Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. R. na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, iż w dniu 18 stycznia 2000 r. Rada Miejska w M. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M. obejmującego także działkę nr 1995/99 stanowiącą własność skarżącego.
W dniu 31 sierpnia 2004 r. Rada Miejska w M. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M. w obszarze o jakim traktowała w/w uchwała z dnia 18 stycznia 2000 r. z wyłączeniem działki nr 1995/99. Tego samego dnia podjęta została uchwała nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania planu zagospodarowania miasta M. w granicach działki nr 1995/99.
W dniu 28 września 2004 r. uchwałami nr [...] i [...] Rada Miasta M. uchyliła dwie wyżej wymienione uchwały z dnia 31 sierpnia 2004 r.
W dniu [...] listopada 2004 r. zaskarżoną uchwałą nr [...] Rada Miejska w M. zmieniła zapisy zawarte w uchwale nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ten sposób, że z obszaru opracowania wyłączno teren działki nr 1995/99 w rejonie Kopalni Doświadczalnej "B". Jednocześnie uchwałą nr [...] przystąpiono do opracowania planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M. granicach działki nr 1995/99.
W dniu 20 grudnia 2004 r. skarżący wezwał Radę Miejską w M. do usunięcia naruszenia prawa, a następnie zaskarżył przedmiotową uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając naruszenie zasad obowiązujących w procesie planistycznym, bowiem projekt uchwalony nie jest tożsamy z projektem wyłożonym do publicznej wiadomości.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd meriti wskazał, iż wprawdzie zaskarżona uchwała dotyczy interesu prawnego właścicieli działki wyłączonej z opracowywania, to jednak interesów tych nie narusza. Przeznaczenie działek nie położonych na obszarze objętym zamierzonym planem nie ulega zmianie, a zatem ich właściciele pozostają w takiej samej sytuacji prawnej, jak byli wcześniej. Ta okoliczność zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przesądza o tym, iż nie mogą oni skutecznie wnosić skargi do sądu administracyjnego; z uwagi na brak legitymacji do wniesienia skargi.
Powoływanie się przez skarżącego na zasady współżycia społecznego bez wskazania jakie uprawnienie skarżącego zostało naruszone nie stanowi o zasadności skargi.
Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjna pełnomocnik skarżącego, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania z wyodrębnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej, powołując się na art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie p.p.s.a.), pełnomocnik skarżącego wskazał, na naruszenie przez sąd meriti prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż skarżący nie wykazał interesu prawnego w sprawie.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego skoro działka nr 1595/99 na mocy uchwały nr [...] została objęta projektem planu (uprzednio wyłączonego i aprobowanego) to przyjąć należy, iż mimo wyłączenia przedmiotowej działki z obszaru planistycznego, jakiego dotyczyła zaskarżona uchwała, skarżący stał się legitymowany do wniesienia skargi.
Uchylenie uchwały pierwotnej w części dotyczącej działki skarżącego i następnie wyłączenie tej działki z prac nad ostateczną wersją planu zagospodarowania przestrzennego musi być odebrane w kategorii nieuzasadnionej ingerencji organu samorządu terytorialnego w prawa skarżącego. Na koniec pełnomocnik skarżącego podniósł, iż trudno zgodzić się z sytuacją, że na tym samym terenie sąsiadujące ze sobą działki otrzymują różny status możliwości ich zagospodarowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Prawo do uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego terenu przysługuje radzie gminy. Jeżeli nadto gmina stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu, czynności o jakich mowa w art. 17 pkt 9 i 13 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ponawia w zakresie niezbędnym do dokonania zmian (art. 19 ustawy). Zmiana projektu planu poprzez wyłączenie z jego opracowania na wniosek Kopalni Doświadczalnej "B." nie wymagała ponowienia czynności o jakich mowa w art. 17 w/w ustawy. Oznacza to, że Rada Miasta nie miała obowiązku ponowienia całej procedury planistycznej od początku.
Zgodzić należy się ze stanowiskiem sądu meriti, iż wyłączenie z planu zagospodarowania działki nr 1995/99 będącej własnością skarżącego nie zmienia jej dotychczasowego przeznaczenia, co oznacza, iż nie ma on interesu prawnego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), jak słusznie zauważa sąd meriti, stanowi, iż prawo zaskarżania uchwały ma każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Niewątpliwie uchwała o planowaniu przestrzennym jest uchwałą z zakresu administracji publicznej ale do stwierdzenia, iż strona jest uprawniona do zaskarżenia uchwały niezbędne jest również wykazanie interesu prawnego, którego jednak skarżący nie wykazał.
Jest oczywistym, iż każda uchwała o planowaniu przestrzennym dotyczy pewnej przestrzeni określonej granicami planu. Powoduje to, że przeznaczenie sąsiadujących ze sobą działek, tych objętych planem i tych planem nie objętych, jest różna. Tej różnicy w żadnym razie nie można traktować jako naruszenie konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa.
Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że stosunkowo płytko, bo na głębokości 40m pod działką nr 1995/99, znajduje się zbiornik wodny służący kopalni "B.", a to oznacza możliwość szkód górniczych, których gmina usiłowała uniknąć.
Mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżony wyrok nie narusza prawa i na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.