Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Go 868/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę K. M. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (zwanego dalej "Kolegium") z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] o ustaleniu na rzecz D. N. i M. N. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania obiektu z funkcji handlowej (sklep mięsny) na obiekt o funkcji handlowo-usługowej (pizzeria) wraz z jego rozbudową oraz infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] przy ul. [...], obręb [...] [...] w [...].
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli K. M. i J. M. zarzucając naruszenie:
- 1. art. 151 w zw. z art 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") oraz art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1, a także art. 107 § 1 pkt 6 i 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a.")
- a. poprzez oddalenie skargi i bezpodstawne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, że organ drugiej instancji odniósł się do zarzutu skarżących, iż budynek objęty planowaną zmianą sposobu użytkowania wraz z rozbudową powstał niezgodnie z pierwotnym pozwoleniem na budowę i stanowi samowolę budowlaną (co miało powodować, że dalsza jego rozbudowa, jak i zmiana sposobu użytkowania będzie utrwalała stan niezgodności z prawem i jest niedopuszczalna);
- b. poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, że Kolegium stosownie do § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164., poz. 1588, dalej "r.MI") należycie uzasadniło odstąpienie od ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy;
Skarżący kasacyjnie zwrócili uwagę, że Sąd pierwszej instancji przyjął tym samym, że Kolegium zrealizowało wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 marca 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Go 648/20, co skutkowało oddaleniem skargi na decyzję Kolegium z dnia 30 lipca 2021 r.
2. art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutu skarżących odnoszącego się do zawartego w sentencji decyzji Prezydenta sformułowania w punkcie 2. lit. a tiret pierwszy, cyt.: "ustala się zmianę sposobu użytkowania obiektu z funkcji handlowej (sklep mięsny) na obiekt o funkcji handlowo-usługowej (pizzeria)", które oznacza, że na mocy tej decyzji dochodzi do ustalenia zmiany sposobu użytkowania, wbrew faktycznemu przedmiotowi rozpoznawanej sprawy o wydanie warunków zabudowy, to jest dla przyszłej zmiany sposobu użytkowania. Zdaniem skarżących kasacyjnie tym samym doszło do wadliwego stwierdzenia, że w sprawie nie występują inne naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, i do bezpodstawnego "oddalenia odwołania" [najpewniej miało być "skargi" – uw. Sądu] od decyzji organu drugiej instancji, która w ich ocenie została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.;
3. art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej "P.b.") oraz art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 503 [w tym miejscu należałoby doprecyzować, że na datę zaskarżonej decyzji dla wymienionej ustawy aktualny był tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 741 z późn. zm.], dalej "u.p.z.p.") poprzez ich pominięcie w kontekście zarzutu skarżących, że budynek objęty planowaną zmianą sposobu użytkowania wraz z rozbudową powstał niezgodnie z pierwotnym pozwoleniem na budowę i stanowi samowolę budowlaną, co powoduje, że jakakolwiek dalsza jego rozbudowa, jak i zmiana sposobu użytkowania będzie utrwalała stan niezgodności z prawem i jest niedopuszczalna;
4. § 5 pkt 1 i 2 r.MI poprzez jego błędną interpretację polegające na uznaniu, że dla ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy innego niż średni w obszarze objętym analizą funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu wystarczające jest przytoczenie jedynie ustaleń dla obszaru analizowanego, zawarte w analizie urbanistycznej i umieszczone ich in extenso w decyzji pierwszej instancji i powtórzone dalej w decyzji drugiej instancji, bez wyjaśnienia przyczyn odstąpienia od dyspozycji wynikającej z tego przepisu normy.
Mając powyższe na względzie skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zwrócili się także o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjne zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.) wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie relacjonuje więc ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
W sprawie o ustalenie na rzecz D. N. i M. N. warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], opisanej na wstępie niniejszego uzasadnienia, orzekał już sąd administracyjny. Uprzednio wydaną decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2020 r., po rozpoznaniu skargi K. M. i J. M., wyrokiem z dnia 31 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Go 648/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił. Wyrok ten uprawomocnił się.
