Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] z powodu nieusunięcia braków formalnych skargi w zakresie pełnomocnictwa, do czego został zobowiązany pełnomocnik skarżącego przez złożenie oświadczenia w przedmiocie pozostawania w stosunku pracy. Jak wskazał Sąd wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego radcy prawnemu K. N. w dniu 1 kwietnia 2005 r. i pozostało bez odpowiedzi. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 maja 2005 r.
W dniu 24 maja 2005 r. do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna od postanowienia z dnia 28 kwietnia 2005 r., od której uiszczono wpis na wezwanie Sądu w dniu 1 czerwca 2005 r. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego podniósł, że postanowienie Sądu z dnia 28 kwietnia 2005 r. narusza przepisy art. 37 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez uznanie, że pełnomocnik zobligowany był do złożenia oświadczenia w przedmiocie pozostawania w stosunku pracy. Pełnomocnik skarżącego podkreślił również, że Sąd wzywając go do złożenia oświadczenia nie zażądał jednocześnie złożenia oświadczenia co do statusu jego klienta, wobec czego postanowienie było przedwczesne i winno zostać uchylone – bowiem jak wskazano w skardze kasacyjnej mocodawca jest przedsiębiorcą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Powołany z skardze kasacyjnej przepis art.. 37 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym pełnomocnictwo udzielone przez osobę fizyczną, która nie jest przedsiębiorcą, składane przez radcę prawnego powinno zawierać oświadczenie pełnomocnika w przedmiocie pozostawania w stosunku pracy - nie został przez Sąd naruszony. Nie ma znaczenia zawarty w skardze kasacyjnej argument, że skarżący jest "według jego oświadczenia przedsiębiorcą".
Należy podkreślić, że dotychczas skarżący ani jego pełnomocnik nie podnosili błędnego określenia przez Sąd statusu skarżącego. Od chwili wszczęcia postępowania administracyjnego skarżący występował we własnym imieniu, pisma kierowane przez jego pełnomocnika również składane były w imieniu skarżącego (a nie przedsiębiorstwa), zgodnie z udzielonym przez stronę pełnomocnictwem. Ponadto wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi doręczone pełnomocnikowi strony, zawierało wyraźne pouczenie o skutkach nieuzupełnienia braków wyznaczonym terminie. Wezwanie powyższe - w zakresie obowiązku złożenia w/w oświadczenia przez pełnomocnika strony nie zostało wykonane. W tych okolicznościach nie ma podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi.
Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.