Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] lipca 2009 r. w przedmiocie choroby zawodowej.
Zaskarżony wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
1. Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) nie stwierdził u G. K. choroby zawodowej – obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz, wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115).
W uzasadnieniu podał, że podczas zatrudnienia w latach od 1977–1999 w Kopalni Węgla Kamiennego w K. wyżej wymieniony pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Jednakże orzeczeniem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w Sosnowcu z dnia 5 maja 2003 r., rozpoznano u G. K. obustronny niedosłuch typu odbiorczego (ubytki słuchu UP-32 dB, UL-32 dB), który nie spełniał kryterium podwyższenia progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, dlatego stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej uznając, że słuch jest społecznie wydolny.
- 2. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł G. K.
- 3. Decyzją z dnia [...] października 2004 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w orzeczeniach lekarskich placówek diagnostycznych I i II szczebla wykluczone zostało wystąpienie choroby zawodowej narządu słuchu u wyżej wymienionego. W orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia 13 września 2004 r., stwierdzony został niedosłuch odbiorczy obustronny pozaślimakowy (ubytki słuchu UP-37 dB, UL-36 dB), niespełniający jednakże kryteriów lokalizacji i wielkości ubytku słuchu, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. i wobec czego brak było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych.
Sprawa G. K. była trzykrotnie badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
4. Wyrokiem z dnia 20 marca 2006 r. (sygn. akt III SA/GL 1070/04) Sąd I instancji uchylił decyzję z dnia [...] października 2004 r., uzasadniając, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które w istotny sposób mogło wpłynąć na wynik sprawy. Naruszenie to polegało na niewyjaśnieniu przyczyn sprzeczności w wydanych w sprawie orzeczeniach lekarskich. Sąd podkreślił, że orzeczenie lekarskie jest opinią podlegającą ocenie jak każdy inny dowód zebrany w toku postępowania. Organ administracji ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne kwestie wymagające wiedzy specjalnej i czy jest rzeczowo oraz przekonująco uzasadniona. Dopiero wówczas, gdy opinia odpowiada tym warunkom stanowi podstawę wydania prawidłowej decyzji.
5. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że G. K., zatrudniony był w KWK w K. jako pracownik niewykwalifikowany, górnik i górnik pod ziemią i w latach 1977–1999 pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłego urazu akustycznego. W toku postępowania został poddany badaniom w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu, w wyniku których rozpoznano obustronny niedosłuch typu odbiorczego (ubytki słuchu UP-32 dB, UL-32 dB). Następnie orzeczeniem Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia 13 września 2004 r. stwierdzony został u niego niedosłuch odbiorczy obustronny pozaślimakowy (ubytki słuchu UP-37 dB, UL-36 dB), nie spełniający kryteriów lokalizacji i wielkości ubytku słuchu, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.
Organ odwoławczy wskazał, że otrzymał kolejne orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, w którym lekarze specjaliści nie znaleźli podstaw do zmiany wniosków zawartych w orzeczeniu z dnia 13 września 2004 r.
6. W wyniku wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 31 lipca 2008 r. (sygn. akt IV SA/Gl 192/08) ponownie uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera oceny orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia 18 grudnia 2007 r., pomimo podkreślenia w wytycznych Sądu, że orzeczenie lekarskie jest opinią podlegającą ocenie jak każdy inny dowód. W szczególności organ odwoławczy miał obowiązek przeprowadzić ocenę wskazanego orzeczenia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przy uwzględnieniu całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym poprzednich orzeczeń lekarskich oraz przedstawić rozważania w zakresie rozbieżności w treści poprzednich orzeczeń lekarskich, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 20 marca 2006 r.
7. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wykonując wskazania Sądu, organ odwoławczy pismem z dnia [...] listopada 2008 r., zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu o wyjaśnienie rozbieżności w uzyskanych dotychczas wynikach badań słuchu u G. K. Nadto w dniach 10–13 maja 2009 r. G. K. poddany został badaniom lekarskim w przywołanym Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi, który wydał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. o braku podstaw do rozpoznania obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. W wyniku przeprowadzenia powtórnych badań lekarskich ustalono, że charakter niedosłuchu (płaskie krzywe audiometryczne, komponenta przewodzeniowa w uchu prawym) niecharakterystyczny dla uszkodzeń słuchu spowodowanych działaniem hałasu oraz stosunkowo niewielki stopień niedosłuchu (UP-43 dB, UL-43 dB) ustalony ze względu na agrawację wielkości uszkodzenia słuchu w oparciu o badanie wywołanych potencjałów słuchowych (ABR), a także pogłębianie się niedosłuchu po zaprzestaniu pracy w narażeniu na hałas (1999–2002 urlop górniczy i dalsze pogorszenie słuchu w badaniach z 2004 i 2007 r. pomimo braku narażenia na hałas) nie dają podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
8. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawię prawną wskazał art. 235¹ Kodeksu pracy, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz § 8 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869).
