Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 24 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1180/19

Uzasadnienie

1.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 23 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 593/18, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie przeniesienia w części decyzji o warunkach zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję (punkt 1) i umorzył postępowanie administracyjne (punkt 2) oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania (punkt 3).

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

1. 1.2. Wójt Gminy [...] decyzją z [...] września 2009 r. ustalił na rzecz skarżącej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] położonej w [...], gm. [...].

Na podstawie decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2010 r. zatwierdzającej projekt podziału działki nr [...], dokonano podziału geodezyjnego działki [...] i wydzielono m.in. działkę nr [...].

Na skutek wniosku A. Ż., która nabyła działkę nr [...], Wójt Gminy [...] decyzją z [...] września 2017 r. przeniósł ustalenia ww. decyzji z [...] września 2009 r. na wnioskodawczynię w części dotyczącej działki nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z [...] sierpnia 2018 r., kontrolując w trybie nadzwyczajnym decyzję Wójta Gminy [...] z [...] września 2017 r., stwierdziło jej nieważność wskazując, że jest ona dotknięta przesłanką wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej Kpa) - tj. rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem Kolegium przeniesienie decyzji o warunkach na inny podmiot powoduje, że wstępuje on we wszystkie prawa i obowiązki, które z pierwotnej decyzji o warunkach zabudowy wynikały dla jej poprzedniego adresata. W konsekwencji staje się on adresatem wydanej uprzednio decyzji ustalającej warunki zabudowy, a więc podmiotem, na którego rzecz decyzja ustalająca warunki zabudowy została wydana. Dlatego też w ocenie organu nie ma prawnej możliwości przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy tylko co do części planowanego przedsięwzięcia i do części terenu, w stosunku do którego wydano decyzję o warunkach zabudowy. Podkreślono, że orzeczenie pozostaje w sprzeczności z warunkami przeniesienia decyzji opisanymi w art. 63 ust. 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm., dalej upzp), gdyż brak przyjęcia przez następcę prawnego adresata pierwotnej decyzji wszystkich warunków w niej zawartych.

Decyzja o warunkach zabudowy w świetle treści przepisu art. 63 ust. 5 upzp może być przeniesiona jedynie w takiej postaci, w jakiej została wydana oraz musi się odnosić do całości terenu objętego pierwotną decyzją.

Kolegium wyjaśniło nadto, że w sprawie nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne uniemożliwiające stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy [...] z [...] września 2017 r. W sferze prawnej decyzja o warunkach zabudowy (nawet taka, w następstwie której wydano decyzję o pozwoleniu na budowę i zrealizowano inwestycję) nie wywołuje bowiem nieodwracalnych skutków prawnych, skoro istnieje możliwość stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę jako decyzji zależnej.

1. 1.3. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe rozstrzygnięcie wniosła spółka, domagając się jego uchylenia i umorzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia: art. 63 ust. 5 upzp oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, w zw. z art. 8 § 1 i 2 Kpa w zw. z art. 16 § 1 Kpa w zw. art. 107 § 1-3 Kpa i art. 63 ust. 5 upzp, a także art. 75 § 1, art. 76, art. 77 § 1 i § 3, art. 78 § 1 Kpa w zw. z art. 107 Kpa w zw. z art. 8 § 1 i 2 Kpa, art. 16 § 1 Kpa.

1. 1.4. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie.

1. 1.5. Opisanym na wstępie wyrokiem z 23 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie administracyjne, wobec stwierdzenia, iż brak było podstaw do zainicjowania i prowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] września 2017 r.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że Wójt Gminy [...] zawarł w decyzji z [...] września 2009 r. określenie warunków podziału. Decyzja ta została wydana zatem nie dla jednej działki, lecz dla szeregu działek powstałych w wyniku podziału - określono w niej warunki zabudowy dla każdej z działek, jakie powstaną w jego wyniku. Decyzja ta pozostaje niewątpliwie w obrocie prawnym, wobec czego może prowadzić do realizacji zabudowy w ramach osobnych inwestycji, na podstawie odrębnych pozwoleń na budowę, wydawanych dla poszczególnych części terenu inwestycji objętego warunkami zabudowy. Określenie warunków zabudowy dla szeregu działek było w istocie celem wydania decyzji z [...] września 2009 r., zatem przeniesienie decyzji o warunkach w części na jedną z działek, przy zachowaniu pozostałych postanowień decyzji, nie może być uznane za sprzeczne z tym celem.

