Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 770/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A.K. i E.W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:
Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową i garażem podziemnym, wraz z instalacjami wewnętrznymi, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. oraz budowę przyłącza wodnego na działkach nr [...] oraz przyłącza kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...].
Na skutek odwołania wniesionego przez E.W. i A.K. decyzją z dnia [...] października 2014 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określonego obszaru oddziaływania i w tym zakresie orzekł, iż obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: działkę nr [...] obr. [...], w pozostałym zakresie tj. zatwierdzenia projektu budowlanego, udzielenia pozwolenia na budowę, szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, szczegółowego nadzoru na budowie oraz informacji o warunkach przystąpienia do użytkowania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W wyniku rozpatrzenia skargi A.K. i E.W. na ww. decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1743/14 uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego.
Po ponownym rozpoznaniu wskazanego wyżej odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290) i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz.
23) - zwanej w dalszej części tego uzasadnienia w skrócie "k.p.a.", uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określonego obszaru oddziaływania i w tym zakresie orzekł: obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane obejmuje działki nr [...] obr. [...], zaś w pozostałym zakresie tj. zatwierdzenia projektu budowlanego, udzielenia pozwolenia na budowę, szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, szczegółowego nadzoru na budowie oraz informacji o warunkach przystąpienia do użytkowania utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...].
Uzasadniając to rozstrzygnięcie Wojewoda Małopolski wskazał, że w związku z wątpliwościami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie związanymi z możliwością samodzielnego funkcjonowania inwestycji w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w ramach postępowania wyjaśniającego ustalono, w odniesieniu do budowy zjazdu, iż Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 nr [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z działki nr [...] obr. [...] na działkę nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. Natomiast w odniesieniu do rozbudowy i poszerzenia ulicy [...] Prezydent Miasta K. w zaświadczeniu z dnia [...] maja 2013 r. powiadomił, że nie wniósł sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie ulicy [...].
Ponadto ustalono, że w aktach sprawy znajdują się aktualne oświadczenia gestorów sieci o zapewnieniu dostaw mediów. Zdaniem organu fakt, że inwestycja, uzyskując wyprzedzająco zezwolenie na możliwość realizacji zjazdu i przebudowy ulicy [...], jak i oświadczenia gestorów sieci, daje podstawę do uznania, że inwestycja w zakresie udzielonego pozwolenia na budowę, nie narusza art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Dalej organ dodał, że wobec zakwestionowania przez sąd administracyjny poprawności wcześniejszych ustaleń organu w zakresie kręgu osób, które winny uczestniczyć w postępowaniu, ponownie dokonano oceny posiadania przymiotu strony przez współwłaścicieli budynków [...] przy ul. [...]. Ustaleń tych dokonano między innymi w oparciu o przedłożone przez projektanta dodatkowe opracowanie obrazujące wędrówkę cienia rzucanego przez projektowany budynek. W wyniku tej oceny, organ odwoławczy ograniczył liczbę osób, które winny osobiście uczestniczyć w postępowaniu, uznając, że pozostali właściciele działki nr [...], nie mają indywidualnego interesu prawnego uprawniającego ich do osobistego udziału w postępowaniu. Uznano natomiast za strony postępowania tych właścicieli lokali, w których projektowana inwestycja wprowadza ograniczenia w nasłonecznieniu. Pozostali współwłaściciele budynku oraz wspólnota mieszkaniowa w zakresie własności części wspólnych jest reprezentowana w postępowaniu przez Zarząd Wspólnoty. Uprawnienie w tym zakresie dla zarządu wynikają z art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali.
W odniesieniu do oceny zgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie zakazu stosowania lukarn, po uzyskaniu stanowiska Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów, Wojewoda mając na uwadze powyższe stanowisko oraz stanowisko projektanta i dostępny materiał dotyczący tych zagadnień uznał, że zaproponowane w projekcie budowlanym rozwiązanie części elewacji budynku nie stanowi lukarny. W ocenie organu jest to część budynku z poddaszem, nad którym został zaprojektowany dach dwuspadowy o symetrycznym układzie połaci dachowej i kalenicy prostopadłej do kalenicy głównej budynku i w stosunku do niej obniżonej. Pokazane w projekcie budowlanym rozwiązane, w ocenie organu, nie jest oknem w dachu doświetlającym poddasze (lukarna), ale niestandardowym rozwiązaniem elewacji budynku.
