Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1031/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie w sprawie ze skargi [...] (Spółdzielnia) na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2005 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] września 2005 r. Starosta Nowotarski zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. K. i A. K. pozwolenia na budowę obiektu usługowego wielofunkcyjnego wraz z infrastrukturą towarzysząca (bez przyłączy) na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...] i [...], położonych w [...].
W wyniku rozpatrzenia odwołań od powyższej decyzji Spółdzielni oraz Burmistrza Miasta [...] Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] października 2005 r., znak: [...], utrzymał zaskarżoną decyzję Starosty Nowotarskiego w mocy, w ocenie organu II instancji w sprawie zostały spełnione wszystkie wymagania wymienione w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, uPb), przeto organ I instancji nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę.
W wyniku rozpoznania skargi Spółdzielni na powyższą decyzję, WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 28 lutego 2008 r., II SA/Kr 1379/05, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Nowotarskiego. W powyższym wyroku wskazano, że zarówno decyzja Burmistrza Miasta [...]z dnia [...] lipca 2002 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w Nowym Sączu z dnia [...] września 2002 r., zostały uchylone wyrokiem WSA w Krakowie z dnia [...] czerwca 2006 r., II SA/Kr 2823/02, który stał się prawomocny, a tym samym zaistniała podstawa do wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, "K.p.a.").
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku II SA/Kr 1379/05, wniesionej przez J. K. i A. K., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 grudnia 2011 r., II OSK 807/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu swego wyroku Sąd Naczelny odwołując się do treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., Ppsa), wskazał, że w kontrolowanej sprawie w aktach sądowoadministracyjnych brak było śladu (postanowienie, zarządzenie) wskazującego na dopuszczenie przez sąd wojewódzki dowodu z dokumentów zawartych w aktach WSA w Krakowie prowadzonych pod sygn. II SA/Kr 2823/02.
Jednocześnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd wojewódzki uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. decyzje organów obu instancji wydane w sprawie pozwolenia na budowę uznając, że zaistniała podstawa do wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, powołując się na okoliczność uchylenia prawomocnym wyrokiem decyzji wydanych w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. WSA w Krakowie prezentując powyższe stanowisko, jak zauważył w swym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, nie odniósł się jednakże w uzasadnieniu do rozstrzygnięcia tegoż sądu zawartego w postanowieniu z dnia 14 marca 2007 r., sygn. II SA/Kr 2823/02 i jego uzasadnienia, a więc postanowienia wydanego w sprawie. Postanowieniem tym WSA w Krakowie postanowił odrzucić zażalenie A. K. na postanowienie tego sądu z dnia 22 grudnia 2006 r. W wytycznych zawartych w wyroku II OSK 807/11 wskazano, że sąd wojewódzki przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien odnieść się do postanowienia z dnia 14 marca 2007 r., II SA/Kr 2823/02, a także kwestii objętych dyspozycją art. 168 § 1 i art. 170 Ppsa. Brak odniesienia się do powyższych kwestii czynił zasadnym zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Kolejny raz rozpoznając skargę Spółdzielni, WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r., II SA/Kr 218/13, ponownie uchylił decyzje organów obu instancji wydanych w sprawie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powyższego wyroku podano, że na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. z urzędu stwierdzone zostało, iż w sprawie o sygn. II SA/Kr 2823/02 WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2006 r. uchylił decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2002 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, jak i utrzymującą ją w mocy decyzję SKO w Nowym Sączu z dnia [...] września 2002 r. Na tę okoliczność sąd dopuścił dowód z akt sprawy o sygn. akt II SA/Kr 2823/02. Z uwagi na powyższe stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została w oparciu o decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego prawomocnym orzeczeniem sądu.
Skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożyli J. K. i A. K., wnosząc o jego uchylenie w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa):
- - art. 190 Ppsa poprzez niezastosowanie się przez sąd pierwszej instancji do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2011 r., II OSK 807/11,
- - art. 141 § 4 Ppsa poprzez niewskazanie w sposób wyczerpujący podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co uniemożliwiać ma Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zbadanie, czy sąd prawidłowo zastosował przepisy Ppsa i K.p.a. oraz zastosował się do wykładni prawa dokonanej w wyroku II OSK 807/11,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 168 § 1 oraz art. 170 Ppsa poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy wyrok II SA/Kr 2823/02 nie uzyskał waloru prawomocności.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że sąd pierwszej instancji w zakreślonym przez Naczelny Sąd Administracyjny zakresie ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ustalająca warunku zabudowy i zagospodarowania terenu została uchylona wyrokiem wydanym w sprawie II SA/Kr 2823/02.
Wyrokiem z dnia 28 maja 2015 r., II OSK 2373/13, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 maja 2013 r., II SA/Kr 218/13, i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu sąd kasacyjny w szczególności wskazał, że sprawa była już przedmiotem jego rozstrzygnięcia, bowiem w wyroku II OSK 807/11 w sposób jednoznaczny stwierdzono, że zasadnicze znaczenie ma ocena prawomocności wyroku II SA/Kr 2823/02, wydanego ze skargi na decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, który stanowił podstawę do uchylenia z kolei decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Ocena ta uzależniona jest od przesądzenia kwestii prawomocności postanowienia WSA w Krakowie z dnia 22 grudnia 2006 r., II SA/Kr 2823/02 o odrzuceniu skargi kasacyjnej A. K. od ww. wyroku z dnia 8 czerwca 2006 r. Wbrew wyraźnym, jednoznacznym zaleceniom zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2011 r., w toku ponownego rozpoznania sprawy WSA w Krakowie uchylił się od wyjaśnienia, czy stwierdzenie prawomocności jego postanowienia z dnia 22 grudnia 2006 r. nastąpiło w sposób niewadliwy.
Opisanym na wstępie wyrokiem II SA/Kr 1031/15, WSA w Krakowie uchylił ponownie decyzje obu instancji wydane w sprawie pozwolenia na budowę.
W pierwszej kolejności wskazano, że postanowieniem z dnia 14 marca 2007 r., II SA/Kr 2823/02, WSA w Krakowie odrzucił zażalenie wniesione w imieniu A. K. przez radcę prawnego P. K. na postanowienie tego sądu z dnia 22 grudnia 2006 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu powyższego postanowienia z dnia 14 marca 2007 r. stwierdzono, że choć w wyniku błędu sekretariatu (sądu wojewódzkiego – uwaga Sądu), to jednak w sprawie istnieją dwa zażalenia na postanowienie z dnia 22 grudnia 2006 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej i obu zażaleniom należy nadać odrębny bieg.
Sąd a quo stwierdził dalej, że pogląd ten, tj. co do istnienia dwóch różnych środków odwoławczych na to samo postanowienie, jest w jego ocenie błędny. W orzecznictwie zarówno administracyjnym jak i cywilnym, zajęto stanowisko, że stronie postępowania od jednego orzeczenia, przysługuje prawo do wniesienia jednego środka odwoławczego, w tym rozumieniu, że wniesienie kolejnego, należy traktować jako pismo w sprawie. Sąd powołał się na wsparcie tego wywodu na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2005 r., II OZ 519/05, ONSAiwsa 2005/6/115, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 1999 r., II CZ 139/99, OSP 2001, z. 2, poz. 25.