Zaakcentowano, że z treści ww. decyzji jednoznacznie wynika, iż określono w niej parametry zabudowy, takie jak wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego itp. w odniesieniu nie do całości powierzchni działki o nr [...], lecz w stosunku do każdej z poszczególnych działek powstałych po podziale. Powstała w wyniku podziału nieruchomości działka nr [...] nie narusza warunków podziału, posiada też niezbędny do zabudowy nieruchomości dostęp do drogi publicznej. Na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z [...] września 2009 r. możliwe jest zatem określenie warunków zabudowy tej działki, a zabudowa ta nie jest w żaden sposób uzależniona od zabudowy pozostałych działek powstałych w wyniku podziału, których dotyczy decyzja o warunkach zabudowy.

Sąd nadmienił przy tym, że w porządku prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie było przepisu prawa, który mógł stanowić postawę dla określenia w tej decyzji zasad podziału nieruchomości. To decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości wydawana na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz.121; dalej ugn) - w realiach niniejszej sprawy jest to decyzja z 21 stycznia 2010 r. - bierze pod uwagę zgodność podziału z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdzenie tej zgodności polega na badaniu przez właściwy organ, czy dopuszczalny jest podział nieruchomości z punktu widzenia ustalonych w decyzji zasad zagospodarowania terenu dotyczących realizacji zamierzonej inwestycji. Zasady podziału nie stanowią zaś zasad zagospodarowania terenu, stąd ustalenie zasad podziału w decyzji o warunkach zabudowy z [...] września 2009 r. jest według Sądu obarczone wadą.

Niemniej fakt jest taki, że do ustalenia poza warunkami zagospodarowania terenu również warunków podziału doszło już w tej decyzji, a jak wynika z całokształtu okoliczności wydana ona została z góry powziętym zamiarem przeprowadzenia podziału działki nr [...] i zrealizowania na niej kilku odrębnych inwestycji.

W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uznania, że przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy w części w istocie dotyczącej działki nr [...] spowoduje skutki społeczne lub ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W przedstawionych okolicznościach nie można zatem mówić o rażącym naruszeniu art. 63 ust. 5 upzp. Przeniesienie decyzji w części może być oczywiście wykluczone z uwagi na charakter uprawnienia, jak to ma miejsce w przypadku decyzji o warunkach zabudowy jednej działki, ale sytuacja taka nie występuje w niniejszej sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu, w oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej Ppsa), zarzucono naruszenie:

1. 1) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 Ppsa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie przez Sąd I instancji w sposób sprzeczny z treścią materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, że decyzja Wójta Gminy [...] z [...] września 2009 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] w miejscowości [...], następnie przeniesiona "w części" weryfikowana przez Kolegium decyzją Wójta Gminy [...] z [...] września 2017 r., dotyczyła nie jednej, lecz szeregu działek, podczas gdy prawidłowo zrekonstruowany stan faktyczny rozpatrywanej sprawy wskazuje ponad wszelką wątpliwość, że decyzja organu pierwszej instancji z [...] września 2009 r. o warunkach zabudowy obejmowała teren jednej działki oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] w [...] gm. [...], co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd, że kontrolowana decyzja Wójta Gminy [...] z [...] września 2017 r. nie zawiera wady wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 63 ust. 5 oraz art. 61 ust. 1 upzp, co z kolei doprowadziło do błędnych ocen w zakresie legalności decyzji Kolegium z [...] sierpnia 2018 r. i w rezultacie nieuzasadnionego uchylenia decyzji wydanej w sprawie stwierdzenia nieważności w sytuacji, gdy decyzja Wójta Gminy [...] z [...] września 2017 r. rażąco narusza prawo, wobec czego Sąd winien był oddalić skargę na decyzję Kolegium;
2. 2) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 63 ust. 5 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy w części nie stanowi rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy treść art. 63 ust. 5 upzp expressis verbis stanowi, że przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy na inną osobę wymaga przyjęcia wszystkich warunków zawartych w tej decyzji, czyli także warunku w zakresie ustalenia terenu inwestycji, wobec czego przeniesienie decyzji w części terenu inwestycji, dla którego wydano decyzję pierwotną, stanowi rażące naruszenie prawa, bowiem pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią art. 63 ust. 5 powołanej ustawy, oraz prowadzi do obejścia wymogów przewidzianych dyspozycją art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp dla obszaru działki wydzielonej w ten sposób z terenu pierwotnej inwestycji objętej przenoszoną w części decyzją o warunkach zabudowy;
3. 3) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu przez Sąd I instancji, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy weryfikowana przez organ wyższego stopnia decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, to jest przyjęcie, że pomimo tego, iż treść decyzji pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu prawa stanowiącego jej podstawę, jej skutki społeczne lub ekonomiczne można zaakceptować z punktu widzenia praworządności, podczas gdy właściwie zastosowana norma wywiedziona z powyższego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że w sprawie zakończonej weryfikowaną decyzją ostateczną doszło do rażącego naruszenia prawa, to jest wydania decyzji wbrew wyraźnej treści zastosowanej normy, o skutkach, których z uwagi na cel regulacji ustawowej nie można zaakceptować w państwie prawa, bowiem stanowiących tzw. obejście prawa, to jest obejście ograniczeń w przeznaczaniu nieruchomości pod zabudowę określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp oraz w dokonywaniu podziałów nieruchomości wykorzystywanych dotychczas na cele rolne określonych w art. 93 ust. 2a ugn;
4. 4) art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 145 pkt 1 lit. a Ppsa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewykazanie w uzasadnieniu wyroku, iż istniały podstawy do uwzględnienia skargi, to jest, że decyzja Wójta Gminy [...] z [...] września 2017 r. nie narusza rażąco prawa i brak jest podstaw do uznania, by wywoływała skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządnego państwa i tym samym poprzez niewykazanie, że organ stwierdzając jej nieważność naruszył prawo materialne (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 63 ust. 5 upzp) w sposób mający wpływ na wynik sprawy administracyjnej.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

