Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2004 r., którą organ uchylił decyzję Wojewody Kujawsko – Pomorskiego odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia 28 kwietnia 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej na budynku handlowo – usługowym w G. przy Placu T. oraz stwierdził nieważność decyzji Starosty, na tej podstawie, że inwestor nie uzyskał decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji.
Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, iż decyzja Starosty z dnia 28 kwietnia 2003 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.), według stanu prawnego, który miał zastosowanie w tej sprawie, z uwagi na braki decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na montażu stacji bazowej telefonii cyfrowej. Skoro bowiem z raportu oddziaływania tej inwestycji na środowisko wynika, iż w otoczeniu stacji powinny być uwzględnione obszary ograniczonego użytkowania uniemożliwiające dostęp ludności do pól promieniowania przekraczających wartości graniczne, to taka inwestycja powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu, co oznacza konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym zakresie Sąd podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyrokach z dnia 17 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 658/01 oraz z dnia 10 października 2004 r., sygn. akt II SA/Gd 1364/99, że wykonywanie robót montażowych stacji bazowej telefonii cyfrowej wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ inwestycja wiąże się ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu (art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym; Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.).
Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, iż nie zostały uwzględnione ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G., ponieważ ocena kwestionowanej decyzji odnosi się do stanu prawnego obowiązującego w dacie jej wydania, podczas gdy plan, na który powołuje się skarżący obowiązuje od 29 grudnia 2003 r.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżąca Spółka przytoczyła zarzut naruszenia art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7, 8, 77, 80 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zarówno organ administracyjny, jak i Sąd nie uwzględniły materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny sprawy, a na skutek tego wadliwie przyjęto, iż w tej sprawie powinna być wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Uchybienie to polega na tym, iż roboty budowlane polegające na montażu, nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu określonego w aktualnym, w chwili wydania zaskarżonej decyzji, miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie odniesiono się natomiast do planu obowiązującego w dacie wydania decyzji przez Starostę G. stwierdzając jedynie, iż plan obowiązujący od dnia 29 grudnia 2003 r. nie może mieć zastosowania do decyzji wydanej przed wejściem w życie tego planu.
Sąd zaakceptował stanowisko organu, iż z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż "w planach zagospodarowania przestrzennego powinny być uwzględnione obszary ograniczonego użytkowania w otoczeniu stacji, w których nie powinna być tworzona nowa zabudowa umożliwiająca dostęp ludności do pól przekraczających wartości graniczne", podczas gdy rzeczywiste pomiary, wykonane, po wybudowaniu i uruchomieniu stacji bazowej, w sierpniu 2003 r., przez Wojewódzką Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w B., wykazały, iż "we wszystkich punktach pomiarowych w dostępnych dla ludności miejscach przebywanie ludności dozwolone jest bez żadnych ograniczeń". Błędem było zatem pominięcie pomiarów wykonanych w sierpniu 2003 r. i nie zauważenie sprzeczności pomiędzy tymi pomiarami, a raportem oddziaływania na środowisko, który jest jedynie wyrazem ogólnej wiedzy autorów raportu, a nie rzeczywistych pomiarów. Zdaniem skarżącej Spółki, skoro organy administracji i Sąd pierwszej instancji nie ustosunkowały się do pomiarów Wojewódzkiej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej, to znaczy ich nie znały, a więc spełniona jest hipoteza przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Przytaczając takie podstawy kasacyjne skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi przez jej uwzględnienie.
Postanowieniem z dnia 16 maja 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne na tej podstawie, iż skarżąca Spółka cofnęła skargę kasacyjną. W skardze o wznowienie postępowania, powołując się na podstawę wznowienia, o której mowa w art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżąca Spółka podniosła, iż w tej sprawie skarga kasacyjna nie została cofnięta.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżąca Spółka w kwietniu 2006 r. wystąpiła z wnioskiem o cofnięcie skargi kasacyjnej, nie wskazując jednocześnie sygnatury akt sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Skutkiem tego, mylnie wniosek o cofnięcie skargi kasacyjnej dołączono do akt tej sprawy (II OSK 1090/06), zamiast do sprawy, której w rzeczywistości wniosek ten dotyczył (sygn. akt II OSK 583/06) i następnie postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2006 r. umorzono postępowanie ze skargi kasacyjnej w tej sprawie. W lipcu 2006 r. skarżąca spółka wniosła skargę o wznowienie postępowania, wskazując jako podstawę wznowienia postępowania art. 271 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze, że wniosek o cofnięcie skargi kasacyjnej dotyczył innej sprawy, oznacza to, że w tej sprawie wniosek taki nie został wniesiony i z naruszeniem art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzono postępowanie kasacyjne, pozbawiając przy tym stronę możności działania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 271 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnił skargę o wznowienie postępowania i uchylił postanowienie z dnia 16 maja 2006 r. o umorzeniu postępowania kasacyjnego.
Rozpoznawana na nowo skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Decyzja pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej powinna być poprzedzona decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie bowiem do treści art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę, nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu tylko takie roboty budowlane polegające na modernizacji, remoncie lub montażu, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu.
Natomiast budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej wiąże się ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu. Montaż na budynku stacji bazowej telefonii cyfrowej może prowadzić do ograniczeń w inwestowaniu na obszarze objętym oddziaływaniem takiej stacji i tym samym może powodować zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Stanowisko, iż wykonie robót montażowych urządzeń stacji bazowej telefonii cyfrowej wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 658/01, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2003 r. sygn. akt IV SA 2948-2950/01).
Ponadto także z raportu oddziaływania na środowisko, przygotowanego przez E. Sp. z o.o. dla przedmiotowej inwestycji, wynika, że "w planach zagospodarowania przestrzennego powinny być uwzględnione obszary ograniczonego użytkowania w otoczeniu stacji, w których nie powinna być tworzona nowa zabudowa umożliwiająca dostęp ludności do pól przekraczających wartości graniczne".
Biorąc powyższe względy pod uwagę, należy stwierdzić, że inwestycja polegająca na montażu stacji bazowej telefonii cyfrowej na dachu budynku przy Pl. T. w miejscowości G. może prowadzić do zmiany sposobu zagospodarowania terenu i dlatego przed uzyskaniem pozwolenia na budowę wymagana była decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że skoro z pomiarów wykonanych przez Wojewódzką Stację Sanitarno – Epidemiologiczną w B., już po wybudowaniu i uruchomieniu przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej wynika, iż "we wszystkich punktach pomiarowych w dostępnych dla ludności miejscach przebywanie ludności dozwolone jest bez żadnych ograniczeń", to oznacza to, że nie było konieczne uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Pozytywne wyniki pomiarów wykonanych po uruchomieniu stacji bazowej telefonii cyfrowej nie zmieniają faktu, iż budowa takiej stacji bazowej, może wiązać się ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu i z tego właśnie powodu wymagane jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Istotne jest bowiem to, że określona inwestycja ze względu na jej rodzaj, należy do inwestycji, które powodują zmiany w sposobie zagospodarowania terenu, a nie to czy i w jakim stopniu określone przedsięwzięcie inwestycyjne oddziałuje na sposób zagospodarowania terenu.
Nietrafny jest także zarzut skarżącego, iż powinny zostać uwzględnione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia, obowiązującego w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G., ponieważ decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była konieczna bez względu na to, czy dla danego obszaru był ustalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, czy też brak było takiego planu. Dopiero decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej inwestycji mogła przesądzić o dopuszczalności i zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej.
Z tych względów nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż sprawa została rozpoznana z pominięciem materiału dowodowego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku.