Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 marca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1538/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę U. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].,Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i jednocześnie zasądził na rzecz pełnomocnika skarżącej zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Powołując się na stan faktyczny i prawny przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji wskazał, iż decyzją z dnia 14 września 2004 r., Wojewoda Mazowiecki, po rozpoznaniu wniosku U. W., stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Ł. z dnia 16 lipca 1985 r., udzielającej S. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce o nr ew. 724/1 położonej w Ł. W wyniku odwołania inwestora, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 16 listopada 2004 r., uchylił jednak decyzję Wojewody Mazowieckiego w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Ł. z dnia 16 lipca 1985 r. Wobec kolejnego wniosku U. W. decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 listopada 2004 r. stała się przedmiotem postępowania nieważnościowego, w toku którego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 5 sierpnia 2005 r., odmówił stwierdzenia jej nieważności, uznając, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania, a następnie po rozpoznaniu wniosku U. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 5 sierpnia 2005 r. W uzasadnieniu podniósł, iż zgromadzony w sprawie pozwolenia na budowę materiał dowodowy nie pozwala stwierdzić naruszenia ani § 12 ani § 30 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. Projektowany budynek znajduje się bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie ul. G., zaś przepisy prawa budowlanego obowiązujące w owym czasie nie wymagały by droga dojazdowa do budynków znajdujących się na działce inwestora stanowiła jego własność.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] U. W. zarzuciła, że organ odwoławczy nie odniósł się należycie do naruszenia § 30 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. Stwierdziła, że decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego w jej sąsiedztwie wydana została z rażącym naruszeniem prawa, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji stoi w sprzeczności z treścią art. 29 ust. 5 i art. 30 ustawy – Prawo budowane.
W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, podtrzymując argumentację zawartą w decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, stwierdzając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, na wstępie zauważył, iż w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ administracyjny wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W podjętej decyzji orzeka wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, nie jest natomiast władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy.
Mając to na uwadze wskazał, iż organ orzekający w niniejszej sprawie obowiązany był zbadać, czy będąca punktem wyjścia dla postępowania nieważnościowego decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 listopada 2004 r., odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Ł. z dnia 16 lipca 1985 r. o pozwoleniu na budowę, nie naruszała art. 156 kpa, a więc czy przy jej wydawaniu nie wystąpiła któraś z przesłanek enumeratywnie wyliczonych w tym przepisie. Sąd I instancji zauważył jednocześnie, iż decyzja o pozwoleniu na budowę zapadła pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. (Dz. U. Nr 17, poz.
62) i tylko pod kątem naruszenia tych przepisów z racji przesłanek z art. 156 kpa mogła być badana przez organy nadzoru. Podniósł, iż organ dokonujący tej kontroli wskazał na prawidłowość zastosowania w decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązujących w owym okresie przepisów, podkreślając jednocześnie, że przedmiotem kontroli było tylko ustalenie, czy decyzja ta spełnia wymagania przewidziane w przepisach prawnych, natomiast fakt realizacji tejże inwestycji, a zwłaszcza faktycznego miejsca realizacji przedmiotowego obiektu, nie mógł mieć wpływu na postępowanie nieważnościowe. Sąd wskazał ponadto, że również w kolejnym postępowaniu nieważnościowym, które dotyczyło tym razem decyzji z dnia 16 listopada 2004 r., organ nadzoru nie stwierdził, aby decyzja ta zawierała wady kwalifikowane z art. 156 kpa.
W ocenie Sądu I instancji zgodzić należy się z organem nadzoru co do braku podstaw do stwierdzenia, iż decyzja z dnia 5 sierpnia 2005 r. i poprzedzająca ją decyzja z dnia 16 listopada 2004 r. były dotknięte wadami z art. 156 kpa. Sąd wskazał, iż stwierdzenie nieważności decyzji następuje tylko w przypadkach enumeratywnie wyliczonych w tym przepisie. Rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) zachodzi natomiast wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa.
