Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 472/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę G. M. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 1 czerwca 2020 r., znak ZOA-V.7721.2019 w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W marcu 2018 r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie budowy bez pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, usytuowanego na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości W. gm. W. W trakcie postępowania przeprowadzono trzykrotnie oględziny, w toku których ustalono, że na ww. działce realizowana jest budowa budynku gospodarczego, w kształcie litery U. Od strony północnej wykonana jest ściana z cegły ceramicznej, o grubości 24 cm, długości 48,50 m i wysokości od 2,29 m do 2,39 m. Ściana wzmocniona jest monolitycznym blokiem betonowym o wysokości 120 cm i zmiennej szerokości. Wykonana jest również ściana z bloczka belitowego (trzy warstwy), o łącznej wysokości 75 cm. Od strony wschodniej wykonana jest ściana grubości 24 cm, długości 25 m i wysokości 0,78 m. Od strony zachodniej wykonana jest ściana grubości 56 cm, długości 26,30 m i wysokości od 2,40 m do 2,59 m. W ścianach zostały osadzone pręty zbrojeniowe pod przyszłe trzpienie.
Wzdłuż ściany zachodniej, północnej i wschodniej na szerokości 4,50 m wykonany został podkład betonowy. Obecny w trakcie oględzin mąż skarżącej oświadczył, że roboty budowlane prowadzone były od końca 2017 r. i nie jest to budowa budynku gospodarczego, a tylko budowa ogrodzenia.
Do akt rozpoznawanej sprawy dołączono dokumenty z akt postępowania dotyczącego wniosku skarżącej w sprawie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na ww. działce. Z akt tych wynika, że decyzją z 17 maja 2018 r. Wojewoda Lubelski uchylił decyzję Starosty Lubelskiego z 26 marca 2018 r., umarzającą postępowanie w sprawie udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę ww. budynku gospodarczego.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że Starosta umorzył postępowanie bez jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Postanowieniem z 13 czerwca 2018 r. Starosta zawiesił postępowanie w sprawie udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę ww. budynku, do czasu zajęcia stanowiska przez organy nadzoru budowlanego.
W związku z ustaleniem, że skarżąca realizuje budowę budynku gospodarczego bez pozwolenia na budowę, postanowieniem z 21 stycznia 2019 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, ze zm.; dalej jako: P.b.), PINB w Lublinie wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego i zobowiązał skarżącą do dostarczenia w terminie do 30 czerwca 2019 r. określonych dokumentów służących ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej.
Z uwagi na fakt, że skarżąca nie przedłożyła wymaganych dokumentów, decyzją z 23 września 2019 r. PINB w Lublinie nakazał inwestorowi (skarżącej) rozbiórkę samowolnie wykonanych ścian budynku gospodarczego.
W wyniku odwołania skarżącej, decyzją z 25 listopada 2019 r. Lubelski WINB uchylił decyzję z 23 września 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na konieczność dokonania aktualizacji ustaleń faktycznych w sprawie.
Rozpatrując ponownie sprawę, PINB w Lublinie przeprowadził w dniu 31 grudnia 2019 r. oględziny na ww. działce, podczas których ustalono, że stan obiektu nie uległ zmianie od ustaleń poczynionych uprzednio, zarówno w zakresie lokalizacji jak i gabarytów obiektu. Jednocześnie podczas przeprowadzonych czynności ujawniony został fakt wykonania parkingu z wyznaczonymi trzynastoma stanowiskami parkingowymi oraz drogą manewrową wewnątrz spornego budynku gospodarczego. W sprawie przedmiotowego parkingu PINB w Lublinie wszczął odrębne postępowanie.
Decyzją z 25 lutego 2020 r., wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b., PINB w Lublinie nakazał skarżącej rozbiórkę ścian spornego budynku gospodarczego wraz z demontażem prętów zbrojeniowych oraz rozbiórkę podkładu betonowego o szerokości 4,5 m.
W odwołaniu od decyzji skarżąca podniosła, że w związku ze zmienioną sytuacją osobistą, gospodarczą i społeczną nie jest aktualnie zainteresowana budową budynku gospodarczego, a tym samym legalizacją robót budowlanych jako elementów budynku gospodarczego. Zdaniem odwołującej się, w zmienionych okolicznościach wykonane roboty powinny być uznane za ogrodzenie, którego budowa nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia.
Decyzją z 1 czerwca 2020 r., Lubelski WINB utrzymał w mocy decyzję PINB w Lublinie z 25 lutego 2020 r.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że ustalenia poczynione podczas oględzin świadczą o wykonaniu ścian budynku gospodarczego, co potwierdza fakt, iż skarżąca złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na przedmiotowej działce. Analiza projektu zagospodarowania działki, będącego częścią wniosku o pozwolenie na budowę, wraz z ustaleniami dokonanymi przez organ I instancji pozwala przyjąć, że wymiary i usytuowanie budynku gospodarczego ustalone podczas oględzin i wynikające ze złożonego wniosku o pozwolenie na budowę nie odbiegają od siebie.
