Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę B.T. na pismo Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu w zakresie niewłaściwego postępowania w sprawie zgłoszonego przez skarżącego złego stanu sanitarnego w budynku mieszkalnym.
W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na przepis art. 232 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a. - zarzucając jego rażące naruszenie.
Odrzucając skargę Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżący wniósł skargę na pismo będące skargą powszechną. Tego rodzaju skarga powoduje wszczęcie samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego, kończącego się czynnością materialno-techniczną czyli zawiadomieniem o załatwieniu skargi. Czynność ta nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a do rozpatrzenia tego rodzaju skargi mają zastosowanie wyłącznie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Procedura związana z wniesieniem skargi ma charakter uproszczony, nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięcia adresowanego do skarżącego, a tylko zawiadamia się o działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przedmiotem skargi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.
Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (j.t. Dz.U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.) polegające na niezastosowaniu art. 227 k.p.a. w sytuacji, gdy z treści akt sprawy wynika, że w sprawie naruszono w sposób kwalifikowany przepis art. 232 k.p.a. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – poprzez niezawiadomienie gminy i wszystkich właścicieli lokali wyodrębnionych o toczącym się postępowaniu, zgodnie z art. 18 ust. 1 "uwl" w związku z § 5 aktu notarialnego i postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2005 r. w sprawie II CZP 62/05, bowiem ustanowienie zarządcy w akcie notarialnym wyklucza tworzenie zarządu w rozumieniu art. 20 "uwl" i wyprzedza zarząd ustawowy w rozumieniu art. 18 ust. 3 "uwl".
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że zaskarżone pismo było w rzeczywistości decyzją odmowną organu czym wyczerpano dyspozycję art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega wątpliwości, że zaskarżone pismo z dnia [...] stycznia 2011 r. została wydane w trybie przepisów działu VIII k.p.a. i uznawało za nieuzasadnioną skargę skarżącego dotyczącą działalności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, postępowanie w sprawie skarg i wniosków z działu VIII k.p.a. nie podlega kontroli tego sądu. Nie służy również skarga do sądu administracyjnego na pismo stanowiące rozpatrzenie skargi wniesionej w trybie działu VIII k.p.a. Skarga powszechna określona w tych przepisach jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy skargi zmierzającej do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Skargi tego rodzaju są załatwione w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Pogląd ten jest ugruntowany zarówno w orzecznictwie jak i literaturze (postanowienie NSA z dnia 17 września 2001 r., sygn.. akt II SAB/Wr 17/01, niepubl. oraz A. Matan [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX, 2007, wyd. II, komentarz do art. 221, teza 14).
Zasadnicze znaczenie ma zatem fakt, że skarga na pismo wskazane w skardze do Sądu I instancji i dotycząca rozpatrzenia skargi na działanie organu w trybie art. 227 k.p.a., jest skargą niedopuszczalną i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych też przyczyn nieuzasadnionymi okazały się zarzuty skargi kasacyjnej.
Po pierwsze Sąd I instancji nie stosował i nie oceniał zastosowania przez organ przepisu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a to z powodu niedopuszczalności skargi do Sądu I instancji. Jednocześnie, co już wyżej wskazano, zastosowanie przepisów zarówno art. 227 jak i art. 232 k.p.a. przez organ administracji nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Jedynie na marginesie wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ zastosował przepis art. 227 k.p.a., bowiem w tym trybie rozpatrzona została skarga skarżącego na działalność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu.
Również drugi z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący powołał się na przepis art. 18 ust. 1 "uwl", co jak należy się domniemywać (skarżący nie wskazuje bowiem rozwinięcia powołanego skrótu), stanowi zarzut naruszenia przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. Nr 85 poz. 388 ze zm.). Również ten przepis nie podlegał zastosowaniu w niniejszej sprawie, a zarzut jego naruszenia opiera się na błędnym założeniu dopuszczalności skargi. Poza oceną Sądu pozostaje zarzut naruszenia § 5 aktu notarialnego, który nie stanowi przepisu powszechnie obowiązującego prawa i jako taki nie może zostać skutecznie podniesiony.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zaskarżone do Sądu I instancji pismo Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2011 r., jak już wyżej wskazano, stanowiło odpowiedź na skargę wniesioną w trybie działu VIII k.p.a., czego nie kwestionuje skarżący. Pisma stanowiące odpowiedź na tego typu skargi i informujące o załatwieniu sprawy, nie są innymi niż decyzje lub postanowienia aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak już bowiem wcześniej wskazano, skargi te są załatwione w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Nie dotyczą natomiast uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, bowiem skarga przysługuje każdemu, niezależnie od tego czy jest czy też nie stroną postępowania, a samo uproszczone postępowanie skargowe dotyczy wyłączenie wadliwej działalności organu bądź jego pracownika.
Z tych względów zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.
- - ---------------------- 2 1