W obszernym uzasadnieniu przywołanego orzeczenia wnikliwie rozpoznano aspekty przedmiotowe sprawy dotyczące ustalanych warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w szczególności wyjaśnił – w kontekście art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. – że zmiana sposobu użytkowania z funkcji handlowej na funkcję handlowo-usługową wraz z rozbudową obiektu wpisuje się w funkcje istniejącą na terenie analizowanym. Sąd umotywował to stanowisko.
Skład orzekający w sprawie o sygn. akt II SA/Go 648/20 zwrócił natomiast uwagę na brak spójności pomiędzy treścią decyzji Kolegium a decyzją Prezydenta w kontekście ustaleń dotyczących powierzchni zabudowy uregulowanej w § 5 r.MI. Kolegium miało pominąć, iż w decyzji organu pierwszej instancji wskaźnik wskazany w § 5 r.MI, określony został z uwzględnieniem rozbudowy na poziomie 23 %. Organ odwoławczy nie odniósł się do tak ustalonej wielkości ani też nie ocenił, czy istnieje uzasadnienie odstąpienia od średniej wielkości tego wskaźnika występującego na terenie analizowanym na podstawie § 5 ust. 2 r.MI.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wysunął też zastrzeżenia w odniesieniu do wskaźnika szerokości górnej krawędzi elewacji frontowej uregulowanej w § 7 r.MI. Zaznaczył, że wywody Kolegium są niespójne z decyzją Prezydenta, która zawieraj jednoznaczne ustalenie tego wskaźnika. Kolegium nie wyjaśniło także, czy przyjęcie wysokości na poziomie 3,5 m nastąpiło w zgodnie z przepisem § 7 r.MI.
W wyroku o sygn. akt II SA/Go 648/20 Sąd wywodził też, że organ drugiej instancji nie odniósł się do zarzutów odwołania dotyczących przyjęcia wskaźnika powierzchni zabudowy na poziomie przekraczającym średnią występującą na terenie analizowanym. Nie odniósł także wprost do zarzutu, iż budynek objęty zmianą sposobu użytkowania i rozbudową zawiera rozwiązania niezgodne z pozwoleniem na budowę.
Sąd w wyroku II SA/Go 648/20 nie miał natomiast zastrzeżeń do ustaleń organu co do linii zabudowy dla spornej inwestycji (§ 4 ust. 1 r.MI), szerokości elewacji frontowej (§ 6 ust. 2 r.MI) oraz co do geometrii dachu (§ 8 r.MI).
Odnosząc się do zarzutów rozpoznawanej skargi wywodził także, że "kwestie związane z emisjami w postaci hałasów i zapachów nie mogły być przedmiotem postępowania w sprawie warunków zabudowy." W końcowej części wywodu uzasadnienia wyroku II SA/Go 648/20 Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że nie doszło do naruszenia przepisu art. 71 ust. 2 pkt 4 P.b. przez ustalenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez przeprowadzenia wymaganej prawem procedury. Zdaniem Sądu "decyzja organu pierwszej instancji ustala jedynie warunki zabudowy w odniesieniu do zmiany sposobu użytkowania budynku wraz z jego rozbudową i nie zastępuje właściwego postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania".
Jak wiadomo, kolejną decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. Kolegium ponownie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] stycznia 2020 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Natomiast zaskarżonym obecnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Go 868/21 oddalono skargę K. M. i J. M. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej – nie dokonał wadliwej kontroli legalności ostatniej decyzji Kolegium w kontekście art. 151 w zw. z art 153 P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1, a także art. 107 § 1 pkt 6 i 138 § 1 pkt 1 K.p.a.
Po pierwsze nie sposób podzielić stanowiska o wadliwości decyzji o warunkach zabudowy z takiego oto powodu, że "budynek objęty planowaną zmianą sposobu użytkowania wraz z rozbudową powstał niezgodnie z pierwotnym pozwoleniem na budowę i stanowi samowolę budowlaną, co powoduje, że jakakolwiek dalsza jego rozbudowa, jak i zmiana sposobu użytkowania będzie utrwalała stan niezgodności z prawem". Nie jest też prawdą, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim nie wypowiedział się w tej kwestii. Na stronie 16 i 17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku trafnie wyjaśniono, że: "Jeśli chodzi zaś o zarzut braku odniesienia się przez Kolegium do tego, że budynek objęty planowaną rozbudową powstał niezgodnie z pierwotnym pozwoleniem na budowę i stanowi samowolę budowlaną, w kontekście również sposobu zagospodarowania terenu działki nr ewid. 1060 i określenia wielkości jej powierzchni przypisanej do części usługowej, czego wymaga art. 54 pkt 2 u.p.z.p., trzeba wskazać, iż nie jest on zasadny, gdyż szczególe wywody Kolegium w tej kwestii znajdują się na s. 28 do 31 decyzji".
