Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2008 r. sygn. akt VII Sa/Wa 34/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółdzielni A. w P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej wznowienia postępowania.
Powyższe rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny:
Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] maja 2007 r. działając na podstawie art. 158 § 2, w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 oraz art. 104 w związku z art. 62 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej kpa, po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Poznania z [...] listopada 2006 r., znak: [...] o odmowie wznowienia postępowań administracyjnych dotyczących udzielenia Spółdzielni A. w P. pozwolenia na użytkowanie budynków wielorodzinnych przy ul. A. 9 i 11 oraz przy ul. B. 19-35 w P., w trzech sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami o pozwoleniu na użytkowanie z [...] lutego 2000 r., z [...] sierpnia 1999 r. oraz z [...] sierpnia 2000 r., stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta Poznania.
W uzasadnieniu decyzji organ l instancji podał, iż podanie o wznowienie postępowania złożyła J.K., która nie była stroną postępowań dotyczących wydania pozwolenia na użytkowanie ani nie wykazała, że posiadała interes prawny lub obowiązek uzasadniający jej udział w postępowaniu na prawach strony. W związku z tym nie przysługiwała jej legitymacja procesowa do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Takiego wniosku nie dołączono do przesłanych akt sprawy. Z akt sprawy wynika natomiast, że wniosek ten został przekazany na podstawie art. 65 § 1 kpa przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] października 2006 r. do organu właściwego tj. Prezydenta Miasta Poznania. W dniu 29 stycznia 2007 r. F.J. i A.F. wystąpili do Wojewody Wielkopolskiego o zbadanie z urzędu legalności decyzji o odmowie wznowienia postępowania z dnia [...] listopada 2006 r., powołując się na przesłankę nieważnościową z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa uzasadniającą wyeliminowanie decyzji z obrotu ze względu na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa.
Po zbadaniu sprawy zaistniała wątpliwość co do tego, który organ jest właściwym do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozstrzygnięciem z [...] kwietnia 2007 r. stwierdził iż właściwym organem do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Poznania z [...] listopada 2006 r. jest Wojewoda Wielkopolski. W ocenie Wojewody Wielkopolskiego należało stwierdzić nieważność decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] listopada 2006 r. w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia przepisu prawa (art. 62 kpa i 145 § 1 pkt. 1 kpa). Mianowicie organ odmawiając jedną decyzją wznowienia postępowania nie uwzględnił, iż wniosek dotyczy trzech stanów faktycznych. Zostały wydane trzy odrębne decyzje o pozwoleniu na użytkowanie, poprzedzone udzieleniem inwestorowi trzech pozwoleń na budowę, tj. decyzji z [...] kwietnia 1998 r., nr [...], decyzji z [...] października 1997 r., nr [...] oraz z [...] czerwca 1998 r., nr [...].
Doszło więc do naruszenia przepisu art. 62 kpa w ten sposób, że załatwiono jedną decyzją trzy sprawy, w których nieprawidłowo zastosowano zasadę współuczestnictwa formalnego, czyli instytucji mającej zastosowanie gdy prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej. Oznacza to jednie techniczne połączenie czynności procesowych, natomiast decyzji podejmuje się tyle ile spraw połączyło się w jednym postępowaniu. Wojewoda Wielkopolski zarzucił również decyzji Prezydenta Miasta Poznania naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 kpa, czyli nie wzięcie pod uwagę przesłanki wznowieniowej, a mianowicie fałszywości dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, istniejącej w dacie wydania decyzji. Od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2007 r. stwierdzającej nieważność Prezydenta Miasta Poznania odwołanie wniosła Spółdzielnia A. w P. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, decyzją z dnia [...] października 2007 r. znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2007 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż organem właściwym do orzekania w sprawie wznowienia był powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, a okoliczność, iż decyzję o pozwoleniu na użytkowanie wydał Prezydent Miasta Poznania jest bez znaczenia w przedstawionym stanie prawnym.
W postępowaniu wznowieniowym organ orzekający zobowiązany jest bowiem prowadzić postępowanie na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów, zaś decyzje Prezydenta Miasta Poznania o pozwoleniu na użytkowanie zapadły w innym stanie prawnym, a mianowicie gdy organy administracji architektoniczno-budowlanej, a nie jak obecnie organy nadzoru budowlanego, były właściwe w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W związku z tym decyzja Prezydenta Miasta Poznania została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Okoliczność ta stanowi kwalifikowaną wadę decyzji administracyjnej w myśl art. 156 § 1 pkt. 1 kpa.
