Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 92/09, na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "ppsa", odrzucił skargę M. i M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie zaniechania prowadzenia dalszych robót budowlanych. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że reprezentujący skarżących radca prawny nie dopełnił obowiązku uiszczenia w ustawowym trzydziestodniowym terminie, tj. do dnia 28 stycznia 2009 r., należnego wpisu stałego od skargi, w kwocie 500 zł stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2139), dlatego też skarga podlegała odrzuceniu.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie złożyli skarżący M. i M. K., reprezentowani przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- - § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 219 § 1 i art. 221 ppsa przez przyjęcie, że skargę należało opłacić do dnia 28 stycznia 2009 r. wpisem stałym w kwocie 500 zł, w sytuacji gdy skarga ta została wniesiona bezpośrednio do sądu i w chwili jej wniesienia nie było jeszcze sygnatury akt sądowych,
- - art. 221 ppsa przez przyjęcie, że istniały podstawy do odrzucenia skargi w sytuacji, gdy skarga ta została wniesiona przez radcę prawnego, bez należytego umocowania do jej wniesienia, a skarżący opłacili wpis w dniu 10 marca 2009 r., jeszcze przed sanowaniem czynności pełnomocnika.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący wnosząc skargę nie mieli obowiązku jej opłacenia bowiem skarga wniesiona została za pośrednictwem organu, a ponadto niewskazanie sygnatury akt sprawy przy opłacaniu skargi powodowałoby ten skutek, że opłata sądowa nie mogłaby być prawidłowo zidentyfikowana, a przez to nie byłaby prawidłowo uregulowana. W skardze kasacyjnej wskazuje się, że Sąd nie miał podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 221 ppsa, ponieważ chociaż skarga ta została podpisana i wniesiona przez radcę prawnego, to pełnomocnik działał wówczas bez należytego umocowania do jej wniesienia, zatem do chwili potwierdzenia czynności pełnomocnika, poprzez złożenie pełnomocnictwa, skarżący powinni być traktowani przez Sąd jak osoby działające bez pełnomocnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie kwestią sporną jest to czy opłatę stałą od skargi należy uiścić w przypadku, w którym skarga nie jest składana bezpośrednio do sądu, ale za pośrednictwem organu, którego działanie jest skarżone.
Stosownie do art. 221 ppsa, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zgodnie zaś z art. 219 § 1 opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Natomiast w myśl przepisu 54 § 1 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 740/09, zgodnie z którym przepis art. 221 ppsa należy rozumieć tak, że bez względu na ustawowe określenie sposobu wniesienia do sądu administracyjnego pisma profesjonalny pełnomocnik ma obowiązek opłacenia go bez uprzedniego wezwania. Stosownie do art. 219 § 1 obowiązek uiszczenia opłaty przez pełnomocnika powstaje z momentem złożenia skargi do sądu za pośrednictwem organu. Stanowisko to potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. z 2006 r. Nr 45, poz. 322).
Nie można również podzielić poglądu wyrażonego w skardze kasacyjnej co do tego, że wniesienie skargi do sądu, przez stronę reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, za pośrednictwem organu i opłacenie jej jeszcze przed nadaniem sygnatury akt sprawy przez Sąd I instancji, a zatem niewskazanie w dowodzie wpłaty sygnatury akt, powodowałoby ten skutek, że opłata sądowa nie mogłaby być prawidłowo zidentyfikowana, a przez to nie byłaby prawidłowo uregulowana. Wskazany przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia przewiduje bowiem oznaczenie pisma nie tylko poprzez przytoczenie sygnatury akt sprawy sądowej, ale również w inny sposób pozwalający na zindywidualizowanie sprawy, od której opłatę wniesiono, a zatem np. przez podanie numeru zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego kwestii pełnomocnictwa wskazać należy, że pełnomocnictwo jest jednostronną czynnością prawną, polegającą na złożeniu odpowiedniego oświadczenia woli przez mocodawcę i może nastąpić w dowolnej formie nawet w sposób dorozumiany (por. System prawa cywilnego. Część ogólna, Wyd. Ossolineum 1974, s. 622 i 623). Zgodnie z art. 37 § 1 ppsa należy je dołączyć do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej. Tak złożone pełnomocnictwo ma charakter deklaratoryjny i stanowi potwierdzenie złożonego wcześniej oświadczenia woli, poprzez jego potwierdzenie w zmaterializowanej, pisemnej formie.
Zatem późniejsze złożenie pełnomocnictwa uprawniającego radcę prawnego do reprezentowania skarżących przed sądem oraz potwierdzenie wniesienia skargi wskazuje na fakt, iż skarżący byli reprezentowani przez radcę prawnego, a zatem twierdzenia pełnomocnika, że do chwili potwierdzenia czynności pełnomocnika, poprzez złożenie pełnomocnictwa, skarżący powinni być traktowani przez Sąd jak osoby działające bez pełnomocnika, są bezpodstawne. Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie jest zatem słuszne i zgodne z prawem.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 182 ppsa.