Naczelny Sąd Administracyjny podziela dalszy wywód Sądu pierwszej instancji, że kwestia stwierdzenia samowoli budowlanej należy wyłącznie do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Przede wszystkim zasadnie zwrócono uwagę, że obecnie prawomocnym wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Go 783/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] umarzającą postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku handlowego (sklep mięsny) na budynek gastronomiczny (pizzeria), jako bezprzedmiotowe.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza też, że zasadnie ustalił Sąd pierwszej instancji, że w aktach sprawy nie ma jakichkolwiek dowodów na to, że zarzucana samowola budowlana została stwierdzona we właściwym trybie. Słusznie zatem Kolegium stwierdziło, że organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej (jak też nadzoru budowlanego).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma również podstaw do zakwestionowania zaskarżonego obecnie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim w zakresie, w jakim zaaprobował on ustalenia Kolegium co do parametru powierzchni projektowanej zabudowy wedle § 5 ust. 1 i 2 r.MI.
Powyższe zagadnienie zostało przedstawione i przeanalizowane na stronie 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a wywód Sądu pierwszej instancji nie budzi zastrzeżeń.
Zgodnie z § 5 ust. 1 r.MI wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Z kolei zgodnie z § 5 ust. 2 r.MI (w brzmieniu aktualnym na datę zaskarżonej decyzji): "Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1".
Za Sądem pierwszej instancji należy powtórzyć, że w odniesieniu do przyjętego przez Prezydenta odstępstwa od ustalonego dla całego analizowanego obszaru średniego wskaźnika wielkości zabudowy, Kolegium podało, że powody tego odstąpienia znajdują się w analizie i związane jest to z działkami zabudowanymi zabudową usługową znajdującymi się na terenie analizowanym nr [...] – ze wskaźnikiem 22,99% oraz nr [...], [...] ze wskaźnikiem 40,83%.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma podstaw, aby uznać za nieprawidłowe takie decyzje, które aprobują ustalenia wyników analizy urbanistycznej, a nawet powtarzają je, jeżeli ustalenia te są usprawiedliwione okolicznościami sprawy i weryfikowalne. Podkreślić też trzeba, że wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, wraz z projektem decyzji o warunkach zabudowy, przygotowuje osoba ze stosownymi uprawnieniami (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.).
W niniejszej sprawie wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] ustalono na podstawie analizy sąsiednich działek - nie może on przekroczyć 5,5%, co razem z istniejącą zabudową wynoszącą 17,5%, daje 23%. Finalny wskaźnik dla całej zabudowy na działce inwestorów osiągnie podobny, a nawet niższy poziom od zagęszczenia zabudowy na niektórych innych działkach w otoczeniu. Wobec takiego ustalenia, oraz faktu, że odstępstwo z § 5 ust. 2 r.MI bazuje na wynikach analizy urbanistycznej, uznać należy, że przepisu tego nie naruszono, jak i też nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w skardze kasacyjnej. Nie uchybiono także przepisowi art. 153 P.p.s.a. W poprzednio wydanym, prawomocnym wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zwrócił uwagę na konieczność odniesienia się do kwestii ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy (w poprzedniej decyzji wypowiedzi organu odwoławczego były niespójne), co aktualnie Kolegium uczyniło w sposób dostateczny.
Mając na uwadze powyższe, zarzuty skargi kasacyjnej określone wyżej (w tekście niniejszego uzasadnienia oznaczone numerami 1 i 4) Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwione.