W ocenie organu II instancji ta przesłanka skutkuje nieważnością decyzji Prezydenta Miasta Poznania, a nie przesłanki przywołane przez Wojewodę Wielkopolskiego w decyzji z dnia [...] maja 2007 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła Spółdzielnia A. w P., zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 148 § 1 i art. 150 § 1 kpa. Według skarżącego, przy wydawaniu decyzji o odmowie wznowienia postępowania nie doszło do naruszenia przepisów o właściwości wobec czego nie można stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Poznania z [...] listopada 2006 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, iż przedmiotowe postępowanie prowadzone było w trybie niewaźnościowym, czyli samodzielnym postępowaniu administracyjnym, którego celem nie jest ponowne rozpoznawanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym, a jedynie ustalenie czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.
W prowadzonym postępowaniu ustalono, iż wszczęcie takiego postępowania było uzasadnione, bowiem decyzję Prezydenta Miasta Poznania wydano z kwalifikowanym naruszeniem przepisów prawa. W związku z wejściem w życie nowelizacji ustawy Prawo budowlane, w dniu 11 lipca 2003 r., organem właściwym do orzekania w sprawie pozwolenia na użytkowanie, a więc także w zakresie wznowienia takiego postępowania jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego w l instancji, oraz wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego w II instancji. W przedmiotowej sprawie o odmowie wznowienia postępowania orzekł w l instancji Prezydent Miasta Poznania, czyli doszło do naruszenia przepisów o właściwości, a to jest kwalifikowaną wadą decyzji administracyjnej z art. 156 § 1 pkt 1 kpa, uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności.
W ocenie Sądu nie zmienia tego stanu rzeczy okoliczność, że Prezydent Miasta Poznania rozpatrywał wniosek o wznowienie postępowania po przekazaniu go według właściwości przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 6 października 2006 r. na podstawie art. 65 § 1 kpa. Właściwość bowiem organu w zakresie orzekania w sprawach o pozwolenie na użytkowanie została ustawowo zmieniona po wydaniu decyzji o pozwolenie na użytkowanie i wobec nieuwzględnienia tego faktu przez organy decyzja Prezydenta Miasta Poznania z [...] listopada 2006 r. o odmowie wznowienia postępowania została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości.
Wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 kpa) stanowi wystarczającą formalnoprawną przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] listopada 2006 r. Stąd ocena przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności tejże decyzji z przyczyn merytorycznych podniesionych przez organ l instancji jest bezprzedmiotowe.
Od powyższego wyroku strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną zaskarżając go w całości i zarzucając mu: - naruszenie art. 141 § 4 zd. 1, art. 145 § 1 pkt 1) lit. b-c) lub art. 145 § 1 pkt 2) oraz art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie wyroku w oparciu o postępowanie przeprowadzone przez organy administracyjne z naruszeniem 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 148 § 1 i art. 150 § 1 K.p.a. polegające na uznaniu, iż organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania nie jest "organ który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji" tj. Prezydent Miasta Poznania, lecz organem właściwym do rozpatrzenia sprawy tego wniosku jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu, gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisów winno doprowadzić do wniosku, iż organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania jest właśnie Prezydent Miasta Poznania.
Strona skarżąca wniosła o uchylenie na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie celem ponownego rozpatrzenia albo uchylenie na podstawie art. 188 ustawy o Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w całości zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. Wniosła także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa procesowego w potrójnej wysokości przewidzianej przepisami prawa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że w świetle wykładni językowej, będącej najistotniejszym sposobem wykładni przepisów prawa, na podstawie art. 150 § 1 K.p.a., właściwy do rozstrzygania o zasadności wznowienia postępowania był Prezydent Miasta Poznania. W ocenie skarżącej organy administracji błędnie uznały, iż organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania nie jest Prezydent Miasta Poznania. Ponadto Sąd Administracyjny w Warszawie w okolicznościach niniejszej sprawy błędnie uznał, iż skarga na podstawie art. 151 powołanej ustawy powinna zostać oddalona, gdy prawidłowe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1) lit b-c) lub art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy winno doprowadzić do wniosku, iż powinna zostać uwzględniona, a sarna decyzja winna zostać uchylona lub powinna zostać stwierdzona jej nieważność. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej.
Bierze jednak pod uwagę nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu skargi stwierdzić należy, że jest on nieuzasadniony. Orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego nie naruszyły przepisów o właściwości (art. 19 k.p.a.) w sposób powodujący nieważność ich rozstrzygnięć (Art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.) i w poprawny sposób ustaliły, że uprawnienie do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego (art. 150 § 1 k.p.a.) nie mogło pozostać przy organach administracji architektoniczno – budowlanej, skoro zmiana przepisów prawa materialnego spowodowała przeniesienie właściwości rzeczowej tej kategorii spraw administracyjnych na organy nadzoru budowlanego.
Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 lipca 2003 r. nadanym przez przepis art. 1 pkt 62 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718 ze zm.), wymienione w art. 55 prawa budowlanego, sprawy wydania decyzji w przedmiocie użytkowania obiektu budowlanego należą do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji. W poprzednim stanie prawnym organem właściwym do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego był starosta jako organ administracji architektoniczno budowlanej (art. 82 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, Dz. U z 1994 r., nr 89, poz. 414 ze zm.). Podniesiony skardze kasacyjnej zarzut wymaga rozważenia, czy zmiana przepisów o właściwości rzeczowej polegająca na przeniesieniu zadań orzeczniczych danego organu na inny organ ogranicza się tylko do spraw załatwianych w zwykłym trybie, czy też rozciąga się również na postępowanie nadzwyczajne, jakim jest postępowanie w sprawie wznowienia postępowania.
Zgodnie z art. 150 k.p.a. organem administracji publicznej właściwym do wznowienia postępowania jest organ, który wydał decyzję w sprawie w ostatniej instancji. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 150 § 1 nie jest w tym przypadku instrumentem wystarczającym. Pożądane wyniki mogą przynieść reguły wykładni celowościowej. Wznowienie postępowania jest instytucją, dzięki której dopuszcza się ponowne rozpatrzenie sprawy (w znaczeniu wcześniej podanym) zakończonej decyzją ostateczną w celu skontrolowania, czy jedna lub więcej wad tego postępowania taksatywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęła w sposób istotny na treść decyzji. Wadliwość decyzji jest w tym przypadku konsekwencją naruszenia norm prawa procesowego, najczęściej zasad postępowania dowodowego albo skutkiem ujawnienia okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. Wadliwość decyzji ma w tym przypadku charakter wtórny.
Kwalifikowane wady postępowania wskazane w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. stanowią podstawę do wyjątkowego odstąpienia od zasady trwałości decyzji ostatecznej (art. 15 § 1 k.p.a.); pozwalają na ponowne przeprowadzenie postępowania oraz na wydanie nowej decyzji załatwiającej sprawę co do istoty wskutek sanacji wad, których dopatrzono się w poprzednio prowadzonym postępowaniu. Nie ma żadnych racjonalnych oraz normatywnych powodów aby w przypadku zmiany właściwości rzeczowej organów w danej kategorii spraw administracyjnych, dokonywać sztucznego podziału na sprawy załatwiane w zwykłym trybie, zastrzeżone dla organów. którym przekazano pewien segment kompetencji oraz sprawy załatwiane w trybach nadzwyczajnych, gdzie właściwość pozostawałaby przy organach, którym ustawa odebrała tytuł do ich rozpoznawania w trybie zwykłym. Przepisy postępowania administracyjnego w zakresie, w jakim normują właściwość organów prowadzących nadzwyczajne postępowania administracyjne, nie są dobrem samym w sobie.
Stanowią instrument służący weryfikacji stosunku materialnoprawnego, ukształtowanego ostateczną decyzją w konkretnej sprawie; prowadzą do uwolnienia tego stosunku od wad, które pozostają w sprzeczności z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej. Ustawodawca wyraźnie wskazuje lub powinien wyraźnie wskazywać na przypadki przeniesienia właściwości rzeczowej na inny organ w zakresie dotyczącym tylko niektórych rodzajów postępowań. Akceptacja stanowiska zaprezentowanego w skardze kasacyjnej prowadziłaby do sytuacji, w której równocześnie w obrocie prawnym funkcjonowałyby decyzje merytoryczne orzekające w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wydane przez różne organy w zależności od trybu, w jakim decyzje te by wydawano. Bezkrytyczne przyjmowanie literalnego znaczenia art. 150 § 1 k.p.a. poprzez uzależnianie właściwości organu w sprawie wznowieniowej od znaczenia organu, który faktycznie wydał dotychczasową decyzję, bez względu na aktualne przepisy o właściwości rzeczowej powodowałoby, że w sprawach zakończonych decyzjami wydawanymi w trybie wznowienia postępowania, materialne stosunki prawne w sferze użytkowania obiektów budowlanych kształtowane byłyby decyzjami starostów (organów administracji architektoniczno – budowlanej) a w sprawach zakończonych decyzjami wydawanymi w trybie zwykłym – decyzjami powiatowych inspektorów nadzoru budowlanego.