Oceniając zaś ponownie zgodność wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (od strony ulicy [...]) z decyzją o warunkach zabudowy organ stwierdził, że wysokości ta jest zgodna z wymogami decyzji o warunkach zabudowy, która dopuściła, aby przy zastosowaniu dachu połaciowego, maksymalna wysokość zabudowy, będąca wysokością do kalenicy głównej, wynosiła 12 m – tutaj ww. wysokość wynosi 11,99 m.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli A.K. i A.W., zarzucając jej naruszenie: art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane; art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 2 ww. ustawy; § 13 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane; art. 32 ust. 4 ww. ustawy w zw. z art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.".
W ocenie Sądu zakwestionowana decyzja jest prawidłowa.
W uzasadnieniu Sąd przypomniał, że zaskarżona decyzja została wydana na skutek ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę Małopolskiego odwołania wniesionego przez skarżących, gdyż wyrokiem z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1743/14 Sąd uchylił poprzednią decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2014 r. Ocena prawna i wskazania zawarte w tym wyroku, stosownie do normy art. 153 p.p.s.a., wiążą organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia oraz sądy. W wyroku z dnia 14 maja 2015 r., jak przypomniano, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że "nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie pozwolenia na budowę, pomimo braku przeniesienia praw z decyzji o warunkach zabudowy z podmiotu [...] sp. z o.o. na podmiot "[...] Spółka Jawna w K.".
Sąd wyjaśnił, że przekształcenie spółki zgodnie z art. 553 k.s.h. powoduje przejście na spółkę przekształconą uprawnień z decyzji ustalającej warunki zabudowy bez konieczności wydawania odrębnej decyzji na podstawie art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu szerokie wywody skargi podważające ten pogląd nie mogą na obecnym etapie postępowania odnieść skutku.
W ocenie Sądu organ odwoławczy wykonał również pozostałe wskazania wynikające z wydanego w sprawie wyroku. W zakresie wytkniętych w poprzednim wyroku naruszeń przepisów postępowania przeprowadzono ponowną analizę zakresu oddziaływania inwestycji i ustalono, że poza terenem inwestycji obejmującym działki nr [...] obszar oddziaływania obejmuje również działki nr [...] i [...]. Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że w przypadku działki nr [...] stroną postępowania jest Wspólnota Mieszkaniowa na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali oraz ci właściciele poszczególnych lokali, w odniesieniu do których projektowana inwestycja wprowadza ograniczenia w nasłonecznieniu. W tym celu sporządzono analizę zacienienia południowo-wschodniej elewacji budynków znajdujących się na omawianej działce.
Z kolei uznanie za stronę postępowania właściciela działki nr [...] wynika z faktu, że realizacja inwestycji może wprowadzić ograniczenia w jej przyszłym zagospodarowaniu poprzez konieczność odsunięcia o 7,5 m od granicy tej działki. W ocenie Sądu ustalenia te są prawidłowe i nie budzą zastrzeżeń.
Zdaniem Sądu prawidłowo również wyjaśniono kwestię zgodności planowanej inwestycji z warunkami decyzji ustalającej warunki zabudowy w zakresie zakazu stosowania lukarn. Ocena w tym zakresie została oparta na stanowisku Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów, postanowieniu SKO w K. z dnia [...] stycznia 2016r. oraz materiale porównawczym.
Co do zarzutu nadmiernej wysokości elewacji frontowej projektowanego budynku Sąd zaznaczył, powołując się przy tym na postanowienie SKO w K. z dnia [...] stycznia 2016 r. zawierające wyjaśnienia co do wątpliwości co do treści decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, utrzymanej w mocy decyzją SKO w K. z dnia [...] września 2009 r. znak [...], że stosownie do tych wyjaśnień określono wartości rzędnych we wskazanych punktach ukształtowanego terenu przy elewacji frontowej i wyliczono rzędną średniego projektowanego poziomu terenu przy elewacji frontowej, od której należy mierzyć wysokość do górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość budynku). Ukształtowanie terenu – wykonanie skarpy wokół projektowanego budynku nawiązuje do inwestycji na sąsiedniej działce [...] i jej wysokość jest taka sama jak przy budynku [...] co wykazuje przekrój poprzeczny E-E 19 stanowiący część projektu budowlanego na k – 586E.
Wysokość projektowanego budynku wynosi 11,99 m, nie przekracza wysokości budynku [...] na sąsiedniej działce [...] i wyznaczona została na podstawie średniego poziomu terenu projektowanego przy elewacji frontowej, co zgodne jest z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.