Nie może być uznany za skuteczny zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., który skarżący motywują taką oto okolicznością, że nie rozpoznano ich zarzutu dotyczącego zawartego w sentencji decyzji Prezydenta sformułowania w punkcie 2. lit. a tiret pierwszy, cyt.: "ustala się zmianę sposobu użytkowania obiektu z funkcji handlowej (sklep mięsny) na obiekt o funkcji handlowo-usługowej (pizzeria)", które oznacza, że na mocy tej decyzji dochodzi do ustalenia zmiany sposobu użytkowania wbrew faktycznemu przedmiotowi rozpoznawanej sprawy o wydanie warunków zabudowy – to jest dla przyszłej zmiany sposobu użytkowania.
Należy wskazać, że wprawdzie Sąd pierwszej instancji wprost nie odniósł się do powyższej kwestii, lecz nie jest to brak istotny uzasadnienia wyroku. Dla dopełnienia warto przy tym zaznaczyć, że podnoszony w kontekście przywołanego wyżej zarzutu skargi kasacyjnej problem został opisany w skardze nie jako zarzut, ale został on przedstawiony w motywach skargi.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego punkt 2 lit. a tiret pierwszy decyzji Prezydenta nie został wadliwie sformułowany. Zawiera on ustalenie właściwe dla decyzji o warunkach zabudowy dotyczące zmiany sposobu użytkowania budynku na projektowany obiekt o funkcji handlowo-usługowej. Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza przy tym, że ma świadomość, czego dotyczą zastrzeżenia skarżących – akcentują oni, że kwestionowana przez nich decyzja potwierdza w ich ocenie dokonany, względnie samowolny stan zmiany sposobu użytkowania, podczas gdy decyzja tego rodzaju powinna dopiero inicjować proces inwestycyjny. Trzeba jednak zaznaczyć, że w okolicznościach niniejszej sprawy ocenianych indywidualnie, zwłaszcza w kontekście ustaleń zaaprobowanych w prawomocnym wyroku o sygn. akt II SA/Go 783/18 inwestorom nie można było odmówić prawa do ubiegania się o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku.
Jak już wyjaśniono, organ właściwy w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie był też władny badać zgodności z projektem budowlanym spornego budynku – zwłaszcza, że wadliwość obiektu w tym zakresie nie została wykazana w stosownym trybie i udokumentowana.
Nie jest trafny również zarzut naruszenia art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c P.b. oraz art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich pominięcie w kontekście zarzutu skarżących, że budynek objęty planowaną zmianą sposobu użytkowania wraz z rozbudową powstał niezgodnie z pierwotnym pozwoleniem na budowę i stanowi samowolę budowlaną (co ma powodować, że jakakolwiek dalsza jego rozbudowa, jak i zmiana sposobu użytkowania będzie utrwalała stan niezgodności z prawem).
Jak już wskazano w poprzednim akapicie, organy właściwe do ustalania warunków zabudowy nie kierują się w orzekaniu zagadnieniami pozostającymi we właściwości organów nadzoru budowlanego. Wprawdzie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że w przypadku samowoli budowlanej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1890/12, orzeczenia.nsa.gov.pl) bądź użytkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 597/20, orzeczenia.nsa.gov.pl) procedury przez organami nadzoru budowlanego mogą pozostawać w związku z procedurami ustalania warunków zabudowy, jednak w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją takiego rodzaju.
Po pierwsze, inwestorzy ubiegali się o decyzję o warunkach zabudowy nie dla istniejącego budynku na działce nr [...], ale dla jego rozbudowy. Ich inicjatywa nie może być więc postrzegana jako próba pozyskania warunków zabudowy dla samowolnie wybudowanej substancji budowlanej. Po drugie, kwestionowane warunki zabudowy dotyczą zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w warunkach, gdy wedle ustaleń taka zmiana sposobu użytkowania nie została wcześniej utrwalona (w kontekście ustaleń zaaprobowanych w prawomocnym wyroku o sygn. akt II SA/Go 783/18). Z akt nie wynika więc, aby na datę spornej decyzji dotyczyła ona samowoli użytkowej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie naruszono więc art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Okoliczności sprawy nie usprawiedliwiają postawienia organom zarzutu zaniechania zbadania istniejących warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego terenu. Z tych samych powodów nie doszło do naruszenia przez organy art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c P.b.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty za nieusprawiedliwione, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.
Niniejszy wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a.