Przepis art. 150 § 1 k.p.a. nie uzależnia właściwości organu uprawnionego do prowadzenia postępowania wznowieniowego ani od dalszego istnienia organu, któremu odebrano już kompetencje do załatwiania oznaczonego rodzaju spraw administracyjnych, ani też od oznaczenia (rodzajowej nazwy) organu, który faktycznie wydał dotychczasową decyzję. Uniwersalnej reguły interpretacyjnej pozwalającej na jednolite stosowanie art. 150 § 1 k.p.a., nie wyłączając sytuacji, w której dochodzi do zmiany właściwości rzeczowej organów, dostarcza nadanie temu przepisowi tylko takiego znaczenia, zgodnie z którym organem właściwym do wznowienia postępowania będzie ten organ administracji publicznej, który w danej (pierwszej lub drugiej) instancji aktualnie załatwiałby sprawę, gdyby ją rozpoznawał w zwykłym trybie. Organem właściwym do wznowienia postępowania jest organ, któremu aktualnie obowiązujące przepisy o właściwości rzeczowej dają tytuł do sprawowania jurysdykcji administracyjnej w oznaczonej kategorii spraw.
Stosowanie prawa przez organy administracji publicznej nie jest tą fazą, w której dopuszczalne jest dokonywanie wartościowania, którego w istocie dokonał już ustawodawca wskazując na organy legitymujące się kompetencją w ich konkretnym systemie oraz wyposażone w optymalne możliwości rzeczowe i organizacyjne do załatwiania oznaczonych kategorii spraw. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż jednym z powodów do przeniesienia kompetencji z zakresu udzielania pozwoleń na użytkowanie obiektów budowlanych do właściwości organów nadzoru budowlanego było zwrócenie uwagi na związek pomiędzy uprawnieniami kontrolnymi tych organów a funkcją decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Decyzja wydana na podstawie art. 55 Prawa budowlanego ma na celu potwierdzenie, że stan ukończonego obiektu odpowiada wymogom określonym w pozwoleniu na budowę oraz, że inwestor uczynił zadość wymogom zatwierdzonego decyzją projektu budowlanego.
Z uzasadnienia projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (druk sejmowy nr 493) wprost wynika, że celem nowelizacji było definitywne i całkowite przeniesienie zadań związanych z wydawaniem pozwoleń na użytkowanie obiektów do organów nadzoru budowlanego, czego bezpośrednią przyczyną było wprowadzenie z dniem 11 lipca 2003 r. obowiązku przeprowadzania kontroli przed rozpoczęciem użytkowania obiektu i odstąpienie od dotychczasowego systemu incydentalnych kontroli dokonywanych przez organy administracji architektoniczno – budowlanej. Odpowiednie instrumenty władczego wkraczania na teren budowy oraz wstępu do wnętrza obiektu (art. 81a ust. 1 prawa budowlanego) a także wprowadzenie instytucji obligatoryjnej kontroli po zakończeniu budowy (art. 59a-59g Prawa budowlanego) były jednym z głównych powodów do przypisania właściwości w sprawach udzielania pozwoleń na użytkowanie obiektów organom nadzoru budowlanego.
Ten bowiem etap procesu inwestycyjnego, w odróżnieniu od etapu udzielania pozwolenia na budowę i zatwierdzania projektu budowlanego, charakteryzuje dominacja uprawnień reglamentacyjnych organu, a więc kompetencji charakterystycznych dla organów nadzoru budowlanego. Brak w przepisach intertemporalnych jakichkolwiek wyłączeń co do oddziaływania nowych rozwiązań prawa materialnego w stosunku do obiektów wzniesionych w poprzednim stanie prawnym oznacza, że wszelkie nowe rozwiązania ustawodawcze (zmiana właściwości organów, obowiązek kontroli przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie) odnoszą się także do obiektów wzniesionych w poprzednim stanie prawnym. Pojedyncze wyłączenie w zakresie właściwości przewiduje tylko art. 7 ust. 4 ustawy o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, który w drodze wyjątku dopuszcza załatwianie spraw przez organy właściwe dotychczas (przed 11 lipca 2003 r.), o ile postępowanie zostało wszczęte przed wejściem w życie nowelizacji i jeszcze się nie zakończyło decyzją ostateczną.
Przepis ten nie odróżnia rodzajów postępowań administracyjnych co oznacza, że dotyczy zarówno tych prowadzonych w trybie zwykłym, jak i postępowań nadzwyczajnych. Sprawa stanowiąca przedmiot kontroli przez Sąd pierwszej instancji nie należała do spraw, w których w drodze wyjątku właściwość zachowali starostowie pomimo wejścia w życie nowelizacji; postępowanie wznowione zarówno wszczęto jak i zakończono w nowym stanie prawnym (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1474/06, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 347889).
Przedstawione argumenty pozwalają na oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.