Sąd I instancji podniósł, iż dokumentacja znajdująca się w aktach administracyjnych wskazuje, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 16 lipca 1985 r. wydana została w oparciu o decyzję z dnia 5 września 1984 r., ustalającą miejsce i warunki realizacji inwestycji budowlanej budowy budynku mieszkalnego na działce nr 724 w Ł. zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Ł. Zgodnie z decyzją Naczelnika Miasta i Gminy Ł. z dnia 8 lutego 1984 r. działka nr 724 uległa podziałowi, a szkic podziału wskazywał na fakt istnienia budynku na nowoutworzonej działce nr 724/2, który zgodnie z mapą dotyczącą działki nr 724/1, oddalony był od granicy tej działki o powyżej 8m. Odległość ta była zgodna z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., który stanowił, iż przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 tego przepisu mogą ulec zmniejszeniu, z tym, że odległość między budynkiem istniejącym, a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8m.
Sąd zauważył, iż w niniejszej sprawie, wymóg ten został spełniony, a zatem zaprojektowanie lokalizacji budynku na działce nr 724/1 w odległości 1,9m od granicy z działką nr 724/2, na której istniał już budynek, spełniało wymogi określone w tym przepisie. Tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że decyzja o pozwoleniu na budowę w ogóle naruszała prawo, a tym bardziej w stopniu rażącym. W konsekwencji, Sąd I instancji stwierdził, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, badając w trybie nadzorczym decyzję własną z dnia 16 listopada 2004 r., która w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wydania pozwolenia na budowę w ten właśnie sposób oceniała wydane pozwolenie na budowę, nie miał podstaw do przyjęcia, że decyzja ta, jak również aprobująca ją decyzja z dnia 5 sierpnia 2005 r., wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a więc w warunkach z art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Za chybiony Sąd I instancji uznał jednocześnie zarzut skargi dotyczący sprzeczności z art. 29 ust. 5 i 30 ustawy – Prawo budowlane twierdzenia organu nadzoru, iż przepisy prawa budowlanego z daty wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie wymagały by droga dojazdowa do budynków na działce inwestora stanowiła jego własność, bowiem powołane przepisy wymogu takiego nie zawierają. Za nietrafny uznał również zarzut braku odniesienia się Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do naruszenia § 30 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., podnosząc, iż organ nadzorczy wskazał, iż projektowany budynek znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie ul. Garwolińskiej spełniającej wymogi § 30 rozporządzenia, zaś w przypadku dojść do budynków gospodarczych przepis ten nie ma zastosowania.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożyła, reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, U. W. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w części oddalającej skargę, jako podstawę skargi kasacyjnej, wskazała naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaniechanie przez Sąd I instancji uchylenia zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi, podczas gdy decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa, mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
W oparciu o przytoczoną podstawę kasacyjną skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi, U. W. podniosła, iż Sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami, wnioskami i podstawą prawną skargi, powinien całościowo rozważyć, czy w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie doszło do uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zauważyła, iż postępowanie zakończone decyzją z dnia 29 września 2005 r. miało na celu stwierdzenie, czy przy podjęciu podlegającej kontroli decyzji z dnia 16 listopada 2004 r. wystąpiły kwalifikowane uchybienia, skutkujące nieważnością tej ostatniej. Podkreśliła przy tym, iż organ nie mógł ograniczyć się jedynie do zarzutów formułowanych wobec decyzji z dnia 16 listopada 2004 r. przez stronę, lecz musiał z urzędu zbadać, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 kpa. Skarżąca zauważyła, iż jednym z kwalifikowanych uchybień prowadzących do stwierdzenia nieważności decyzji jest jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) i podniosła jednocześnie, że za rażące naruszenie prawa należy uznać m.in. sytuację, gdy uprawniony do tego organ odmawia stwierdzenia nieważności decyzji, mimo istnienia ku temu przesłanek.