Zdaniem sądu wojewódzkiego przyjąć należy, że na postanowienie z dnia 22 grudnia 2006 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej wpłynął jeden środek odwoławczy, tj. jedno zażalenie. Tzw. kolejne "zażalenie", które wpłynęło do sprawy, nie jest zatem drugim i odrębnym zażaleniem strony, lecz jest jedynie kolejnym pismem w sprawie, które z uwagi na swoją treść, może być traktowane jako uzupełnienie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Odrzucenie zażalenia na postanowienie z dnia 22 grudnia 2006 r., jest zatem odrzuceniem jednego i jedynego przysługującego stronie środka odwoławczego od tego postanowienia. Ponieważ postanowienie z dnia 14 marca 2007 r. stało się prawomocne, prawomocne stało się również postanowienie z dnia 22 grudnia 2006 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2006 r., II SA/Kr 2823/02, a co za tym idzie również ten wyrok stał się prawomocny.
Sąd pierwszej instancji wskazał też, że poglądem prawnym wyrażonym przez WSA w Krakowie w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 marca 2007 r., II SA/Kr 2823/02, co do istnienia dwóch zażaleń na postanowienie z 22 grudnia 2006 r., sąd ten nie jest związany. Wywiedziono, że jeśli chodzi o przepis art. 153 Ppsa, to dotyczy on "oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania" formułowanych w orzeczeniu WSA. W doktrynie (powołano się na A. Kabata, w: Komentarz do art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) jak i w orzecznictwie (np. wyrok NSA z dnia 2.grudnia 2014 roku, II GSK 2018/13, LEX nr 1643719) wyrażono jednoznaczne stanowisko, że "wskazania", o których mowa jest w treści art. 153 Ppsa dotyczą orzeczeń, w których sprawa jest przekazywana do ponownego rozpoznania. Co się natomiast tyczy art. 170 Ppsa, to istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie – także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu.
Wynikający z niej stan związania ograniczony jest jednak co do zasady tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów (przywołano wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2000 r., II CKN 655/98, LEX nr 51062).
W dalszych motywach tego wyroku wskazano, że w sprawie II SA/Kr 2823/02, sąd wojewódzki prawomocnym wyrokiem z dnia 8 czerwca 2006 r. uchylił decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2002 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, jak i utrzymującą ją w mocy decyzję SKO w Nowym Sączu z dnia [...] września 2002 r. Na tę okoliczność sąd pierwszej instancji dopuścił dowód z akt II SA/Kr 2823/02, stwierdzając dalej, że skoro decyzja o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia, co do którego w kontrolowanym postępowaniu zapadły decyzje w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, została prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego, wyczerpana została sytuacja określona dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa. W konkluzji stwierdzono, że uchylenie decyzji o warunkach zabudowy stanowi przesłankę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli J. K. i A. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając powyższe orzeczenie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa):
art. 190 Ppsa poprzez nie zastosowanie się do wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2011 r., II OSK 807/11 oraz w wyroku z dnia 28 maja 2015 r., II OSK 2373/13;
art. 153 Ppsa poprzez nie zastosowanie się do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania (rozpatrzenie zażalenia adw. M. W.) wyrażonych w prawomocnym postanowieniu WSA z dnia 14 marca 2007 r., II SA/Kr 2832/02;
art. 170 Ppsa poprzez wydanie wyroku wbrew wyraźnemu stanowisku
WSA w Krakowie zawartemu w prawomocnym postanowieniu z dnia 14 marca 2007 r., II SA/Kr 2832/02;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 168 § 1 oraz art. 170 Ppsa poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2006 r., II SA/Kr 2823/02 nie uzyskał prawomocności.
Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżących wnosił o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych podkreślono, że sąd pierwszej instancji miał nie zastosować się do zasad wynikających z treści art. 190 § 1 Ppsa, choć nie uległ zmianie stan prawny i faktyczny. Obszernie przytoczono fragmenty uzasadnień wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w sprawach II OSK 807/11 i II OSK 2373/13. Ocena wyrażona w zaskarżonym wyroku pozostawać ma w rażącej sprzeczności z oceną prawną sformułowaną w obu cyt. wyrokach.