Końcowo Sąd wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z pozostałymi wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy, powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej i bocznej oraz zaprojektowanej formy dachu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli E.W. i A.K., kwestionując go w całości i zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1/ naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo że udzielono pozwolenia na budowę, pomimo braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;
2/ naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo że organ błędnie określił krąg stron postępowania;
3/ naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo że w zaskarżonej decyzji uznano, że przedmiotowa inwestycja nie ogranicza w sposób sprzeczny z tymi normami nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się w budynkach zlokalizowanych na działkach sąsiednich;
4/ naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo że doszło do wydania pozwolenia na budowę pomimo braku przeniesienia praw z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 5/ naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i 80 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego;
Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz pozostawienie temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego, zgłaszając jednocześnie wniosek o ich zasądzenie od organu na rzecz skarżących wraz z kosztami zastępstwa radcowskiego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.
Pismem z dnia 2 marca 2017 r. skarżący uzupełnili skargę kasacyjną wnosząc o jej rozpoznanie na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] sp.j. wniosła o jej oddalenie jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem niniejszą sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego zauważyć należy, iż wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji przeprowadził właściwą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, która odpowiadała prawu.
Nie jest sporne, iż zaskarżona decyzja wydana została wskutek wcześniejszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1743/14, którym to uchylono decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Stąd treść zaskarżonego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie determinowała okoliczność, iż w przedmiotowej sprawie zapadł już ww. wyrok sądu administracyjnego.
Z kolei ocena prawna, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., wyrażona w orzeczeniu ww. Sądu w sprawie wiąże ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia, czy konkretny przepis zastosowany przez organ administracji, który wydał zaskarżoną decyzję, ma treść identyczną z treścią przypisaną przez tenże organ, a także do wyjaśnienia, że do stosunku prawnego będącego przedmiotem postępowania nie ma zastosowania dany przepis, lecz przepis inny, którego organ administracji nie uwzględnił.
Nadto sformułowanie, iż "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd", oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy. Co więcej nawet w wypadku sporu, co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny Sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w trybie przewidzianym. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Sądu (patrz: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 1089/99 – publikowany w zbiorze LEX nr 48019).
Stosownie, zatem do art. 153 p.p.s.a. oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia 14 maja 2015 r. związane były zarówno organ administracji drugiej instancji, jak i Sąd pierwszej instancji rozpatrując sprawę ponownie. Podmioty te obowiązane były zatem zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Ponowne zatem rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 591/08, publikowany na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
W zaskarżonym wyroku trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że organ odwoławczy zastosował się do wskazań wynikających z opisanego wyżej wyroku z dnia 14 maja 2015 r. i uzupełnił materiał dowodowy zgodnie z zaleceniami Sądu, zaś nowe okoliczności ustalone w sprawie pozwoliły na podjęcie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Skarga kasacyjna zaś, co jest niesporne, nie zarzuca naruszenia w tej sprawie art. 153 p.p.s.a. Stąd też należy podzielić stanowisko zawarte w kwestionowanym wyroku, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli legalności tej decyzji prawidłowo zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Przede wszystkim przypomnieć należy, że w wyroku z dnia 14 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jako niezasadny ocenił zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie pozwolenia na budowę, pomimo braku przeniesienia praw z decyzji o warunkach zabudowy z podmiotu [...] sp. z o.o. na podmiot "[...] sp.j. w K. Zdaniem Sądu stosownie do treści art.553 k.s.h. spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej oraz, że spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. Ustawodawca tak uregulował procesy transformacyjne, aby zachować tożsamość podmiotową między osobami tworzącymi spółki, nie przeprowadzać drogiego postępowania likwidacyjnego i umożliwić kontynuację w zakresie przysługujących i nabywanych praw i obowiązków.
Pozwala to przyjąć, że przekształcenie spółki w inną spółkę polega na modyfikacji ustrojowej (typu) spółki bez zmiany przedmiotu jej działalności, sposobu jej prowadzenia, a także bez zmiany większości wspólników. Modyfikacja ta zakłada, że nie jest konieczne rozwiązanie dotychczasowej spółki i utworzenie na jej miejsce innej nowej spółki. Zarówno przed i po przekształceniu mamy do czynienia z tym samym podmiotem (przedsiębiorcą), który jedynie zmienia swą formę ("szatę prawną"). Powyższe wskazuje, że wydanie decyzji na podstawie art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym było zbędne.
