Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 lutego 2005 r., sygn. akt 7/IV 4494-4495/03, sprostowanym postanowieniem z dnia 28 września 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. i M. K. oraz J. i A. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o nakazie rozbiórki.
Przedstawiając stan faktyczny rozpoznanej sprawy, Sąd I instancji wskazał, iż decyzją z dnia 8 sierpnia 2001 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek M. i B. K. oraz A. i J. P. o wznowienie postępowania, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 150 § 1 kpa, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody Słupskiego z dnia 9 grudnia 1997 r., utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 24 października 1997 r., nakazującej wnioskodawcom rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego na działkach nr 376/4 i nr 376/5 w miejscowości S. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż fakt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. w 2000 r. nie może stanowić żadnej istotnej dla sprawy okoliczności istniejącej w dniu wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Zauważył ponadto, iż w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody Słupskiego z dnia 9 grudnia 1997 r. wnioskodawcy wskazali, że budowę obiektu rozpoczęli w 1996 r., zatem obecne twierdzenie, że obiekt ten wybudowany został w 1994 r. nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie bowiem do art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, ocena prawna wyrażona przez ten Sąd w wyroku z dnia 28 marca 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 85/98, wiąże organ, którego działanie było przedmiotem rozstrzygnięcia.
Decyzją z dnia 17 października 2001 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M. B. K. oraz A. i J. P., uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 8 sierpnia 2001 r. i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że wznowienie postępowania może nastąpić, jeżeli spełniona zostanie którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 kpa oraz podanie o wznowienie wniesione zostanie w terminie określonym w art. 148 § 1 kpa. Zauważył, iż we wniosku złożonym w niniejszej sprawie jako przesłankę wznowienia postępowania wskazano zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w 2000 r. W ocenie organu odwoławczego, okoliczność ta nie może być uznana za przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, co w konsekwencji skutkować powinno odmową wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa, a nie odmową uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa.
Wyrokiem z dnia 15 lipca 2003 r., sygn. akt IV SA 3982-3983/01, Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi M. i B. K. oraz A. i J. P., uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 października 2001 r. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż argumentacja organu odwoławczego jest nieprawidłowa. Zauważył, iż skarżący, którzy są bez wątpienia stroną przedmiotowego postępowania, wskazali we wniosku jedną z przesłanek określonych w art. 145 § 1 kpa. Zachowali również termin z art. 148 § 1 kpa. W tych warunkach, organ I instancji miał obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania stosownie do art. 149 § 1 kpa, a następnie mógł przystąpić do badania przyczyn wznowienia postępowania i w zależności od ich oceny wydać rozstrzygnięcie w oparciu o przepis art. 151 kpa, co też prawidłowo uczynił.
Sąd wywiódł ponadto, iż zmiana planu zagospodarowania przestrzennego po dacie wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a ocena prawna wyrażona przez Sąd w wyroku z dnia 28 marca 2000 r., sygn. akt. II SA/Gd 85/98, co do daty powstania obiektu w 1996 r. wiąże sąd i organy administracyjne.
Uwzględniając rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2003 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 8 sierpnia 2001 r. W uzasadnieniu wskazał, w ślad za powołanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż fakt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. w 2000 r. nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją z dnia 9 grudnia 1997 r., co potwierdza prawidłowość decyzji organu I instancji.
Skargę do sądu administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 października 2003 r. złożyli M. i B. K. oraz A. i J. P. Zarzucając rażące naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 6, 7, 8, 9, 10, 28, 148 § 1 pkt 5, 138 § 1 pkt 2 kpa oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, podnieśli, iż w wyniku zmiany w 2000 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. teren, na którym znajduje się sporny obiekt budowlany ma funkcję mieszkalno-letniskową. Jego lokalizacja nie jest więc sprzeczna z planem i nie może być uznana za samowolę budowlaną. Podnieśli ponadto, iż jego budowę ukończono w 1994 r., a zatem w niniejszej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1974 r., które nie przewidują wydawania nakazu rozbiórki po upływie 5 lat od ukończenia budowy. Zauważyli, iż w tych warunkach, bezwzględne stosowanie art. 48 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. może doprowadzić do sytuacji, w której po rozebraniu budowli zostanie postawiona identyczna, z tą różnicą, że na podstawie formalnego pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności.
