Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 1094/14, oddalił skargę L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] września 2014 roku nr [...]w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji.
Skargą kasacyjną L. B. zaskarżył powyższy wyrok w całości. Następnie pismem z dnia 8 kwietnia 2015 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższy wniosek wskazał, że brak wstrzymania tej decyzji spowoduje, że zostanie przeprowadzone ponowne postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, co może doprowadzić do wydania decyzji o warunkach zabudowy i w konsekwencji do uzyskania przez J. B. pozwolenia na budowę budynku usługowo-produkcyjnego z przeznaczeniem na zakład przetwórczy wyrobów wędliniarskich ze sklepem przyzakładowym, która to inwestycja mając powstać w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, spowoduje znaczną uciążliwość dla właścicieli nieruchomości sąsiednich. Prowadzenie tego typu działalności, zdaniem skarżącego, wiąże się z zintensyfikowaniem ruchu pojazdów, w szczególności samochodów dostawczych, a ponadto emitowane w toku produkcji substancje zapachowe oraz hałas ograniczą korzystanie z działek sąsiednich.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718, dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które decyzja ta wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. Założenie to implikuje konieczność rozważenia w każdym przypadku, czy zaskarżony skargą akt, ze względu na charakter zawartego w nim rozstrzygnięcia, może podlegać wstrzymaniu. Poczynienie tego rodzaju uwagi jest uzasadnione na gruncie rozpatrywanej sprawy, albowiem skargą L. B. objęta została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] września 2014 r. uchylająca decyzję Burmistrza K. z dnia [...] lipca 2014 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-produkcyjnego z przeznaczeniem na zakład przetwórczy wyrobów wędliniarskich ze sklepem przyzakładowym, wraz z urządzeniami budowlanymi towarzyszącymi na działce nr [...] ul. Zimowej w obr. G., gm.
K., i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowany jest pogląd, zgodnie z którym decyzja kasacyjna, jako akt mający charakter czysto procesowy, co do zasady, nie podlega wstrzymaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a (por. postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 3/11; postanowienie NSA z dnia 8 czerwca 2010 r. sygn. akt II OZ 489/10; postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2005 r. sygn. akt II OZ 978/05). Kasacyjny charakter rozstrzygnięcia oznacza bowiem, że na mocy ostatecznej decyzji administracyjnej nie zostają przyznane jakiekolwiek uprawnienia ani nie zostają nałożone jakiekolwiek obowiązki na adresata tego rodzaju decyzji. Obowiązek prawny, jaki jest związany z powyższym aktem, dotyczy jedynie organu administracji publicznej, a nie strony postępowania. Chodzi w tym przypadku o ukształtowanie decyzją kasacyjną toku postępowania w taki sposób, który powoduje, że zwrócona organowi I instancji sprawa administracyjna nakłada na ten organ obowiązek wydania ponownego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (lub w inny sposób kończącego postępowanie).
Taka sytuacja procesowa oznacza, że przy wąskim rozumieniu pojęcia "wykonania" aktu administracyjnego wydanie decyzji kasacyjnej z zasady nie może prowadzić do powstania negatywnych następstw dla strony w postaci zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, do których nawiązuje art. 61 § 3 p.p.s.a.
W odniesieniu do zaskarżonej decyzji przyjęte stanowisko nie może zostać uznane za wadliwe również w przypadku, w którym pojęciom "wykonania decyzji" i "wstrzymania wykonania" nadać znaczenie szersze, łączone ze wszystkimi skutkami prawnymi, jakie pociąga za sobą wydanie decyzji ostatecznej. Argumentacja skarżącego wskazująca na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wydania w przyszłości decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest nieusprawiedliwiona. Nie wywołuje ona bowiem takich skutków materialnoprawnych, które podlegałaby wykonaniu. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy, a więc rozstrzygnięcia dającego możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia budowlanego. Jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę czy też do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych lub zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.