Tym samym uznano, że takie przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy w tej sprawie nie było konieczne i ten pogląd prawny wyrażony w poprzednim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wiązał w tej sprawie. Natomiast skarga kasacyjna po raz kolejny stawia zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 63 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo że doszło do wydania pozwolenia na budowę pomimo braku przeniesienia praw z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzut ten (oznaczony jako nr 4) jest wyłącznie niedopuszczalną polemiką z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1743/14. Tym samym zarzut ten w okolicznościach rozpoznawanej sprawy jawi się jako całkowicie nieusprawiedliwiony.
Nie jest usprawiedliwiony również zarzut naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo że organ błędnie określił krąg stron postępowania. W ramach tego zarzutu strona skarżącą podnosi, iż opracowanie (dr. inż. arch. P.L. – zacieniania południowo-wschodniej elewacji budynku znajdującego się na działce nr [...] przez budynek projektowany na działce nr [...]), jest wewnętrznie sprzeczne, zaś generalnie stronami w przedmiotowym postępowaniu winni być wszyscy właściciele lokali mieszkalnych w budynkach [...], a nie tylko niektórzy z nich, których reprezentuje zarząd wspólnoty mieszkaniowej.
Otóż już w wyroku z dnia 14 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, iż z naruszeniem przepisu art. 107 § 3 k.p.a. organ nie wyjaśnił w jaki sposób, jakimi przesłankami się kierując, ustalił krąg stron postępowania. Nadto zarzucono, iż organ odwoławczy, ograniczając krąg stron postępowania do Wspólnoty Mieszkaniowej i właścicieli lokali w domu nr [...] usytuowanego na działce nr [...] i ustalając w sposób odmienny obszar oddziaływania (obejmujący działki nr [...]) nie uzasadnił właściwie swojego stanowiska.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, przeprowadził ponowną analizę zakresu oddziaływania inwestycji. Przedstawiona ocena, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodna jest z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. i w pełni zasługuje na aprobatę. Nie jest sporne, że poza terenem inwestycji obejmującym działki określone w decyzji organu pierwszej instancji obszar oddziaływania spornej inwestycji obejmuje również działki nr [...]. Prawidłowo zatem Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że w przypadku działki nr [...] stroną postępowania jest Wspólnota Mieszkaniowa na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali oraz ci właściciele poszczególnych lokali, w odniesieniu do których projektowana inwestycja wprowadza ograniczenia w nasłonecznieniu. Potwierdza to analiza wykonana przez dr. inż. arch. P.L. (wizualizacja rzutów, k – 279 akt adm.) zacieniania południowo-wschodniej elewacji budynków znajdujących się na działce [...] przez budynek projektowany na działce [...], oznaczając na rysunku konkretną numerację budynków w zgodzie z wyrysami map znajdujących się w aktach administracyjnych.
Istotne jest również to, że ocena ta stanowi uzupełnienie analizy nasłoneczniania zacienienia i przysłaniania znajdującej się w tomie II części I projektu str. 449-484, na co zupełnie nie zwraca uwagi skarga kasacyjna. Następnie ustalono, które mieszkania budynków [...] mają okna usytuowane na stronę południowo- wschodnią i których mogą dotyczyć zacienienia, tak więc te osoby fizyczne stały się uczestnikami postępowania administracyjnego z uwagi na istnienie indywidualnego interesu prawnego uprawniającego do osobistego udziału w tym postępowaniu.
Twierdzenie skargi kasacyjnej, iż uzupełniająca analiza zacienienia sporządzona przez dr. inż. arch. P.L. jest wewnętrznie sprzeczna nie zasługuje na aprobatę, stanowi ona niewątpliwie doprecyzowanie wcześniejszego opracowania w tym zakresie, stanowiąc realizację wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartych w wyroku z dnia 14 maja 2015 r. Poza tym skarżący nie przedstawili jakiegokolwiek dowodu na tak konstruowane twierdzenia w odniesieniu do wykonanej przez uprawiony podmiot analizy, a zatem przedstawione zarzuty w tym zakresie, nie poparte jakimkolwiek dowodem, nie mogą być uznane za usprawiedliwione.
Nie można również podzielić stanowiska skarżących, by wszyscy właściciele budynków nr [...] mieli w tych okolicznościach rozpoznawanej sprawy przymiot strony. W kwestii ustalenia stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zastosowanie ma przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i zgodnie z tą normą stronami postępowania będą właściciele, czy też użytkownicy wieczyści, ewentualnie zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. O tym, kto jest tą stroną decydują zatem okoliczności konkretnej sprawy.