Ponieważ budowa budynku gospodarczego o powierzchni powyżej 35 m2 nie została zwolniona z uzyskania pozwolenia na budowę, a skarżąca nie dysponowała pozwoleniem na budowę, zachodziła podstawa do zastosowania art. 48 P.b. Mając na uwadze możliwość przeprowadzenia postępowania naprawczego organ I instancji wydał postanowienie zobowiązujące do przedłożenia określonych dokumentów, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.w., jednak skarżąca nie przedłożyła dokumentów umożliwiających prowadzenie postępowania legalizacyjnego. W tej sytuacji, z uwagi na niewywiązanie się skarżącej z obowiązku nałożonego ww. postanowieniem, należało nakazać rozbiórkę samowolnie wykonanej części obiektu, na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. ust. 4 P.b.
W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Lubelskiego WINB G. M. zarzuciła naruszenie: (1) art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. poprzez błędne ustalenie charakteru i gabarytów spornego urządzenia budowlanego i uznanie go za ściany budynku gospodarczego, w sytuacji, gdy urządzenie to należało zaliczyć do kategorii ogrodzeń przez wzgląd na jego usytuowanie w obrębie działki, kształt, umieszczenie w jego obrębie utwardzonych miejsc parkingowych oraz zamierzony sposób korzystania z przedmiotowego urządzenia; (2) art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 28 ust. 1 P.b., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wykonane urządzenie stanowi fragment budynku gospodarczego, którego budowa wymagała pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy jego usytuowanie na działce, gabaryty, a zwłaszcza umieszczenie w jego obrębie utwardzonych miejsc parkingowych świadczy o odmiennym charakterze tj. jako ogrodzenia, podlegającego normom art. 29 ust. 1 pkt 23 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 P.b.; (3) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez istotne braki uzasadnienia polegające na braku odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu, mianowicie niewyjaśnienie z jakich względów zrealizowane urządzenie budowlane nie mogło zostać uznane za ogrodzenie, zgodnie z oświadczeniami skarżącej i jej męża, w sytuacji, gdy znajdujące zastosowanie przepisy nie zawierają norm uzależniających klasyfikację urządzenia budowlanego do kategorii ogrodzeń od zastosowanych do jego budowy materiałów czy przyjętych rozwiązań konstrukcyjnych; ponadto skarżąca zarzuciła nieodniesienie się do braku ustaleń określających czy możliwe jest dokonanie rozbiórki bez istotnej ingerencji i zagrożenia bezpieczeństwa pozostałej infrastruktury wykonanej zgodnie z prawem jak też podnoszonego w odwołaniu zarzutu wadliwego zwymiarowania elementów konstrukcyjnych objętych nakazem rozbiórki; (4) art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez niezawieszenie postępowania mimo, iż rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie dotyczącej budowy parkingu na tej samej działce.
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 472/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 1 czerwca 2020 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że kwestią o podstawowym znaczeniu dla rozpoznawanej sprawy jest prawidłowa kwalifikacja spornego obiektu z perspektywy przepisów Prawa budowlanego, rozstrzyga ona bowiem o tym, czy skarżąca miała obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.
Organy nadzoru budowlanego zakwalifikowały sporny obiekt jako budynek gospodarczy. Skarżąca kwestionuje to stanowisko, wywodząc, że nie jest to budynek, lecz ogrodzenie, które nie podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia.
Zdaniem Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stanowisko skarżącej nie miała uzasadnionych podstaw. Przesądza o tym dokumentacja pochodząca ze sprawy toczącej się przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Niesporne jest, że Starosta Lubelski, na wniosek skarżącej, złożony w styczniu 2018 r. wszczął postępowanie w sprawie budynku gospodarczego na działce nr ew. [...]. W aktach tych znajduje się m.in. wniosek skarżącej, jego uzupełnienie, a także projekt budowlany stanowiący załącznik do wniosku. Treść wniosku i projektu (w tym mapy do celów projektowych) jest jednoznaczna – zamiarem skarżącej była realizacja budynku gospodarczego, o konstrukcji murowanej, w kształcę litery U. Analiza tych dokumentów wskazuje, że chodzi dokładnie o taki sam obiekt, jaki jest objęty postępowaniem prowadzonym aktualnie przez organy nadzoru budowlanego. Nie trzeba żadnej specjalistycznej wiedzy technicznej, aby stwierdzić, że obiekt uwidoczniony w projekcie architektonicznym i w projekcie zagospodarowania terenu pokrywa się z rozpoczętą, choć niedokończoną inwestycją, której fragmenty uwidoczniono w protokołach oględzin i dołączonych do nich rysunkach oraz dokumentacji fotograficznej, sporządzonych w toku postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego.
