Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] ipca 2013r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Cz. z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o nakazanie przestrzegania postanowień miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego. Ostateczna decyzja Kolegium wraz ze stosownym pouczeniem o sposobie oraz terminie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego została doręczona dniu 6 września 2013r B.S. jako stronie postępowania i w dniu 4 września 2013r. radcy prawnemu R.Z. jako pełnomocnikowi B.S. na podstawie pełnomocnictwa przedłożonego na etapie postępowania odwoławczego.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego B.S. złożył osobiście skargę do sądu administracyjnego w dniu 7 października 2013r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wskazać należy, że w świetle art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się, za pośrednictwem organu, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż zgodnie z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013r. poz. 267 – dalej k.p.a.), jeżeli strona ustanowiła w sprawie pełnomocnika, pisma doręcza się jej pełnomocnikowi. Wówczas konsekwencje prawne są związane z doręczeniem pisma pełnomocnikowi strony. Przepisy dotyczące doręczeń mają charakter obligatoryjny, jeżeli więc strona ustanowiła pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism, doręczenia należy dokonywać wyłącznie tym podmiotom (por. postanowienie SN z dnia 8 września 1993r. III CRN 30/93, postanowienie NSA z 1 lutego 2013r. II OSK 3053/12, postanowienie NSA z 15 września 2011r. II GSK 1761/11, postanowienie NSA z 26 sierpnia 2009r. I GZ 88/09).
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego przez stronę, za którą na etapie postępowania administracyjnego działał pełnomocnik, rozpoczyna więc swój bieg od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej zostało ono doręczone stronie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 2000r. III RN 157/99, wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2010 roku, sygn. akt II GSK 509/10).
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została doręczona pełnomocnikowi w dniu 4 września 2013 r. Tym samym termin do wniesienia skargi do sądu obliczony zgodnie z art. 53 §1 p.p.s.a. upłynął w dniu 4.10.2013r., co oznacza, iż skarga z dnia 7.10.2013r. została złożona po terminie.
W tym miejscu należy wskazać, iż w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącego z dnia 14.06.2013r. (k. 336 akt administracyjnych) zawierające prośbę o doręczanie pism jemu jako stronie postępowania. W piśmie tym skarżący opisując opóźnienia w przekazywaniu informacji od wyznaczonych pełnomocników wniósł o doręczanie mu pism w prowadzonej sprawie. W piśmie tym skarżący nie odwołał jednak pełnomocnictwa, co ma istotne znaczenie dla ustalenia daty doręczenia decyzji a tym samym rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. Organ administracyjny prowadzący postępowanie dokonując doręczeń, o których mowa w art. 39 k.p.a. musi bowiem w momencie ekspedycji pisma w sposób jednoznaczny zdeterminować adres, pod którym doręczenie to będzie dokonywane, stąd też właśnie ten moment jest decydujący dla tego, czy przesyłka będzie doręczana w trybie z art. 40 § 1 k.p.a., czyli bezpośrednio stronie, czy też w trybie z art. 40 § 2 tej ustawy, tj. ustanowionemu pełnomocnikowi. Zatem ustalenie, czy doręczenie powinno nastąpić na adres pełnomocnika, w tym to, czy pełnomocnik ten jest prawidłowo umocowany do działania za stronę, musi nastąpić w dacie nadania pisma.
Skoro więc bezsporne jest, że w dniu 3 września 2013r. (data nadania decyzji z dnia 19 lipca 2013r.) radca prawny R.Z. był pełnomocnikiem skarżącego, należy uznać, że organ, nadając przesyłkę zawierającą skarżoną decyzję, miał podstawy do przyjęcia, że z przepisów dotyczących doręczeń znajdzie zastosowanie art. 40 § 2 k.p.a., wedle którego pisma doręcza się pełnomocnikowi, jeśli strona takowego ustanowiła. Organ dla ustalenia osoby, do której powinna być nadana przesyłka, kierował się bowiem przedłożonym do akt sprawy pełnomocnictwem i danymi adresowymi umocowanego prawidłowo pełnomocnika, a przesyłka wyekspediowana została zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 40 §2 k.p.a. Wskazać w tym miejscu należy również, iż w aktach sprawy brak oświadczenia radcy prawnego R.Z. ustanawiającego skarżącego pełnomocnikiem do doręczeń. Powyższe przy braku wycofania pełnomocnictwa oznaczało konieczność kierowania korespondencji do radcy prawnego R.Z. na adres prowadzonej przez niego kancelarii.
W związku z powyższym, uznając przedmiotową skargę jako złożoną z uchybieniem terminu, mając na względzie fakt, iż skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.