Powyższe oznacza, że wydana w trybie nadzoru decyzja z dnia 16 listopada 2004 r., stanowiąca przedmiot decyzji z dnia 29 września 2005 r., sama kwalifikowałaby się do stwierdzenia jej nieważności, o ile wbrew zawartemu w niej rozstrzygnięciu istniałyby przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Ł. z dnia 16 lipca 1985 r. Mając na uwadze powyższe, skarżąca podniosła, iż niezależnie od zgodności decyzji z dnia 16 lipca 1985 r. z przepisami rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., wydana ona została z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 6 obowiązującej wówczas ustawy – Prawo budowlane, który wymagał by podlegające pozwoleniu na budowę obiekty zaprojektowane i budowane były w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2004 r., sygn. akt IV SA 2626/02, skarżąca wskazała, iż decyzja o pozwoleniu na budowę, zezwalając na wzniesienie budynku, który znajdować się miał jedynie 1,9 m od granicy działki nr 724/2 w sposób oczywisty naruszała jej prawa.
Odległość ta okazała się bowiem niewystarczająca do zapewnienia odpowiedniego dojazdu do części działki nr 724/1 położonej za budynkiem dla którego wydano pozwolenie. Stało się to też dla właściciela działki 724/1 podstawą do dochodzenia ustanowienia na swoją rzecz służebności drogi koniecznej przebiegającej przez działkę nr 724/2 i tym samym ograniczenia skarżącej w swobodzie korzystania z jej posiadłości. Postępowanie w przedmiocie ustanowienia służebności toczyło się przed Sądem Rejonowym w G., a poinformował o nim organy administracyjne sam właściciel działki nr 724/1 w piśmie z dnia 25 lutego 2004 r.
W świetle powyższego, skarżąca stwierdziła, iż Naczelnik Miasta i Gminy Ł., wydając decyzję o pozwoleniu na budowę, dopuścił do wzniesienia budynku, którego lokalizacja doprowadziła do naruszenia jej interesów. Z uwagi na to uznać ją należy za stojącą w oczywistej i rażącej sprzeczności z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane. W konsekwencji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien był decyzją z dnia 16 listopada 2004 r. utrzymać w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 14 września 2004 r. Niestwierdzenie nieważności decyzji w przypadku, gdy były ku temu przesłanki, jest natomiast samo w sobie rażącym naruszeniem prawa, niezgodnym z jasną dyspozycją art. 156 § 1 kpa i prowadzącym do utrzymania w obrocie prawnym decyzji nie mogącej być zaakceptowaną jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Ze względu na to, postępowanie nadzorcze prowadzone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powinno było, w ocenie skarżącej, prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 listopada 2004 r. Odmienne rozstrzygnięcie i ostateczne utrzymanie w mocy decyzją z dnia [...] rozstrzygnięcia z dnia 16 listopada 2004 r. jest natomiast sprzeczne z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 2 kpa i ma oczywisty i istotny wpływ na wynik sprawy.
Obligowało bowiem również Sąd I instancji do uchylenia przedmiotowej decyzji. W tych warunkach, skarżąca uznała oddalenie skargi za wadliwe i dokonane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Zakres kontroli orzeczenia wydanego w I instancji wyznacza zatem w istocie strona wnosząca przedmiotowy środek odwoławczy. Naczelny Sąd Administracyjny, związany przy rozpoznawaniu sprawy granicami skargi, nie może bowiem z własnej inicjatywy zbadać, czy w procesie wydawania zaskarżonego wyroku doszło do naruszenia niewskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.
Skoro zaś treść podstaw kasacyjnych ma decydujące znaczenie dla kształtu postępowania kasacyjnego, gdyż w jego toku niedopuszczalna jest interpretacja intencji skarżącego co do podstaw skargi, to na osobie sporządzającej skargę kasacyjną spoczywa szczególnie trudny obowiązek ich precyzyjnej i jasnej redakcji. Wynikający stąd znaczny formalizm postępowania kasacyjnego legł u podstaw obowiązującego przy redakcji skargi kasacyjnej przymusu legitymowania się określonymi kwalifikacjami prawniczymi (art. 175 powołanej ustawy).
Wskazać należy, iż w świetle art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a ponadto 2) naruszenie przepisów postępowania jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć jednak należy, iż samo odwołanie się do podstaw skargi kasacyjnej, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, nie stanowi przytoczenia podstaw kasacyjnych. W podstawach skargi wnoszący skargę musi bowiem wyraźnie wskazać konkretną normę prawa materialnego, naruszoną przez Sąd przez błędną jej wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ze wskazaniem na czym ta błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie polegało i jaka, według skarżącego, powinna być wykładnia właściwa. W odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania skarżący powinien natomiast, poza wskazaniem konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez Sąd, wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, czy skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia.