Wobec tak jednoznacznych stwierdzeń nie sposób znaleźć żadnych racjonalnych argumentów, aby zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że nie jest to budynek gospodarczy, lecz jedynie ogrodzenie. Twierdzenie to pozostaje w całkowitej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Nie można zgodzić się z argumentacją, że coś, co zgodnie z wolą inwestora (skarżącej), wyrażoną jednoznacznie we wniosku o pozwolenie na budowę (i dołączonej do wniosku dokumentacji projektowej) stanowiło ściany budynku gospodarczego, już po wszczęciu postępowania przez nadzór budowlany, staje się ogrodzeniem działki. W istocie kwalifikację obiektu jako budynku gospodarczego potwierdza argumentacja skarżącej podniesiona w odwołaniu, gdzie skarżąca wywiodła, że nie jest aktualnie zainteresowana budową budynku gospodarczego, a tym samym jego legalizacją i w związku z tym żąda uznania spornego obiektu za ogrodzenie, którego budowa nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Tego rodzaju twierdzenia należy postrzegać jako niezbyt skuteczną linię obrony skarżącej przed konsekwencjami realizacji budynku bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.
W tej sytuacji w ocenie Sądu w pełni prawidłowo organy nadzoru budowlanego zakwalifikowały sporny obiekt jako budynek gospodarczy.
Sąd wskazał, że w sprawie nie jest sporne, że budowa tego rodzaju obiektu wymagała pozwolenia na budowę. Projektowany budynek miał mieć powierzchnię zabudowy wynoszącą 388,60 m2 (opis techniczny projektu, k. 39 akt adm.), wielokrotnie przekraczał zatem rozmiarami budynek gospodarczy, który mógł być objęty zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 14 P.b. (35 m2). Równie niesporne jest to, że skarżąca nie uzyskała pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem robót budowlanych. Mąż skarżącej podczas oględzin w dniu 4 września 2018 r. oświadczył, że roboty budowlane rozpoczęto pod koniec 2017 r. Skarżąca złożyła wniosek o pozwolenie na budowę w styczniu 2018 r., jednak takiego pozwolenia nigdy nie uzyskała. Starosta Lubelski decyzją z 26 marca 2018 r. umorzył postępowanie, na podstawie art. 32 ust. 4a P.b., z uwagi na to, że roboty budowlane rozpoczęto przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę.
Co prawda w wyniku odwołania skarżącej, Wojewoda Lubelski decyzją z 17 maja 2018 r. uchylił decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, jednak uczynił to z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego i poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych. Z kolei postanowieniem z 13 czerwca 2018 r. Starosta zawiesił postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego. W tej sytuacji, skoro roboty budowlane były prowadzone bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, zachodziły podstawy do prowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 P.b. Prawidłowo organ I instancji postanowieniem z 21 stycznia 2019 r. wezwał skarżącą do przedłożenia dokumentów pozwalających na legalizację samowoli budowlanej (art. 48 ust. 2 i 3 w brzmieniu obowiązującym do 19 września 2020 r., miarodajnym dla oceny stanu prawnego rozpoznawanej sprawy).
Konsekwencją nieprzedłożenia przez skarżącą wymaganych dokumentów w wyznaczonym terminie, było wydanie nakazu rozbiórki ścian i innych elementów niezrealizowanego jeszcze budynku gospodarczego. Fakt, że budynek nie został jeszcze zrealizowany nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż w świetle art. 48 ust. 1 P.b. nakaz rozbiórki może dotyczyć również części obiektu budowlanego, zarówno wybudowanego, jak i będącego w budowie.
W świetle powyższych wywodów Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty za niezasadne. Organy nadzoru budowlanego nie naruszyły zasad postępowania dowodowego (art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.), gdyż dokonały ustaleń faktycznych zgodnych z rzeczywistością, przy kompletnie zebranym i wszechstronnie rozważonym materiale dowodowym. Jak wskazano wyżej, kalifikacja prawna spornego obiektu jako budynku gospodarczego była w pełni prawidłowa, miała oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który nie pozostawiał żadnych wątpliwości w tym zakresie. Zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 pkt 1 i art. 28 ust. 1 P.b. był niezasadny. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest prawidłowe, organ wskazał zarówno wszystkie ustalenia faktyczne i ich źródła (dowody, z których wynikają te ustalenia), przedstawił jasny, kompletny i przekonujący wywód prawny, wyjaśniając należycie podstawę prawną decyzji. Zarzut naruszenia art. 107 K.p.a. i art. 140 K.p.a. nie miał zatem uzasadnionych podstaw.
