Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 1142/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. J. zaskarżając tenże wyrok w całości. Skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Przepis powyższy określa wymagania jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Są to wymagania dwojakiego rodzaju: wymagania przewidzianego dla każdego pisma w postępowaniu sądowym oraz wymaganie szczególne dla skargi kasacyjnej, wyraźnie wymienione w art. 176 p.p.s.a (tzw. wymagania materialne, konstrukcyjne). W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie prezentowany jest pogląd, iż braki skargi kasacyjnej w zakresie jej elementów konstrukcyjnych nie podlegają sanacji, co czyni w konsekwencji taką skargę niedopuszczalną. Zatem również brak wniosku skargi kasacyjnej dotyczący rodzaju żądanego rozstrzygnięcia powoduje, że skarga kasacyjna - jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnych - jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, albowiem związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) powoduje, iż taki brak uniemożliwia rozpoznanie tego środka prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może się bowiem jedynie domyślać intencji autora skargi kasacyjnej ani domniemywać czego strona skarżąca oczekuje (patrz m.in. postanowienie NSA z dnia 16 marca 2004 r., FSK 209/04 - ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 13, postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2004 r., OSK 160/04, LEX nr 156428, postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2008, II OSK 1936/07).
Wyraźnego podkreślenia wymaga specyficzny charakter środka odwoławczego jakim jest skarga kasacyjna. Przewidziany art. 175 § 1 p.p.s.a. wymóg by skarga kasacyjna była sporządzona przez profesjonalnie przygotowanego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego, wynika między innymi z chęci zapewnienia przez ustawodawcę stosownego poziomu skarg kasacyjnych, aby zapewnić m.in. poprawność konstrukcyjną tego środka odwoławczego. Niedochowanie tych wymogów, przez pełnomocnika, który posiada profesjonalne przygotowanie do wykonywania zawodu zaufania publicznego powoduje, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Taki skutek niedochowania warunków formalnych skargi kasacyjnej nie stoi przy tym w opozycji z treścią uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 roku sygn. akt I OPS 10/09, albowiem uchwała ta dotyczyła jedynie obowiązku odniesienia się przez Naczelny Sąd Administracyjny do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych, nie zaś do braków konstrukcyjnych polegających na niedochowaniu warunków formalnych poprzez brak jednego z obligatoryjnych elementów skargi kasacyjnej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy stwierdzić, że skarga kasacyjna wniesiona przez Jacka J. podlega odrzuceniu, ponieważ nie zawiera wymaganego przez art. 176 p.p.s.a. wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Powyższy brak istotny (konstrukcyjny) skargi kasacyjnej powoduje, iż nie mogła ona zostać rozpoznania.
W takiej sytuacji skargę kasacyjną M. Ś. należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 180 p.p.s.a.