W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, podtrzymując swoją dotychczasową argumentacje, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, a uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, podniósł, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd, oraz organ, którego działanie oraz bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Podobna zasada wyrażona była również w nieobowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. przepisie art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Mając to na uwadze, Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący podnoszą okoliczności, co do których już dwukrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 28 marca 2000 r. oraz z dnia 15 lipca 2003 r. Podniósł, iż według oceny przedstawionej w tych wyrokach jako datę wybudowania obiektu, stosownie do ustaleń organów administracji, nie kwestionowanych przez skarżących, przyjęto rok 1996. W tych warunkach, Sąd uznał, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że budowa została zakończona w 1994 r. i dopuszczenia możliwości zastosowania przepisów ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. Podniósł, iż w wyroku z dnia 15 lipca 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkował się również do kwestii wpływu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Smołdzino na decyzję z dnia 24 października 1997 r., przyjmując, iż nie może być ona przesłanką wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
W konsekwencji, brak jest podstaw do polemizowania z takim stanowiskiem Sądu, tym bardziej, że treść wskazanego przepisu jest jednoznaczna i nie może nasuwać żadnych wątpliwości, że okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji. W świetle powyższego, Sąd stwierdził, iż w obecnym warunkach sprawy należy rozebrać wybudowany samowolnie obiekt budowlany, a następnie podjąć odpowiednie kroki zgodne z prawem zmierzające do realizacji nowego obiektu budowlanego, nawet jeśli ma być to obiekt tożsamy z rozebranym.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożyli, reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, B. i M. K. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, jako podstawę skargi kasacyjnej, wskazali:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną interpretację art. 145 § 1 pkt 5 kpa, polegającą na przyjęciu, że zmiana planu zagospodarowania przestrzennego, która nastąpiła po wydaniu decyzji o rozbiórce nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania określonej w tym przepisie oraz art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, poprzez nie uwzględnienie, iż decyzja o rozbiórce nie zawiera terminu rozbiórki, co powoduje, że jest ona niewykonalna,
- 2) naruszenie prawa procesowego (art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W oparciu o przytoczone podstawy kasacyjne skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania lub o jego zmianę i umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, B. i M. K., powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1105/97 i z dnia 23 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 2144/97, podnieśli, iż stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym zmiana planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, jest stanowiskiem spornym nie tylko w doktrynie, ale także w orzecznictwie sądów administracyjnych, które dopuszczają możliwość sanacji postępowania rozbiórkowego po zatwierdzeniu planu zagospodarowania przestrzennego, o czym świadczą w ich ocenie przytoczone tezy wskazanych wyroków.
Kontynuując wywody uzasadnienia skarżący powołali się na tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2000 r., sygn. akt IV SA 418/98, zgodnie z którą o konieczności rozbiórki decyduje konkretny przepis prawa, a nie uznanie organu nadzoru budowlanego i to niezależnie od subiektywnego przekonania skarżącego o nieracjonalności decyzji rozbiórkowej i powodów wybudowania obiektu budowlanego, czy też projektowanej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazali ponadto, iż sporny jest także charakter samej decyzji o rozbiórce. Z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z 17 kwietnia 2000 r., sygn. akt IV SA 394/98, wynika bowiem, że przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ma charakter restytucyjny, którego istotą jest przywrócenie obiektu do poprzedniego stanu, podczas gdy odmienne stanowisko wyraża Naczelny Sąd Administracyjny w innym wyroku, którego nie oznaczono w skardze.
Skarżący zwrócili ponadto uwagę na tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2000 r., sygn. akt IV SA 1814/98, zgodnie z którą prace budowlane wykonane na podstawie ostatecznej decyzji, która z jakichkolwiek przyczyn później okazała się wadliwa, nie mogą być uznane za samowolę budowlaną.
Dodatkowo skarżący podnieśli, iż w niniejszej sprawie w decyzji nakazującej rozbiórkę nie określono terminu tej rozbiórki, zatem jest ona dotknięta sankcją bezwzględnej nieważności. Według skarżących jest to pogląd dominujący zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, a wynikający m.in. z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1502/97, z dnia 2 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1418/97, z dnia 21 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 1522/96, z dnia 19 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 270/96, których tezy skarżący przytoczyli w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Przepis art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Po pierwsze są to, określone w art. 46 i art. 47 § 1 powołanej ustawy, wymagania formalne, które powinny spełniać wszystkie pisma w postępowaniu sądowym. Po drugie natomiast, są to wymagania materialne przewidziane dla samej tylko skargi kasacyjnej, takie jak: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
O ile niespełnienie wymagań formalnych skargi kasacyjnej stanowi brak, który może być uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o tyle braki w zakresie wymogów materialnych skargi kasacyjnej nie podlegają sanacji, co w konsekwencji, czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną.