Sąd wojewódzki związany był ponadto prawomocnym postanowieniem z dnia 14 marca 2007 r., a przepis art. 153 Ppsa odnosi się do wszystkich orzeczeń wydawanych przez sąd administracyjny. Skarżący kasacyjnie naprowadzają, że w powyższym postanowieniu orzeczono o odrzuceniu zażalenia wniesionego imieniem A. K. przez Radce prawnego, nie odrzucono natomiast zażalenia wnoszonego przez adwokata M. W., imieniem tej samej strony. Obecne działanie sądu wojewódzkiego stanowić ma niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie innego sądu. Wbrew stanowisku prezentowanemu w zaskarżonym wyroku, wyrok wydany w sprawie II SA/Kr 2823/02 nie jest prawomocny, skoro nie zostało rozpatrzone zażalenie wnoszone przez adwokata M. W. Ten błąd sądu pierwszej instancji skutkował wadliwemu przyjęciu, że ziściła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 193 zd. 2 Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych, te zaś nie są uzasadnione.
A. Nie jest trafny zarzut naruszenia przepisu art. 190 Ppsa, z którego wynika m. in., że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarżący kasacyjnie zarzucają, że WSA w Krakowie wyrokujący w sprawie II SA/Kr 1031/15 nie zastosować się miał do wykładni zawartej w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonej w wyrokach II OSK 807/11 i II OSK 2373/13. Przypomnieć przeto należy zasadnicze wywody zawarte w obu tych wyrokach.
Wyrokując w sprawie II OSK 807/11 Naczelny Sąd Administracyjny, uznając iż doszło do naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uchylając wyrok sądu wojewódzkiego wydany w sprawie II SA/Kr 1379/05 stwierdził, że sąd ten nie przeprowadził dowodu z akt sprawy II SA/Kr 2823/02, pomimo że powoływał się na skutki wydanego w jej ramach wyroku oraz, że nie odniósł się do rozstrzygnięcia tegoż sądu zawartego w postanowieniu z dnia 14 marca 2007 r., II SA/Kr 2823/02 i jego uzasadnienia, a więc postanowienia wydanego w sprawie. W wytycznych wyroku II OSK 807/11 wskazano, że sąd wojewódzki winien odnieść się do powyższego postanowienia, a także kwestii objętych dyspozycją art. 168 § 1 i art. 170 Ppsa. Innymi słowy w wyroku II OSK 807/11 nie przesądzono w żaden sposób znaczenia rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia 14 marca 2007 r., II SA/Kr 2823/02 i jego uzasadnienia, nakazując li tylko sądowi wojewódzkiemu przeprowadzenie dowodu z dokumentów oraz wypowiedzenie się w oznaczonym zakresie.
Z kolei w sprawie II OSK 2373/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok WSA w Krakowie II SA/Kr 218/13 uznał, że sąd wojewódzki wbrew jednoznacznym zaleceniom zawartym w wyroku II OSK 807/13, w toku ponownego rozpoznania sprawy uchylił się od wyjaśnienia, czy stwierdzenie prawomocności jego postanowienia z dnia 22 grudnia 2006 r. nastąpiło w sposób niewadliwy. Sąd Naczelny wskazywał, że w sprawie zasadnicze znaczenie ma ocena prawomocności wyroku II SA/Kr 2823/02, wydanego ze skargi na decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, a ocena ta uzależniona jest od przesądzenia kwestii prawomocności postanowienia WSA w Krakowie z dnia 22 grudnia 2006 r., II SA/Kr 2823/02 o odrzuceniu skargi kasacyjnej A. K. B. Zdaniem obecnie orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA w Krakowie nie naruszył przepisu art. 190 Ppsa, skoro w motywach zaskarżonego wyroku jednoznacznie i precyzyjnie wypowiedział się odnośnie prawomocności wyroku wydanego w sprawie II SA/Kr 2823/02.
W uzasadnieniu kontrolowanego obecnie wyroku wskazano wyraźnie jakie okoliczności kierowały tym sądem, przyjmującym że odrzucenie zażalenia A. K. na postanowienie tego sądu z dnia 22 grudnia 2006 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej strony, skutkowało uprawomocnieniem się wyroku z dnia 8 czerwca 2006 r., II SA/Kr 2823/02.
C. Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia przepisów art. 168 § 1 i art. 170 Ppsa, z których wynika odpowiednio, że "Orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy" oraz, iż "Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Zarzut ten należy rozpoznać łącznie z zarzutem uchybienia przepisowi art. 153 Ppsa, zgodnie z którym "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Istota sprawy – trafnie ujęta w zaskarżonym wyroku – sprowadza się do oceny skutków postanowienia WSA w Krakowie z dnia 14 marca 2007 r., oraz jego motywów w których stwierdzono m. in., że "w sprawie istnieją dwa zażalenia na postanowienie z dnia 22 grudnia 2006 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej i obu zażaleniom należy nadać odrębny bieg".
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo sąd a quo stwierdził, że pogląd ten, tj. co do istnienia dwóch różnych środków odwoławczych na to samo postanowienie, jest błędny. Trafnie sąd pierwszej instancji przyjął, że stronie postępowania od jednego orzeczenia, przysługuje prawo do wniesienia jednego środka odwoławczego, w tym rozumieniu, że wniesienie kolejnego, należy traktować jako kolejne pismo w sprawie. Trafnie także przyjęto, że na postanowienie z dnia 22 grudnia 2006 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej wpłynął w istocie jeden środek odwoławczy, tj. jedno zażalenie, a tzw. kolejne "zażalenie" sporządzone przez drugiego z pełnomocników skarżącego kasacyjnie, nie jest drugim i odrębnym zażaleniem strony – A. K., lecz jest jedynie kolejnym jego pismem w sprawie. Odrzucenie przeto zażalenia na postanowienie z dnia 22 grudnia 2006 r., jest zatem odrzuceniem jednego i jedynego przysługującego stronie środka odwoławczego od tego postanowienia.
Za trafne uznać także należy to stwierdzenie sądu a quo, wedle którego – ponieważ postanowienie z dnia 14 marca 2007 r. stało się prawomocne – prawomocne stało się również postanowienie z dnia 22 grudnia 2006 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2006 r., II SA/Kr 2823/02, a co za tym idzie również ten wyrok stał się prawomocny. Nie naruszono tym samym przepisu art. 153 Ppsa, skoro cyt. przepis odnosi się do związania wskazaniami "...co do dalszego postępowania... w sprawie...", w nawiązaniu do związania nie tylko sądu, ale także organu, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.
Za trafne uznać wypadnie także i to stwierdzenie WSA w Krakowie wyrażone w zaskarżonym wyroku, wedle którego co się tyczy art. 170 Ppsa, to istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie – także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Wynikający z niej stan związania – w aspekcie postanowienia sądu wojewódzkiego z dnia 14 marca 2007 r. – ograniczony jest jednak co do zasady tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów. Skoro zatem prawomocnym postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 14 marca 2007 r. odrzucono zażalenie A. K. na postanowienie tego sądu z dnia 22 grudnia 2006 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 8 czerwca 2006 r., to wyrok ten stał się niewątpliwie prawomocny.
D. Nie jest w konsekwencji trafny zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa, albowiem w sprawie II SA/Kr 2823/02 WSA w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 8 czerwca 2006 r. uchylił decyzję Burmistrza Miasta [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, jak i utrzymującą ją w mocy decyzję SKO w Nowym Sączu. Skoro decyzja o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia, co do którego w kontrolowanym postępowaniu zapadły decyzje w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, została prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego, wyczerpana została sytuacja określona w dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa. Uchylenie decyzji o warunkach zabudowy stanowiło przesłankę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, co uwzględnił sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok.
E. Z powyższych przyczyn i działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalono skargę kasacyjną.