Mając na uwadze powyżej przedstawione rozważania w tej sprawie, to takie okoliczności zostały w tej sprawie wskazane, zaś krąg stron ustalony został prawidłowo. Przesłanki, którymi kierował się organ administracji, precyzyjnie wskazane w motywach zaskarżonej decyzji, zostały prawidłowo zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko przedstawione w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji jest w pełni przekonujące i nie nosi cech dowolności. Natomiast skarżący w ramach swego interesu prawnego nie mogą skutecznie powoływać się na zarzut, iż inne nieustalone również w tym postępowaniu strony winny mieć zapewniony w nim czynny udział.
Nie można także mając na uwadze powyższe rozważania uznać za usprawiedliwiony zarzut naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo że w zaskarżonej decyzji uznano, że przedmiotowa inwestycja nie ogranicza w sposób sprzeczny z tymi normami nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się w budynkach zlokalizowanych na działkach sąsiednich.
Bezspornym pozostaje w tej sprawie okoliczność opracowania na potrzeby tego postępowania analizy w zakresie naturalnego oświetlenia - ponowna ocena oddziaływania inwestycji przeprowadzona została w ramach postępowania uzupełniającego przed organem drugiej instancji. Ocena taka stanowi niezbędny element niniejszego postępowania. Analizy te, wbrew stanowisku skarżących, nie wskazują na naruszenie przepisów, w szczególności podniesionych w kasacji, a to § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione wyżej rozważania pozwalają na stwierdzenie, że argumenty skargi nie mogły uzasadniać stanowiska, że przedmiotowa inwestycja ogranicza w sposób sprzeczny z ww. normami nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się w budynkach zlokalizowanych na działkach sąsiednich. Skarga kasacyjna nie zawiera jakichkolwiek racjonalnych argumentów pozwalających na przyjęcie odmiennej koncepcji.
Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie uchylania zaskarżonej decyzji, mimo że udzielono pozwolenia na budowę, pomimo braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzupełnienie postępowania po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2015 r. pozwala na przyjęcie tezy, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nakazującego organowi w szczególności przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.
W tej sprawie decyzja taka została wydana dnia [...] maja 2009 r. przez Prezydenta Miasta K. Skarga kasacyjna wskazuje na niezgodność z tą decyzją w zakresie wysokości od kalenicy górnej krawędzi elewacji frontowej, podkreślając że przekracza dopuszczalne, a ustalone tą decyzją o warunkach zabudowy 12 m. Otóż należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż w tym zakresie nie ma naruszenia prawa, a wysokość projektowanego budynku wynosi 11,99 m. Wyjaśnienia w tym zakresie przedstawione przez Sąd pierwszej instancji w pełni zasługują na uwzględnienie. Zasadnie powołano się na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] stycznia 2016 r. (k. 284-285 akt adm.) w kwestii wątpliwości co do treści decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2009 r. o ustaleniu warunków zabudowy, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2009 r w ten sposób, że "w odniesieniu do ustalenia wysokości elewacji frontowej w przypadku uskokowego kształtowania elewacji frontowej wyjaśniono, że zapis ten obliguje do uwzględnienia w obliczanej średniej wysokości projektowanego poziomu terenu przy elewacji frontowej wysokości terenu we wszystkich punktach charakterystycznych dla elewacji frontowej tzn. rzędnych punktach charakterystycznych dla elewacji frontowej tzn. rzędnych terenowych przyległych do elewacji odpowiadających poszczególnym uskokom, przekłamaniom, płaszczyznom tworzącym widok elewacji frontowej.
Lokalne obniżenie terenu/nawierzchni przy elewacji, w szczególności względem istniejącego terenu, związane z obsługą kondygnacji podziemnej budynku np. wejście techniczne, zjazd do garażu podziemnego, stanowią element powiązania budynku z projektowanym zagospodarowaniem działki, pozostający z punktu widzenia przestrzennego, (jako znajdujące się poniżej terenu istniejącego i projektowanego), bez wpływu na pomiar ustalonych wysokości w pkt II.1.d załącznika nr 1 decyzji". Trafnie podkreślono, że stosownie do tych wyjaśnień określono wartości rzędnych we wskazanych punktach ukształtowanego terenu przy elewacji frontowej i wyliczono rzędną średniego projektowanego poziomu terenu przy elewacji frontowej, od której należy mierzyć wysokość do górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość budynku). Ukształtowanie terenu – wykonanie skarpy wokół projektowanego budynku nawiązuje do inwestycji na sąsiedniej działce [...] i jej wysokość jest taka sama jak przy budynku [...], co wykazuje przekrój poprzeczny E-E 19 stanowiący część projektu budowlanego na k – 586E.
