Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 8 stycznia 2016 r., sygnatura akt II SA/Gl 464/15, oddalił skargę M. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lutego 2015 r. w przedmiocie opłaty legalizacyjnej.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wskazała, że nieuiszczenie opłaty legalizacyjnej może skutkować wszczęciem postępowania i wydaniem nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego, "co może spowodować dla niej niepowetowaną szkodę". Ponadto powołała się na wyrok NSA z 5 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1624/06.
Rozpoznając wniosek Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest to, że w razie jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca takie negatywne skutki wykonania zaskarżonego postanowienia dostrzega w tym, że opłatę legalizacyjną powinna zapłacić - jak wynika z postanowienia organu pierwszej instancji - w terminie 7 dni od doręczenia jej tego postanowienia, zaś skutkiem niezapłacenia opłaty będzie wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. Rozumowanie skarżącej opiera się jednak na fałszywej przesłance.
W ocenie NSA, z uwagi na charakter opłaty legalizacyjnej, mianowicie to, że jej uiszczenie jest warunkiem zalegalizowania samowoli budowlanej, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania ze skargi na postanowienie w sprawie opłaty legalizacyjnej nie można wydać ostatecznej decyzji w sprawie nakazu rozbiórki opartego na ustaleniu, iż nie uiszczono w terminie opłaty legalizacyjnej. Takie stanowisko przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym w wyroku, który powołała skarżąca, a nadto w wyroku z 8 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1740/07 i w postanowieniu z 19 października 2011 r., sygn. akt II OZ 984/11, zaś Sąd rozpoznający niniejszy wniosek skarżącej, ten sposób wykładni przepisów prawa podziela.
Tym samym w ocenie NSA nie zachodzi żadne takie niebezpieczeństwo, jakie według skarżącej miałoby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Do czasu bowiem prawomocnego zakończenia postępowania ze skargi skarżącej na postanowienie w przedmiocie ustalenia jej opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego nie może wydać decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, która opierałaby się na ustaleniu, że skarżąca nie zapłaciła opłaty legalizacyjnej.
Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.