Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 409/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. S. i S. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazali, że wykonanie rozbiórki spowoduje nieodwracalne szkody w środowisku i niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Podnieśli, że zasypanie zbiornika naruszy stosunki wodne na gruncie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska w taki sposób, że doprowadzi do czynu zagrożonego karą, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. Zbiornik położony jest w skrajnej części nieruchomości i w naturalny sposób stanowi retencję wód opadowych spływających z działek, chroniąc w ten sposób działki A, B i C przed zalewaniem. Chroni również przez zniszczeniem koryto sąsiadującej ze zbiornikiem rzeki. Zbiornik wodny położony jest w otulinie - strefie ochronnej graniczącej z formą ochrony przyrody i wyznaczoną indywidualnie dla formy ochrony przyrody w celu zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka. Zbiornik położony bezpośrednio przy rzece stanowiącej dopływ do rzeki Bug (rzeki objętej ochroną) jest ostoją - miejscem o warunkach sprzyjających egzystencji roślin, zwierząt zagrożonych wyginięciem i innych rzadkich gatunków.
W zbiorniku, w ocenie skarżących, żyją chronione gatunki żab (salamandra plamista, traszka zwyczajna, ropucha zielona, rzekotka drzewna itp.) oraz roślin. Wszystkie żyjące tam gatunki podlegają ochronie prawnej. Wszystkie gatunki płazów występujące w Polsce podlegają ochronie prawnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną G. C. i J. C. wnieśli o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygnatura akt I GPS 1/07 przyjął, że na podstawie tego przepisu dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu także w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę.
Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.
Podkreślić jednak należy, że chodzi okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo wystąpienia u wnioskodawcy przesłanek wymienionych w powołanym wyżej przepisie (por. postanowienie NSA z dnia z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 420/14, dostępne w CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przywoływane przez skarżącego okoliczności dotyczące walorów przyrodniczych zbiornika, znaczenie zbiornika w stosunkach wodnych sąsiadujących terenów oraz znajdujących się w nim chronionych roślin i zwierząt, nie odnoszą się do wnioskodawcy.
W zakresie, w jakim wniosek może odnosić się do interesu wnioskodawcy wskazać przede wszystkim należy, że sąd administracyjny, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują wymienione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04, z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1263/12, z dnia 16 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 510/18, dostępne w CBOSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarżący w złożonym wniosku nie wykazali, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie wielokrotnie już podkreślano, iż podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Same obawy skarżących dotyczące niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia wniosku i akt sprawy nie wynikają także okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu.
Zatem uznać należy, że skarżący nie przedstawili okoliczności, które przemawiałyby za tym, że wykonanie decyzji może spowodować w odniesieniu do nich trudne do odwrócenia skutki lub wyrządzi im znaczną szkodę.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.