Naczelny Sąd Administracyjny bada z urzędu czy i w jakim zakresie wniesiona skarga kasacyjna czyni zadość określonym wyżej wymogom. W niniejszej sprawie, Sąd stwierdził, iż skarga kasacyjna nie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 174 i art. 176 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Braki skargi w tym zakresie oznaczają natomiast, iż jest ona dotknięta brakiem istotnym, nie podlegającym naprawie w trybie właściwym do usuwania braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Wskazać należy, iż w świetle art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 176 powołanej ustawy wymaga aby skarga kasacyjna zawierała nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, a więc wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania, które zostały naruszone przez sąd przy wydawaniu zaskarżonego wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, lecz również nakłada na autora skargi obowiązek ich uzasadnienia. Podstawy skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie powinny tworzyć całość. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 powołanej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a wobec tego nie jest uprawniony ani zobligowany do jej interpretowania.
Sytuacja gdy uzasadnienie nie odnosi się do przytoczonych podstaw i ich nie wyjaśnia zmusza natomiast Sąd do takiego działania. W konsekwencji, stwierdzić należy, iż uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno prowadzić do odpowiedzi na pytanie, czy skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy w rozumieniu autora skargi kasacyjnej. Powołując się na konkretną normę prawa materialnego, naruszoną przez Sąd przez błędną jej wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, autor skargi powinien zatem wskazać na czym ta błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie polegało i jaka, według skarżącego, powinna być wykładnia właściwa. W odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania, powinien natomiast, poza wskazaniem konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez Sąd, wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, czy skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia.
W niniejszej sprawie, skarżący w podstawie kasacyjnej zarzucili naruszenie przez Sąd zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W przypadku podstawy zaskarżenia z art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazali jednak jakie konkretnie przepisy postępowania sądowoadministracyjnego zostały naruszone przez Sąd I instancji oraz na czym to naruszenie polegało. Jak już natomiast wskazano wyżej, aby przedmiotowa podstawa kasacyjna mogła okazać się skuteczna wnoszący skargę musi wyraźnie wskazać konkretny przepis procedury naruszony przez Sąd oraz wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, czy skali, iż mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Samo powołanie się w podstawie kasacyjnej na przepis art. 174 pkt 2 powołanej ustawy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie stanowi natomiast wskazania podstawy kasacyjnej, gdyż nie czyni zadość przytoczonym wymaganiom.
Dodatkowo zauważyć należy, iż omawiana podstawa kasacyjna nie zawiera również żadnego uzasadnienia. Brak uzasadnienia we wskazanym zakresie wyłącza natomiast możliwość oceny zarzutów skargi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej należy bowiem do istotnych składników tego rodzaju środka odwoławczego i Naczelny Sąd Administracyjny bada z urzędu czy uzasadnienie skargi kasacyjnej zostało sporządzone i czy pozostaje w związku z przytoczonymi podstawami kasacyjnymi. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie pozbawiona jest natomiast tego elementu konstrukcyjnego.
W przypadku zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 kpa oraz art. 48 ustawy – Prawo budowlane, podniesionych w ramach podstawy zaskarżenia z art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazać natomiast należy, iż skarżący w uzasadnieniu tej podstawy nie wyjaśniają w istocie przedmiotowych zarzutów, powołując się generalnie na przytoczone tezy orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mających bezpośredniego związku z niniejszą sprawą. Skarżący nie odnoszą się natomiast do przedstawionych w zaskarżonym wyroku ustaleń i wykładni Sądu I instancji, a w szczególności do podnoszonego przez ten Sąd faktu związania oceną prawną wyrażoną we wcześniejszych wydanych w tej sprawie orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odesłanie do tez wyroków tego Sądu wydanych w odrębnych sprawach bez dokładnego wskazania jaki związek mogą mieć one z niniejszą sprawą nie czyni zadość wymogom skargi kasacyjnej.