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wydając decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej zważają na spełnienie kilku pozytywnych elementów jednocześnie: rozpoznana choroba musi znaleźć się w wykazie chorób zawodowych i musi być stwierdzona orzeczeniem lekarskim rozpoznającym chorobę zawodową, zaś wyniki oceny warunków pracy pozwalają na stwierdzenie bezpośrednie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że spowodowana została narażeniem zawodowym. Brak jednego z tych elementów uzasadnia wydanie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.
Ponadto podał, że lekarze specjaliści kompetentnych placówek diagnostycznych różnych szczebli w konkluzjach orzeczeń wykluczyli u odwołującego istnienie choroby zawodowej narządu słuchu i nie zakwalifikowali rozpoznanego niedosłuchu do poz. 21 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu orzeczeń uznano, że stwierdzony na podstawie aktualnych badań audiometrycznych stan narządu słuchu odwołującego nie spełnia określonych w wykazie chorób zawodowych kryteriów diagnostycznych ze względu na wielkość ubytków słuchu (obustronnie poniżej 45dB). Trwałe podwyższenie progu słuchu obustronnie nie spełniające kryterium podwyższenia progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym nie upoważniają zgodnie z obowiązującymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi do uznania choroby zawodowej narządu słuchu. Wydane w sprawie orzeczenia lekarskie w świetle obecnie obowiązujących przepisów zachowują swoją ważność, gdyż zakres badań i ich metodologia nie uległy zmianie.
- 9. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu drugiej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że wytyczne zawarte w obu wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 marca 2006 r. i z dnia 31 lipca 2008 r., dotyczące wyjaśnienia sprzeczności w wydanych orzeczeniach lekarskich WOMP i IMPiZŚ w Sosnowcu nie zostały uwzględnione przy ponownym rozpoznaniu sprawy, które ograniczyło się do przeprowadzenia powtórnych badań lekarskich. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy powtórzył ustalenia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego uznając, że materiał dowodowy w sprawie został prawidłowo zebrany i oceniony, chociaż ubytki słuchu związane są z jego pracą w charakterze górnika przed dniem 1 grudnia 1999 r., nastąpiły w okolicznościach niezwiązanych z tą pracą. Postępowanie nie rozstrzygnęło w sposób jednoznaczny przyczyn rozbieżności pomiędzy wynikami poszczególnych badań.
Ponadto skarżący zarzucił, że zgromadzona w sprawie dokumentacja lekarska nie jest pełna, nie zawiera bowiem wyników badań lekarskich z daty jego przejścia na urlop górniczy, tj. z dnia 1 grudnia 1999 r. Wskazał, że treść zaskarżonej decyzji pozostaje w sprzeczności ze stwierdzeniami zawartymi w orzeczeniu lekarskim z dnia 18 grudnia 2007 r., z którego wynika, iż w oparciu o przeprowadzone ponowne badanie lekarskie oraz audiologiczne, ustalono w badaniach audiometrią tonalną (wykonane dwukrotnie): niedosłuch głęboki odbiorczy o średnich ubytkach słuchu dla częstotliwości 1, 2, 3 kHz wynoszących UP – 79 dB, UL – 81 dB oraz obustronnie głęboki niedosłuch na poziomie głuchoty.
- 10. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
- 11. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. K. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, co następuje:
Kodeks pracy w art. 235¹ stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. W przedmiotowej sprawie do wszczęcia postępowania doszło w dniu 21 maja 2003 r. i do dnia wejścia w życie rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. (tj. 3 lipca 2009 r.) było ono prowadzone w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.
Za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – zgodnie z treścią § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. – wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia, oraz formularza oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.
Skarżący został poddany badaniu w trzech jednostkach medycznych. Z uwagi na charakter schorzenia, lekarze orzecznicy wykluczyli istnienie u skarżącego choroby słuchu o charakterze zawodowym, bowiem nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium podwyższenia słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym w aktualnie przeprowadzonych badaniach.
Sąd podniósł, że bez pozytywnych opinii lekarskich bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Tak więc organ nie może oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej o lakonicznej treści, niezawierającej przekonywającego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wydana w sprawie trzecia opinia jest spójna i należycie uzasadniona. Jednoznacznie stwierdzono w niej, uwzględniając dokumentację lekarską oraz wyniki badań lekarskich i badań pomocniczych, iż brak jest związku przyczynowego między ujawnionym, bezspornym schorzeniem a działaniem szkodliwych czynników występujących w środowisku pracy skarżącego. Co więcej stwierdzony niedosłuch nie odpowiada cechom choroby zawodowej. Aby organ administracji mógł stwierdzić chorobę zawodową, warunkiem koniecznym jest uprzednie, lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze takiego schorzenia. Orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów administracji orzekających w przedmiocie choroby zawodowej.
W ocenie Sądu I instancji w przedmiotowej sprawie musiało dojść do odmowy stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, gdyż wydane w toku postępowania orzeczenia uprawnionych jednostek jednoznacznie wykluczały, aby to schorzenie mieściło się w wykazie chorób zawodowych.
12. Od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną G. K. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 153 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. uwzględnił przy ponownym rozpoznaniu sprawy wskazania, co do dalszego prowadzenia postępowania zawarte w wyrokach uchylających poprzednie decyzje organu I instancji oraz naruszenie przepisów postępowania z art. 151 P.p.s.a poprzez bezzasadne oddalenie skargi.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o "zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie w całości wniesionej skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] lipca 2009 r., ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach", ponadto o zasądzenie kosztów postępowania za wszystkie instancje.
W uzasadnianiu skarżący podał, że zalecenia zawarte w wyrokach z dnia 20 marca 2006 r. oraz z 31 lipca 2008 r. mające charakter wiążący dla organu administracji nie zostały uwzględnione przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Ponowne rozpoznanie sprawy ograniczyło się jedynie do przeprowadzenia powtórnych badań lekarskich skarżącego. Nadto organ administracji wydając zaskarżoną decyzję, nie dokonał całościowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem wszystkich przeprowadzonych badań lekarskich. W ocenie skarżącego brak jest badań, które winny być przeprowadzone z chwilą przejścia wnioskodawcy na urlop górniczy, co nastąpiło z dniem 1 grudnia 1999 r., natomiast ostatnie badania przed przejściem na urlop zostały przeprowadzone w dniu 30 marca 1999 r.
Podkreślił, że treść zaskarżonej decyzji pozostaje w sprzeczności z danymi zawartymi w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., z którego wynika, iż w oparciu o przeprowadzone ponowne badania lekarskie oraz audiologiczne ustalono niedosłuch głęboki odbiorczy o średnich ubytkach słuchu dla częstotliwości 1, 2, 3 kHz wynoszących UP – 79 dB, UL – 81 dB oraz obustronny głęboki niedosłuch na poziomie głuchoty – brak możliwości określenia średnich ubytków słuchu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę nieważność postępowania. Oznacza to konieczność powołania w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponieważ w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził wystąpienia określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania kasacyjnego kontrola zaskarżonego wyroku ograniczać się będzie do wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Sprowadzają się one wyłącznie do naruszenia przez Sąd przepisów postępowania, konkretnie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędne przyjęcie, że organ odwoławczy rozpoznając sprawę ponownie uwzględnił wskazania zawarte w wyrokach WSA w Gliwicach z dnia 20 marca 2006 r. i z dnia 31 lipca 2008 r. Odnosząc się do tego jedynego zarzutu skargi kasacyjnej należy stwierdzić co następuje:
Wskazany wyżej przepis stanowi, że "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia".
Uchylając zaskarżoną decyzję Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] października 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 marca 2006 r. wskazał na istniejące w wydanych w sprawie orzeczeniach lekarskich sprzeczności i zalecił ich wyjaśnienie poprzez uzupełnienie orzeczenia bądź przez lekarza, który wydał orzeczenie bądź też przez dokonanie analizy tego orzeczenia przez nowe orzeczenie lekarskie. Jest poza sporem, że w związku z zakwestionowaniem przez ponownie badający niniejszą sprawę – Sąd I instancji w wyroku z dnia 31 lipca 2008 r. – uzupełniającej opinii Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] grudnia 2007 r., wydana została przez Klinikę Chorób Zawodowych i Toksykologii Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi nowa opinia. Poprzedzona ona została dokładnymi badaniami lekarskimi skarżącego oraz przeanalizowaniem dotychczasowej dokumentacji lekarskiej znajdującej się w aktach sprawy.
Wyrażone w tej opinii stanowisko pokrywa się ze stanowiskiem zaprezentowanym w poprzednich orzeczeniach. Stwierdzono bowiem, że nie ma podstaw do rozpoznania, w przypadku skarżącego, choroby zawodowej z powodu niedosłuchu. Charakter tego niedosłuchu niecharakterystyczny dla uszkodzeń słuchu spowodowanych hałasem, stosunkowo niewielki stopień tego niedosłuchu, a także jego dalsze pogłębianie się po zaprzestaniu pracy, wskazuje na inne przyczyny powodujące ten stan zdrowia niż praca w hałasie.
Uwzględniając powyższe nie sposób zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji wadliwie przyjął, że organy wywiązały się z zaleceń zawartych w wymienionych wyżej wyrokach. Jak już wyżej wskazano twierdzenia skargi kasacyjnej w tym względzie są sprzeczne z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Wyklucza to możliwość uwzględnienia jedynego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 153 P.p.s.a.
Z wymienionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.