Uzasadnienie
Decyzją z dnia 5 grudnia 2000 r. Starosta Powiatu Cz. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę na rzecz PTK C. Sp. z o.o. w W. odnośnie inwestycji polegającej na wykonaniu robót montażowych urządzeń telefonii komórkowej stacji bazowej GSM 900 nr 5207 "L." na istniejącej wieży TP S.A. w L. przy ul. Sz. 18.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że "powyższe jest zgodne z ustawą Prawo budowlane (...) oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zaświadczenie wydanej przez Urząd Gminy w L."
W odwołaniu Jerzy G. zarzucił m.in., że nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie uzyskano zgody sąsiadów na przedmiotową inwestycję oraz nie dotrzymano warunków określonych we wcześniejszych decyzjach i postanowieniach.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda Ś. w trybie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I instancji, nakładając jedynie dodatkowy obowiązek załączenia do wniosku o pozwolenie na użytkowanie, wyników pomiarów gęstości mocy niejonizującego promieniowania elektromagnetycznego. Organ odwoławczy uznał, że w świetle art. 68 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz pozytywnego uzgodnienia inwestycji przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, nieuzasadnione są zarzuty co do niekorzystnego oddziaływania na środowisko anten telefonii komórkowej montowanych na istniejącym maszcie. Możliwość zainwestowania sąsiednich gruntów wynika z kolei z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przeznacza ów teren pod zabudowę domkami jednorodzinnymi. Nie będzie występować niekorzystne oddziaływanie anten na ewentualną zabudowę mieszkaniową, gdyż takie oddziaływanie dotyczy przestrzeni powyżej 31 m od terenu. Zdaniem organu II instancji pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniu nie uzasadniają, uchylenia rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego /błędnie nazwanej apelacją/ Jerzy G. uznał zaskarżoną decyzję za krzywdzącą, nie uwzględniającą wyczerpująco "całego problemu i wagi sprawy". Zdaniem skarżącego dokumentacja sprawy nie wyjaśnia kwestii oddziaływania anten na zdrowie ludności, zwierząt i całego środowiska.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Organ podniósł, że sprawa realizacji masztu i anteny telefonii komórkowej dla Telekomunikacji Polskiej S.A. prowadzona była w odrębnym postępowaniu i zakończona została ostateczną decyzją organu I instancji z dnia 14 marca 2000 r. o pozwoleniu na użytkowanie. Natomiast przedmiotem postępowania objętego skargą było zamontowanie na maszcie dodatkowych anten dla Spółki "C."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja nie może się ostać, aczkolwiek głównie z przyczyn nie podniesionych w skardze, które jednak Sąd wziął pod uwagę z urzędu, nie będąc związany granicami skargi stosownie do art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Otóż należy stwierdzić, że z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa sprawa nie została w postępowaniu administracyjnym właściwie wyjaśniona i rozważona. Wdrażając procedurę w kierunku poddania określonego zamierzenia inwestycyjnego rygorom przepisów budowlanych organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do określenia przedmiotu tego zamierzenia, zakwalifikowania go według nomenklatury z art. 3 Prawa budowlanego, a następnie oceny, czy i jakie wymogi prawa muszą być spełnione, by zamierzenie to mogło zostać zrealizowane.
W omawianym postępowaniu administracyjnym nie wywiązano się z tych obowiązków. Wątpliwości budzi już sam przedmiot inwestycji. Decyzje obu instancji z jednej strony mówią o wykonaniu robót montażowych na istniejącej wieży, a z drugiej - zatwierdzają projekt budowlany, obejmujący zarówno konstrukcje wsporcze dla anten wraz z oprzyrządowaniem, jak i szafę sterującą, która ma być umieszczona w odległości ok. 1,5 m od podstawy wieży na ramie stalowej, przy czym co do sposobu osadzenia szafy projekt jest wewnętrznie sprzeczny, gdyż na stronie 2 wskazuje na fundamenty słupkowe, natomiast w dalszej części mówi o ustawieniu szafy na ułożonych na poziomie terenu bloczkach betonowych. Ta ostatnia sprzeczność w projekcie nie została usunięta.
O ile sprawa miałaby dotyczyć tylko samych anten z oprzyrządowaniem, to powstaje pytanie, czy chodziłoby w takim przypadku o roboty budowlane, na które wymagane jest pozwolenie na budowę, czy też byłoby to instalowanie urządzeń, objęte zwolnieniem od pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego. Ponieważ jednak anteny i szafa sterująca stanowią chyba funkcjonalną całość, a zaskarżona decyzja odnosi się wprost do problemów funkcjonowania urządzeń telefonii komórkowej, bardziej racjonalne wydaje się założenie, że przedmiotem postępowania administracyjnego miało być zatwierdzenie całego przedłożonego projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę obejmującego również /a właściwie - przede wszystkim/ szafę sterującą wraz z przewidzianą w projekcie konstrukcją daszku. W razie przyjęcia, że chodzi o roboty budowlane, dla których istnieje wymóg uzyskania pozwolenia na budowę, pojawia się konieczność oceny, czy wniosek o pozwolenie spełniał wymogi z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego.
Jeden z nich dotyczy dowodu stwierdzającego prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku dołączono wprawdzie oświadczenie "Telekomunikacji Polskiej" S.A. o wyrażenie zgody na montaż urządzeń /zresztą też bez szafy sterującej/, ale skuteczność tego oświadczenia budzi zastrzeżenia. "Telekomunikacja Polska" powołuje się w nim na swoje prawo własności względem wieży antenowej. Jednakowoż z projektu budowlanego /str. 3/ wynika, że grunt, na którym ma być realizowane sporne zamierzenie, stanowi własność gminną. Jeżeli wieża jest trwale z gruntem związana, to zgodnie z art. 48 Kodeksu cywilnego należy do części składowych gruntu i według art. 47 par. 1 Kc nie może być odrębnym od gruntu przedmiotem własności. Ponieważ inwestor nie przedstawił innych dokumentów, z których można byłoby wywieść jego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to należy przyjąć, że wymóg z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego nie został spełniony.
Przy poczynionym założeniu, iż inwestycja obejmująca szafę sterującą z konstrukcją daszku, aktualny staje się przewidziany w art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego wymóg dołączenia do wniosku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z akt nie wynika, by dostosowano się do tego wymogu. Wskazany zakres inwestycji niewątpliwie wiąże się zaś ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu, co w świetle art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ wymagało ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W powyższym zakresie sprawa administracyjna nie została wyjaśniona, w związku z czym musi to nastąpić przy ponownym jej rozpatrzeniu, w trakcie którego należy też szczegółowo odnieść się do zarzutów formułowanych przez strony postępowania.
Dlatego też z mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono, jak w sentencji.