprawie skarżący zarzucił naruszenie przepisu postępowania tj. art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala. W niniejszej sprawie przepis ten nie znajdował zastosowania, bowiem nie doszło do rozpoznania skargi co do jej istoty. Sąd I instancji doszedł bowiem do przekonania, że skarga podlegała odrzuceniu w związku z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Dlatego też Sąd I instancji jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał prawidłowo art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący nie podniósł zarzutu błędnego zastosowania tego przepisu, nie podniósł również zarzutów dotyczących dokonanej przez Sąd I instancji oceny zastosowania przez organ przepisów procedury administracyjnej w zakresie doręczeń. Z tych przyczyn skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.