1. 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, ewentualnie o odrzucenie skargi kasacyjnej.
2. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3. 4.1. Skarga kasacyjna jest zasadna.
4. 4.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). W ocenie NSA rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie było konieczne, gdyż przeprowadzenie rozprawy zgodnie z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwiększyłoby zagrożenie dla osób biorących w nich udział. Jednocześnie ze względów technicznych nie można przeprowadzić wszystkich rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
5. 4.3. Poddając ocenie zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności należy wskazać, iż w nauce prawa, jak również w judykaturze utrwalony jest pogląd, że przez rażące naruszenie prawa rozumieć należy naruszenie o charakterze oczywistym, to jest jawnym i widocznym na pierwszy rzut oka i niewymagającym prowadzenia procesu skomplikowanej wykładni, względnie postępowania dowodowego. Nadto rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji (postanowienia) nie tylko pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa, lecz jednocześnie charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażącym naruszeniem prawa będzie zatem stan, w którym bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło, a za uznaniem danego naruszenia za rażące, przemawia zarówno charakter naruszonego przepisu, jak i skutki, które wywołała decyzja.
6. 4.4. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela prezentowane w wyrokach NSA z 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 2280/18, sygn. akt II OSK 2133/18, sygn. akt II OSK 2135/18, z 11 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 6/19, z 12 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 366/19 stanowisko, że w oparciu o art. 63 ust. 5 upzp dopuszczalne jest przeniesienie decyzji ustalającej warunki zabudowy na inny podmiot jedynie w całości oraz bez możliwości dokonywania zmian w jej treści poza osobą inwestora, na rzecz którego decyzja ta jest przenoszona. Wynika to z niebudzącej wątpliwości treści powołanego przepisu, zgodnie z którym organ, który wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Przeniesienie decyzji uzależnione jest zatem od spełnienia dwóch warunków. Po pierwsze, strona na rzecz której została wydana decyzja, musi wyrazić zgodę na jej przeniesienie. Po drugie, osoba, na rzecz której ma być przeniesiona decyzja, musi przyjąć wszystkie zawarte w niej warunki. Niniejsze warunki muszą być spełnione łącznie. W konsekwencji przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy na inną osobę skutkuje wyłącznie zmianą jej adresata. Warunki zabudowy określone w decyzji pozostają niezmienione. Art. 63 ust. 5 upzp nie dopuszcza zatem dokonywania jakiejkolwiek innej zmiany (por. wyroki NSA z: 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1494/19; 28 sierpnia 2020 r. sygn. akt II OSK 684/20). Podmiot, na który została przeniesiona decyzja, staje się nowym adresatem decyzji akceptującym wszystkie warunki zawarte w tej decyzji (por. wyrok NSA z 7 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1285/05; wyrok WSA w Krakowie z 10 września 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 731/12).
7. 4.5. W kontrolowanej sprawie Wójt Gminy [...] w decyzji z [...] września 2017 r. nie tylko przeniósł decyzję ustalającą warunki zabudowy na rzecz A. Ż., ale też dokonał istotnej zmiany w jej treści, poprzez zmianę oznaczenia działki wskazanej w decyzji o warunkach zabudowy w części dotyczącej przeniesienia uprawnień na wnioskodawcę z działki nr [...] na nr działki [...]. W ten sposób Wójt Gminy [...] de facto ustalił warunki zabudowy dla działki nr [...], mimo że pierwotnie warunki zabudowy były ustalane dla działki nr [...].
