Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę wniesioną przez Spółdzielnię Mieszkaniową w Ś. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] kwietnia 2003 r., którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Starosty Ś. z dnia [...] stycznia 2003 r.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż Starosta Ś. decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. zatwierdził projekt budowlany i wydał P. Sp. z o.o. z/s w W. pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmującej montaż trzech anten sektorowych GSM 900, jednej anteny radiolinii oraz posadowienie zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych, zlokalizowanej na terenie Zespołu Szkół Mechanicznych przy ul. S. w Ś., na działce nr [...] obręb O. Wojewoda Dolnośląski uzasadniając skarżoną decyzję wskazał, iż inwestor złożył kompletny wniosek, który został złożony w dacie ważności decyzji ustalającej warunki, zabudowy i zagospodarowania terenu (termin ważności do dnia 30 sierpnia 2003r.) oraz wykazał swe prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowiły przepisy art. 28, art. 32 ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. ł i art. 34 ustawy z dnia 71ipca 1994r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), w brzmieniu obwiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Planowana inwestycja należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko stwierdza właściwy organ, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 9 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.).
W ocenie Sądu organ administracji przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a także zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w tym postępowaniu, podając do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu postępowania, w sposób opisany przez organy administracyjne, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym (art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska). Możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, stosownie do art. 31 ustawy Prawo ochrony środowiska, przejawia się między innymi w prawie do składania uwag i wniosków w trakcie postępowania. Z prawa tego skorzystała Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił pogląd organów administracyjnych i wskazał, iż przedłożona przez skarżącą w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego "Ekspertyza Geobiologiczna" dla stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej przy ul. P. nie ma żadnego związku ze sprawą będącą przedmiotem prowadzonego postępowania, albowiem dotyczy zupełnie innej inwestycji oraz innych uwarunkowań.
Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, ani też przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, a wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oddalił skargę Spółdzielni.
Skargę kasacyjną wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś., zaskarżając powyższy wyrok w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie:
- 1. naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "e" i lit. "i" oraz art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pkt 3 obowiązującej w dniu wydania skarżonej decyzji, ustawy Prawo budowlane przez nieuwzględnienie okoliczności, że planowana inwestycja na terenie Zespołu Szkół Mechanicznych przy ul. S. w Ś. na działce nr [...] obręb O. stanowi zagrożenie dla zdrowia mieszkańców zamieszkujących w budynkach stanowiących zasób Spółdzielni i jest źródłem napięć społecznych, a mieszkańcy tych budynków w zdecydowany sposób sprzeciwiają się realizacji tej inwestycji;
- 2. naruszenie przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, a w szczególności faktu, że skoro ta inwestycja ma charakter inwestycji mogącej pogorszyć stan środowiska i stanowi źródło napięć społecznych, to Starostwo Powiatowe wydając decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i pozwolenie na budowę, powinno przeprowadzić rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa.
W uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej strona skarżąca wskazała, iż wbrew ocenie Sądu, postępowanie przed organami administracji nie zapewniało w nim w wystarczający sposób możliwości udziału społeczeństwa. Zdaniem strony skarżącej fakt, że przedmiotowa inwestycja zaliczana jest do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska oraz to że przeciwko realizacji tej inwestycji istnieje zdecydowany sprzeciw mieszkańców, powinno spowodować przeprowadzenie przez organ rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa dla eliminacji napięć społecznych.
W ocenie wnoszącej kasację Spółdzielni nie można też pogodzić się z ustaleniem Sądu, że przedłożona w trakcie postępowania administracyjnego "Ekspertyza Geobiologiczna" dla stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej przy ul. P. nie ma żadnego związku ze sprawą. Strona skarżąca nie przeczy, że powyższa "Ekspertyza Geobiologiczna" dotyczy innej inwestycji, ale wskazuje ona na zagrożenie tego typu inwestycji dla zdrowia i życia mieszkańców zamieszkujących w pobliżu realizowanej inwestycji.
Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Dolnośląski, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko wniósł o oddalenie kasacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej P.p.s.a. - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Koniecznym jest przy tym podkreślenie, iż Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak) to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga więc prawidłowego ich określenia w samej kasacji.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie trzeba stwierdzić, iż pozbawiony podstaw jest zarzut "naruszenia prawa procesowego poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony". Autor skargi kasacyjnej formułując w ten sposób powyższy zarzut kasacji nie wskazał na uchybienie przez Sąd pierwszej instancji dyspozycji jakiegokolwiek z przepisów w oparciu, o które przebiega postępowanie przed sądem administracyjnym.
Tak więc zarzut naruszenia przepisów postępowania, bez przedstawienia Sądowi pierwszej instancji zarzutu uchybienia przepisom ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może - w świetle przepisu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - być uznany za prawidłową podstawę kasacyjną.
Konsekwencją braku zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) i fakt wskazywanego już na wstępie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.) jest konieczność uznania za wiążącą w niniejszej sprawie ocenę okoliczności faktycznych dokonaną w zaskarżonym wyroku. Z oceny tej wynika zaś, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uprawniał do stwierdzenia, że wydanie decyzji ocenianej przez Sąd pierwszej instancji znajdowało uzasadnienie w istniejącym stanie faktycznym.
Skutkiem takiej też oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, a nie podważonej w skardze kasacyjnej jest to, iż chybiony staje się zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "e" i lit. "i" oraz art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji. Przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji i nie została podważona przez stronę wnoszącą kasację analiza treści decyzji o pozwoleniu na budowę nie daje podstaw do przyjęcia, iż pozwolenie na budowę zostało wydane z naruszeniem chronionych interesów strony skarżącej, o jakich mowa w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlane, skoro o czym była mowa wyżej nie zostały przytoczone żadne takie uchybienia co do usytuowania przedmiotowego obiektu, które naruszałyby obowiązujące przepisy. W tym zakresie skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, z których można by wyprowadzić wniosek, iż przedmiotowy obiekt narusza dyspozycje art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "e" oraz art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji.
Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw oddalił na mocy art. 184 P.p.s.a.