Zauważyć należy, iż wyroki sądów administracyjnych wiążą co do zasady w sprawach, które sąd rozpoznawał, dlatego też powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powinny stanowić wyłącznie wsparcie argumentacji podniesionych w ramach jej podstaw zarzutów. W niniejszej natomiast sprawie, uzasadnienie omawianej podstawy kasacyjnej opiera się generalnie na przytoczeniu szeregu tez wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, których wybór wydaje się w dużej mierze dowolny, gdyż nie odnosi się do istoty rozpoznawanej sprawy. Stwierdzić natomiast należy, iż zarzuty skargi, które nie zawierają konkretnego odniesienia się do ustaleń zawartych w zaskarżonym wyroku, jak również uzasadnienia odnoszącego się do rozpoznawanej sprawy, nie mogą być uznane za należycie sformułowane. Ogólnikowość zarzutów, podobnie jak brak ich sformułowania, tak co do naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, wyłącza natomiast w oczywisty sposób możliwość oceny co do zgodności z prawem zaskarżonego wyroku i w konsekwencji czyni skargę niedopuszczalną.
Mając jednocześnie na uwadze to, że w omawianej podstawie kasacyjnej skarżący powołali się na określone przepisy, do których naruszenia doszło w ich ocenie w niniejszej sprawie, wskazać należy, iż zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 kpa jako zarzut naruszenia przepisu procesowego nie może być skutecznie podniesiony w ramach pierwszej z ustawowych podstaw kasacyjnych. Aby mógł okazać się skuteczny powinien być bowiem podniesiony w ramach drugiej podstawy kasacyjnej w powiązaniu z zakwestionowaniem prawidłowości zrealizowania przez Sąd I instancji funkcji badania legalności decyzji administracyjnej, która w ocenie skarżących wydana została z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a zatem poprzez zakwestionowanie sposobu stosowania przez Sąd przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulujących obowiązki Sądu odnoszące się do tej kontroli.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 48 ustawy – Prawo budowlane na wstępie zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu I instancji była wydana w toku postępowania wznowieniowego decyzja, utrzymująca w mocy decyzję, odmawiającą uchylenia decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki z uwagi na brak podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wskazać należy, że instytucja wznowienia postępowania jest instytucją stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w toku którego ją wydano, dotknięte było jedną z wad, wymienionych w art. 145 § 1 kpa lub w przypadku, określonym w art. 145a § 1 kpa. W sytuacji jednak stwierdzenia braku istnienia przesłanek wznowienia postępowania, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, sprawa nie jest ponownie merytorycznie rozpoznawana.
W konsekwencji zarzut naruszenia art. 48 ustawy – Prawo budowlane, stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego, nie mógł być rozpoznany w niniejszej sprawie, gdyż z uwagi na istotę postępowania wznowieniowego ocena prawidłowości jego zastosowania w sprawie rozbiórkowej nie była przedmiotem kontroli Sądu I instancji.
Wskazać należy, iż treść podstaw kasacyjnych ma decydujące znaczenie dla kształtu postępowania kasacyjnego. W jego toku niedopuszczalna jest bowiem interpretacja intencji skarżącego co do podstaw skargi. W konsekwencji, to na osobie sporządzającej skargę kasacyjną spoczywa szczególnie trudny obowiązek ich właściwego wyboru oraz precyzyjnej i jasnej redakcji. Nieprawidłowo sformułowane zarzuty skargi oraz brak należytego uzasadnienia przytoczonych w skardze podstaw kasacyjnych, czyni skargę kasacyjna złożoną w niniejszej sprawie niedopuszczalną, z uwagi na niedopełnienie wymagań materialnych. Z tych powodów wyłączona jest możliwość oceny przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
Na marginesie, zwrócić należy ponadto uwagę na w istocie sprzeczne wnioski skargi kasacyjnej. Skarżący wnoszą bowiem o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub alternatywnie o jego zmianę i umorzenie postępowania w sprawie. Zauważyć natomiast należy, że o ile konsekwencją uwzględnienia pierwszego wniosku byłoby ponowne merytoryczne rozpoznanie niniejszej sprawy przez Sąd I instancji, o tyle uwzględnienie drugiego, pomijając kwestię istnienia podstaw do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie, kończyłoby sprawę bez merytorycznego jej rozpoznania przez sądy administracyjne, a skutki takiego rozstrzygnięcia byłyby w istocie zbliżone do oddalenia skargi, gdyż prowadziłoby to do pozostawienia w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 180 w związku z art. 178 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.