8. 4.6. Zaakcentować należy, że działki te nie tylko różnią się oznaczeniem, ale przede wszystkim powierzchnią. Działka nr [...] jest wielokrotnie mniejsza od działki nr [...]. Oznacza to, że parametry inwestycji ustalone pierwotnie dla działki o powierzchni [...] ha o określonych wymiarach i położeniu stały się w następstwie decyzji z [...] września 2017 r. warunkami zabudowy dla działki o powierzchni [...] ha o innym położeniu i zupełnie innych wymiarach. Nadto podmiot na rzecz, którego wydana była decyzja o warunkach zabudowy wyraził zgodę na jej przeniesienie w części dotyczącej nowo utworzonej działki, a nie w całości. Taka zmiana w trybie art. 63 ust. 5 upzp jest niedopuszczalna i stanowi o wydaniu decyzji przez Wójta Gminy [...] z [...] września 2017 r. z rażącym naruszeniem prawa. Nie tylko narusza ona bowiem w sposób oczywisty jednoznaczną i jasną treść tegoż przepisu, lecz nadto wywołuje tego rodzaju skutki społeczno-gospodarcze, które w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządności.
9. 4.7. Podkreślić również trzeba, że wbrew stanowisku Sądu I instancji, pierwotna decyzja Wójta Gminy [...] z [...] września 2009 r. ustalająca warunki zabudowy, wydana została nie dla szeregu działek, lecz dla określonego terenu inwestycji - obejmującego jedną, konkretną działkę nr [...]. Oceny tej nie zmienia zawarty w niej zapis, iż warunki zabudowy ustala się dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, na każdej wydzielonej działce powstałej z podziału działki nr [...], w sytuacji gdy w dacie jej wydania jakiekolwiek działki nie były jeszcze wydzielone, a sam podział działki nr [...] był zdarzeniem przyszłym i niepewnym, co oznacza, że nie było wiadomym, czy kiedykolwiek do tegoż podziału dojdzie, a jeśli tak to jaka będzie ilość, wielkość i kształt wydzielanych działek. O parametrach tych działek w żadnym razie nie przesądzał zawarty w decyzji z [...] września 2009 r. zapis określający jedynie minimalną powierzchnię (1000 m2) potencjalnie możliwych do wydzielenia działek. Ponadto w decyzji tej organ nie ustalił warunków zabudowy dla konkretnych budynków, planowanych na konkretnych działkach, a jedynie wskazał na możliwość ich realizacji na terenie działki nr [...]. Z treści decyzji wynika jedynie, że przewiduje ona możliwość realizacji jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na każdej z wydzielonych działek wchodzącej w skład terenu inwestycji, nie określa jednakże odrębnie dla każdej z działek parametrów inwestycji, wprost odnosząc tak wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, jak i szerokość elewacji frontowej do terenu inwestycji jako całości. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, że dopuszczalność wydzielenia działek gruntu w ramach podziału nieruchomości należy oceniać przez pryzmat możliwości ich zagospodarowania określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem w decyzji ustalającej warunki zabudowy należało ustalić warunki dla realizacji takich inwestycji, które mogłoby być zrealizowane na wydzielonych w przyszłości działkach, a nie władczo określać parametry możliwych do wydzielenia działek.
10. 4.8. Skoro zatem decyzja ustalająca warunki zabudowy wydawana jest dla określonego terenu inwestycji (art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp) obejmującego jedną lub więcej działek ewidencyjnych, to oznacza to, iż ewentualny, późniejszy podział działek ewidencyjnych wchodzących w skład terenu inwestycji nie ma wpływu na treść rozstrzygnięć zawartych w decyzji ustalającej warunki zabudowy, które odnoszą się nie do poszczególnych działek, lecz terenu inwestycji jako całości.
11. 4.9. Zauważyć przy tym należy, że nie można w trybie przewidzianym w art. 63 ust. 5 upzp dokonywać przeniesienia warunków zabudowy jedynie co do części terenu inwestycji objętego decyzją ustalającą warunki zabudowy, albowiem mogłoby to w praktyce prowadzić do dokonywania zmian warunków zabudowy bez jakiejkolwiek oceny, czy zmiana znajduje uzasadnienie w analizie architektoniczno-urbanistycznej, dotyczącej jedynie tej części terenu inwestycji, której dotyczy decyzja o przeniesieniu, której to analizy w postępowaniu o przeniesienie decyzji ustalającej warunki zabudowy w ogóle nie przeprowadza się.