W niniejszej sprawie, skarga kasacyjna oparta została na podstawie ustawowej, określonej w art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W jej ramach, skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 powołanej ustawy przez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Kwestionując prawidłowość przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli legalności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skarżąca podniosła, iż decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 16 lipca 1985 r. wydana została z naruszeniem jej praw jako osoby trzeciej i dlatego też w niniejszej sprawie istniała podstawa do stwierdzenia jej nieważności jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane. Odmowa stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 16 listopada 2004 r. w sytuacji, gdy istniały ku temu przesłanki była zatem sama w sobie niezgodna z dyspozycją art. 156 § 1 kpa.
W konsekwencji, efektem postępowania nadzorczego przeprowadzonego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powinno być, w ocenie skarżącej, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 listopada 2004 r.
Odnosząc się do tak sformułowanej podstawy kasacyjnej, na wstępie wskazać należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję własną o odmowie stwierdzenia nieważności wydanej również w trybie nadzwyczajnym przez ten organ decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Zauważyć należy, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, którego tryb regulują przepisy art. 156 i nast. kpa, ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego, wydanych w toku postępowania administracyjnego, decyzji dotkniętych poważnymi wadami mającymi charakter materialnoprawny. Przyczyną powstania tych wad może być jednak nie tylko naruszenie przepisów samego prawa materialnego, lecz również naruszenie szczególnie istotnych przepisów proceduralnych. Pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wymienione zostały w sposób wyczerpujący w art. 156 § 1 pkt 1-6 kpa, a uzupełnione zostały odesłaniem do przepisów odrębnych w pkt 7.
W niniejszej sprawie, powoływaną przez skarżącą w skardze kasacyjnej jako niedostrzeżoną przez Sąd I instancji, podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 listopada 2004 r., kontrolowanej w trybie nadzoru przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, był fakt jej wydania z rażącym naruszeniem prawa, czyli w sposób określony w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Podnieść jednak należy, iż przepis ten jest tak skonstruowany, że powoływanie się na określoną w nim przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego rażącego naruszenia dopuścił się organ administracji publicznej.
W niniejszej sprawie, skarżąca opierając skargę kasacyjną na podstawie naruszenia przytoczonego przepisu, nie wskazała jednak jakie konkretnie przepisy prawa zostały rażąco naruszone przez ten organ. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi, nie ma możliwości odnieść się do zarzutów skargi kasacyjnej zawartych w jej uzasadnieniu, które nie zostały poparte wskazaniem przepisów prawa, którego rażącego naruszenia Sąd I instancji nie zauważył. Jak bowiem wskazano już wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy zbadać, czy w procesie wydawania zaskarżonego wyroku doszło do naruszenia niewskazanego w skardze kasacyjnej przepisu prawa.
Zauważyć należy, że skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej poprzestaje jedynie na dosyć ogólnym stwierdzeniu, zgodnie z którym za rażące naruszenie prawa uznać należy sytuację, gdy uprawniony organ odmawia stwierdzenia nieważności decyzji pomimo istnienia ku temu przesłanek i podnosi jednocześnie, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na rażące naruszenie przez ten organ jej praw jako osoby trzeciej, czyli art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane zgodnie z wymaganiami współczesnej wiedzy, w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich zgodnie z przepisami, w szczególności techniczno-budowlanymi i normami. Skarżąca nie precyzyjne jednak jakie jej interesy chronione prawem zostały naruszone.
Samo odwołanie się do wskazanego przepisu, bez wskazania rażąco naruszonych w wyniku wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przepisów, z których wynikają określone prawa skarżącej, nie może natomiast stanowić wystarczającej podstawy do zakwestionowania legalności tej decyzji.
W konsekwencji zarzut naruszenia przytoczonych w podstawie kasacyjnej przepisów prawa procesowego, uznać należy za nieskuteczny, gdyż sposób jego sformułowania – jego niekompletność, uniemożliwia merytoryczną kontrolę zgodności zaskarżonego wyroku z prawem.
Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy.