Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Łd 1647/03 oddalił skargę P. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego nr [...] z dnia [...] października 2003 r., utrzymującą w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r., którą Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla s.c. "M." w Ł. reprezentowanej przez G., I., A. i R. L., obejmujące budowę: dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami w parterze i budynku garażowego, zjazdu drogowego, miejsc postojowych, drogi wewnętrznej, przyłączy: energetycznego, wodociągowego, kanalizacyjnego, gazowego wraz z wewnętrzną instalacją gazu na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. L., działka nr [...], obręb [...].
Wcześniej decyzją Prezydenta m. Ł. z dnia 4 kwietnia 2003 r., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 17 czerwca 2003 r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.
P. K. jest właścicielem nieruchomości graniczącej z terenem projektowanej inwestycji. Jego zdaniem, działka, na której od lat prowadzi uprawy gruntowe i szklarniowe, jest działką o przeznaczeniu rolniczym i zbudowanie przedmiotowych budynków spowoduje znaczne zacienienie upraw rolnych skarżącego, co stanowi naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, tj. naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich. Ten zarzut był podnoszony w odwołaniu od decyzji I instancji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, następnie w odwołaniu od decyzji z dnia 7 sierpnia 2003 r. o pozwoleniu na budowę i następnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 1 października 2003 r.
Tymczasem jak wynika z uzasadnienia powyższej decyzji, zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi, zatwierdzonym uchwałą Nr LVII/491/93 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 2 czerwca 1993 r., funkcją wiodącą dla działek inwestora i skarżącego jest mieszkalnictwo, a nie rolnictwo (uprawy rolne), jak utrzymuje P. K. Ewentualne ograniczenie przedmiotową inwestycją dopływu światła dziennego do upraw gruntowych skarżącego, należy do sfery prawa cywilnego, a nie regulacji administracyjnoprawnej. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Jak wynika z analizy zatwierdzonego projektu budowlanego, wysokość budynku A – obiektu przesłaniającego w przedmiotowej sprawie wynosi 14,37 m, a istniejący budynek mieszkalny znajduje się w odległości powyżej 20 m od najbardziej zbliżonego do niego narożnika projektowanego budynku.
Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi przepisami, a inwestor przedstawił wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia oraz wykazał się prawem do dysponowania terenem na cele budowlane. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W skardze do sądu administracyjnego (pismo z dnia 27.10.2003 r.), pełnomocnik P. K. oprócz zarzutu naruszenia art. 4 i 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego, zarzucił również naruszenie art. 7, 75 i 78 kpa poprzez niedopuszczenie wnioskowanego przez skarżącego dowodu z opinii biegłego na okoliczność szkodliwości i ograniczeń planowanego budynku na uprawy rolne skarżącego, a tym samym nierozpoznanie istoty sprawy. Poza tym zdaniem skarżącego, organ wydający pozwolenie na budowę obowiązany był do zbadania zgodności planowanej inwestycji również z przepisem art. 144 kc.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2005 r., nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Skarżący odwołując się do ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 marca 2003 r.), nie może swoich roszczeń w tym postępowaniu opierać na przepisach prawa cywilnego (art. 144 kc), gdyż nie zezwala na to wyraźny przepis prawa administracyjnego. Uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu Prawa budowlanego, muszą mieć charakter interesów prawnych, inaczej osoby trzecie nie mogłyby stać się stroną postępowania. Zgodnie z art. 2 § 1 kpc do rozpoznawania spraw cywilnych, a bez wątpienia taką jest roszczenie oparte na art. 144 kc, powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy.
Pełnomocnik P. K. od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł skargę kasacyjną, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów:
- - art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako ppsa, polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy w celu stwierdzenia, czy doszło do naruszenia prawa materialnego oraz procesowego i czy miało to wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło do obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 4, art. 5 ust. 1 lit. d w zw. z art. 5 ust. 9 i art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 11 ustawy o ochronie środowiska, a także art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez przyjęcie przez Sąd, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany spełnia wymogi ochrony środowiska, jest zgodny z przepisami prawa i tym samym nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich.
W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Udział skarżącego w postępowaniu administracyjnym, zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę na działce sąsiedniej, może mieć miejsce jedynie w ramach ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). W ramach postępowania administracyjnego, a następnie postępowania sądowoadministracyjnego, strona takiego postępowania ma prawo żądać, aby zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę było zgodne z przepisami Prawa budowlanego, aktami wykonawczymi do tego prawa, jak i innymi przepisami prawa, do których odsyła Prawo budowlane w zależności od charakteru danej inwestycji i miejsca jej lokalizacji. Wydanie pozwolenia na budowę, kontrola decyzji przez organ odwoławczy, jak i sądowa kontrola decyzji o pozwoleniu na budowę, mają miejsce również w oparciu o ww. przepisy prawa administracyjnego materialnego. Stosowanie przepisów prawa, należących do innych gałęzi prawa, w tym do przepisów prawa cywilnego, może mieć miejsce tylko w przypadkach, kiedy wyraźnie na to zezwalają przepisy prawa administracyjnego.
W kwestii ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, Prawo budowlane nie zawiera takich odesłań do przepisów prawa cywilnego, co nie wyklucza zastosowania tych przepisów, jednak nie w ramach postępowania administracyjnego, czy też sądowej kontroli decyzji administracyjnych.
Jak prawidłowo ustalono w ramach przeprowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego, a następnie postępowania sądowoadministracyjnego, w niniejszej sprawie nie ma miejsca naruszenie uzasadnionego interesu osób trzecich w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, jak również zostały zachowane odległości określone w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) Poza tym, w ramach ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich na gruncie Prawa budowlanego, można tylko mówić o zapewnieniu naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, nie zaś w odniesieniu do upraw rolnych, tak jak domaga się tego skarżący. Nie było więc potrzeby dopuszczenia dowodu w kwestiach, które nie podlegają ochronie w ramach przepisów Prawa budowlanego.
Całkowicie dowolne, nie znajdujące potwierdzenia w materiałach sprawy, jest też twierdzenie skarżącego, że jego działka ma przeznaczenie rolnicze. Charakter projektowanej inwestycji ani też teren, na którym ma być zlokalizowana, nie uzasadniają w żadnym stopniu zarzutów odwołujących się do przepisów o ochronie środowiska, czy też o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i ich kwalifikacja prawna, dokonana przez organy, nie dawały podstaw Sądowi I instancji do weryfikacji zaskarżonej decyzji. Tym samym, zarzuty oparte na naruszeniu przez Sąd wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, nie mają uzasadnienia.
Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok nie narusza prawa, w związku z tym orzeczono na podstawie art. 184 ppsa, jak w sentencji.