12. 4.10. Także okoliczność, że stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie, dodatkowo wzmacnia pogląd, iż w postępowaniu tym nie mogą być wprowadzane jakiekolwiek poza określeniem podmiotu na rzecz którego jest wydawana, zmiany w treści decyzji, w tym zmiany co do terenu inwestycji decyzją tą objętego. Prowadziłoby to bowiem do pozbawienia osób posiadających przymiot stron w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, możliwości obrony swych praw i stanowi kolejny argument za przyjęciem, iż zaistniałe w kontrolowanej sprawie przeniesienie decyzji ustalającej warunki zabudowy jedynie co do części terenu inwestycji, którego decyzja ta dotyczy nie może zostać zaakceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zwrócić należy również uwagę, że cechą relewantną warunkującą legalność dopuszczalności przeniesienia jest zgoda strony, na rzecz której została wydana decyzja o warunkach zabudowy i warunek przyjęcia przez osobę, na rzecz której to przeniesienie nastąpiło. Natomiast w niniejszej sprawie strona na rzecz, której wydana została decyzja o warunkach zabudowy wyraziła jedynie zgodę na przeniesienie decyzji w zakresie dotyczącym nowo utworzonej działki nr [...], zatem brak było podstaw do wydania decyzji w trybie art. 63 ust. 5 upzp.
13. 4.11. Słuszne jest zatem twierdzenie skargi kasacyjnej, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji wadliwie uznał, iż weryfikowana przez SKO w Gdańsku decyzja z [...] września 2017 r. nie narusza w sposób kwalifikowany prawa. Zasadnie więc zarzucono Sądowi I instancji, że naruszył przepis prawa materialnego art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 63 ust. 5 w zw. z art. 61 ust. 1 upzp. Ponadto za rażące naruszenie prawa należy zakwalifikować wydanie przez Wójta Gminy [...] w jednym postępowaniu decyzji w zakresie przeniesienia warunków zabudowy w oparciu o art. 63 ust. 5 upzp, jak również dokonanie jej zmiany na podstawie art. 155 Kpa i art. 154 § 2 Kpa.
14. 4.12. Zasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 Ppsa poprzez ustalenie w sposób sprzeczny z treścią materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, że decyzja Wójta Gminy [...] z [...] września 2009 r. ustalała warunki zabudowy dla szeregu działek powstałych w wyniku podziału działki nr [...] w sytuacji, gdy decyzja ta faktycznie ustala warunki zabudowy tylko dla inwestycji polegającej na budowie jednego budynku mieszkalnego wolnostojącego, na terenie inwestycji oznaczonym jako działka nr [...], ponieważ w dacie wydania decyzji nie było jeszcze wydzielonych innych działek i nie było możliwości ustalenia dla nich warunków zabudowy, nie wiedząc jaki kształt i jaką powierzchnię oraz jakie położenia będą miały poszczególne działki. Takie ustalenie Sądu, skutkowało błędnym przyjęciem, że decyzja Wójta Gminy [...] z [...] września 2017 r. nie zawiera wady wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 63 ust. 5 upzp, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego uchylenia decyzji wydanej przez SKO, mimo że decyzja ta nie naruszała prawa.
15. 4.13. Nie ma natomiast usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 145 pkt 1 lit. a Ppsa. Sąd I instancji ocenił legalność zaskarżonej decyzji i wypowiedział się w zakresie istotnych dla rozpoznania sprawy zarzutów i argumentów oraz wskazał podstawę prawną wyroku, a z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika dlaczego skargę uwzględniono. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwoliło na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Zauważyć przy tym należy, że w ramach tego zarzutu nie można zwalczać samej oceny prawnej zawartej w zaskarżonym wyroku.
16. 4.14. Biorąc pod uwagę zasadność kluczowych zarzutów skargi kasacyjnej i oczywistość stanu faktycznego sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do zastosowania art. 188 Ppsa. Kontrolując zaś zaskarżoną decyzję z powodów omówionych powyżej uznał, że nie narusza ona prawa, a sama skarga jest niezasadna. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 188 Ppsa i art. 151 Ppsa w zw. z art. 193 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i skargę oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 Ppsa.