Podobnie chybiony był zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Pomiędzy rozpoznawaną sprawą, a odrębną sprawą, prowadzoną również przez organy nadzoru budowlanego, dotyczącą legalności budowy parkingu na tej samej działce, nie istnieje związek prawny, z którego dałoby się wywieść twierdzenie, że ocena legalności budowy parkingu wpływa na ocenę legalności budowy budynku gospodarczego na tej samej działce.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę kasacyjną wniosła G. M. podnosząc zarzuty naruszenia:
- 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. a 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. w zw. z:
- a. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę zaskarżonej decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 1 czerwca 2020 r. znak: ZOA-Y.7721.49.2019 i oddalenie skargi pomimo wydania decyzji z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
─ błędne ustalenie przez organy administracji I i II instancji charakteru i gabarytów urządzenia budowlanego zrealizowanego na działce o nr. ew. [...], położonej w miejscowości W. (gm. W.) i uznanie go za ściany budynku gospodarczego, w sytuacji, gdy urządzenie to zaliczyć należało do kategorii ogrodzeń przez wzgląd na jego usytuowanie w obrębie działki, kształt, oraz funkcję – umieszczenie w jego obrębie utwardzonych miejsc postojowych;
─ uznanie za niesporną okoliczności, że skarżąca nie uzyskała wymaganego pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem robót budowlanych, w sytuacji, gdy budowa zrealizowanego obiektu budowlanego w postaci ogrodzenia nie wymagała dotrzymania formalności w związku z treścią art. 29 ust. 1 pkt 23, art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art 3 pkt 9 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U: z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm., dalej: "Prawo budowlane"), a roboty zakończone zostały przed wystąpieniem przez wnioskodawczynię do właściwego organu o udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, który wykorzystywać miał jedynie jako element swojej konstrukcji obiekt ogrodzenia zrealizowany wcześniej przy granicy działki nr ew. [...], położonej w miejscowości W. (gm. W.) a z którego realizacji inwestorka ostatecznie zrezygnowała z uwagi na zmianę swojej sytuacji finansowej i osobistej;
- 2. przepisów prawa materialnego tj.
- a. art. 4 oraz art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że:
─ wykonane urządzenie stanowi fragment budynku gospodarczego, którego budowa wymagała, pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy "usytuowanie tegoż obiektu na działce, jego gabaryty, a zwłaszcza pełniona funkcja – umieszczenie w jego obrębie utwardzonych miejsc postojowych świadczy o jego odmiennym charakterze tj. jako ogrodzenia – podlegającego normom art. 29 ust. 1 pkt 23, art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego a więc, które nie wymaga spełnienia formalności związanych z uzyskaniem pozwolenia na budowę czy dokonaniem zgłoszenia;
─ inwestorka mogła zrealizować (i zrealizowała przed wydaniem pozwolenia na budowę) na nieruchomości objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę jedynie obiekt budowlany, który objęty został następnie wnioskiem, będąc niejako związaną (z mocą wsteczną) wyrażonym we wniosku zamiarem inwestycyjnym, w sytuacji, gdy budowa ogrodzenia zakończona została przed wystąpieniem przez wnioskodawczynię do właściwego organu o udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, który wykorzystywać miał jedynie jako element swojej konstrukcji obiekt ogrodzenia zrealizowany wcześniej przy granicy działki nr ew. [...], położonej w miejscowości W. (gm. W.), które to zapatrywanie narusza w sposób istotny prawo skarżącej do zabudowy jej nieruchomości zgodnie z prawem.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wystąpiła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez G. M. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracji należycie wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgromadzone w sprawie dowody były wystarczające do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagały uzupełnienia. Dokonana przez organy administracji ocena materiału dowodowego była prawidłowa i nie nosi cech dowolności. W oparciu o zgromadzone dowody zostały poczynione przez organy administracji prawidłowe ustalenia faktyczne, to jest, że obiekt budowlany, którego dotyczy nakaz rozbiórki nie jest ogrodzeniem. Są to ściany rozpoczętej i niedokończonej budowy budynku gospodarczego. Obiekt ten został prawidłowo zakwalifikowany przez organy administracji. Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 4 oraz art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ze wskazanego w skardze kasacyjnej art. 4 tej ustawy wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej jednakże pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
Wobec zakwalifikowania obiektu jako rozpoczętej budowy budynku gospodarczego mającego takie parametry, że wymagało to uzyskania pozwolenia na budowę za niezasadne uznać należy naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego dotyczących ogrodzeń oraz przepisów regulujących kwestie inwestycji, których realizacja wymaga dokonania zgłoszenia do właściwego organu administracji publicznej.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.