Zatem w tych okolicznościach zasadnie przyjęto, iż wysokość projektowanego budynku wynosi 11,99 m (wyjaśnienie dr. inż. arch. P.L. – k. 280-283), nie przekracza wysokości budynku [...] na sąsiedniej działce [...] i wyznaczona została na podstawie średniego poziomu terenu projektowanego przy elewacji frontowej, co zgodne jest z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.
Nie można również podzielić zarzutów skarżących, iż kwestia doświetlenia została w tej sprawie rozwiązana w sposób sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy, która zakazywała wprowadzenia lukarn. Niewątpliwie stanowisko w tym zakresie wyrażono mając na uwadze uzupełniony materiał dowodowy o opinię Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów RP z dnia 18 marca 2016 r. z której wynikało że "... z punktu widzenia architektonicznego, wyniesione ponad poziom linii okapów elementy kubaturowe są integralnie związane z elewacjami i są ich ozdobnym zwieńczeniem jako formy ryzalitowania. Ukryte za nimi ukształtowanie połaci dachowych jest logiczną konsekwencją przyjętego rozwiązania przestrzennego elewacji budynku i trudno traktować je jako lukarny, choć m.in. służą doświetleniu poddasza.". Stanowisko to w kontekście całego materiału dowodowego (wzięto pod uwagę również postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r. o odmowie dokonania wykładni decyzji o warunkach zabudowy w tym zakresie) zostało właściwie zinterpretowane w tej sprawie.
W świetle tych okoliczności organ odwoławczy działając w zakresie swoich kompetencji, po dokładnym rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności i zebraniu materiału porównawczego, trafnie przyjął, że zaproponowane w projekcie rozwiązanie dotyczące części elewacji nie stanowi lukarny, a co za tym idzie nie jest sprzeczne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W decyzji trafnie przyjęto, że jest to: "część budynku z poddaszem, nad którym został zaprojektowany dach dwuspadowy o symetrycznym układzie połaci dachowej i kalenicy prostopadłej do kalenicy głównej budynku i w stosunku do niej obniżonej. Pokazane w projekcie budowlanym rozwiązanie nie jest oknem w dachu doświetlającym poddasze (lukarną), ale niestandardowym rozwiązaniem elewacji budynku.". "Na elewacjach bocznych wprowadzono facjaty, jako część ściany budynku zasłaniającą dach, których przeszklenia również doświetlają użytkowe poddasze".
Tym samym właściwie oceniono w tej sprawie przedstawiony projekt budowlany, który – jak uznano – nie jest sprzeczny z wydaną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] maja 2009 r.
Dodatkowo należy w tym miejscu podkreślić, iż nie można zgodzić się ze skarżącymi by w okolicznościach rozpoznawanej sprawy z naruszeniem art. 7, 77 i 80 k.p.a. wydano zaskarżoną decyzję. Jak wskazano wyżej organ odwoławczy w ramach postępowania uzupełniającego wykonał wszelkie czynności, które wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2015r. To, że tak uczyniono, w istocie potwierdza skarga kasacyjna, albowiem nie zawiera ona zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Trafnie zatem przyznano w tej sprawie, iż prawidłowo przeprowadzone postępowanie pozwalało na wydania zaskarżonej decyzji, odpowiadającej prawu. Słusznie więc oddalono skargę stron na podstawie art. 151 p.p.s.a., albowiem nie było przesłanek do zastosowania konstrukcji prawnej wykazanej w skardze kasacyjnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Należy nadto wyraźnie podkreślić, iż Sąd pierwszej instancji dokonał właściwej oceny zaskarżonej decyzji, w ramach sprawowania kontroli administracji publicznej. Wbrew skardze kasacyjnej nie można tym samym mówić tutaj o naruszeniu art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, jak i art 3 § 1 p.p.s.a.
Powołany w powiązaniu z innymi przepisami w prawie każdym z zarzutów naruszenia przepisów postępowania przepis art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych ma charakter ustrojowy. Określa on jedynie kryterium, pod jakim sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem strony nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które w sprawie miały zastosowanie. Niezależnie od tego zauważyć należy, że powołany wyżej art. 1 § 2 wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli.
Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, a to, iż wydał wyrok, który został zakwestionowany skargą kasacyjną, nie oznacza naruszenia ww. normy ustrojowej.
Tym samym żaden zarzut skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie, dlatego też wniesiony środek odwoławczy jako nieusprawiedliwiony nie mógł doprowadzić do eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku.
Dlatego też, wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.