Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1349/04 - została oddalona skarga M. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatowego w S. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą T. G. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na nieruchomości o nr ew. 824, położonej przy ul. R. w S. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji powołał się na upoważnienie Ministra Infrastruktury na dokonanie odstępstw od § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Udzielone pozwolenie na odstępstwo podlega zaskarżeniu łącznie z decyzją o pozwoleniu na budowę.
Zdaniem Sądu zgoda na odstępstwo nie spowoduje zmiany odległości budynku inwestorki od granicy, bowiem rozbudowa nie wykracza poza obrys istniejącego obiektu, jedynie go podwyższa. Część działki skarżącej w pobliżu której znajduje się rozbudowany budynek jest wykorzystywana przez skarżącą jako przejazd i dojście do budynków znajdujących się w głębi działki. Rozbudowa nie spowoduje więc pogorszenia w korzystaniu z działki przez skarżącą.
Okoliczność, iż organ administracyjny nie powiadomił skarżącej o wszczęciu postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, jak również o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie była pozbawiona informacji o toczącym się postępowaniu. Świadczy o tym treść odwołania skarżącej, w którym odnosi się ona do udzielonej inwestorce zgody na odstępstwo od warunków technicznych.
Nie było więc podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę na rzecz T. G. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca M. K. Skargę sporządził pełnomocnik z urzędu adwokat T. N. Skarga kasacyjna zarzuciła wyrokowi naruszenie prawa materialnego art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Burmistrz Miasta S. określił, że przy planowanej rozbudowie "należy zachować normatywne odległości projektowanego budynku od granic działek sąsiednich", a także "ochrony przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych do pobytu ludzi". W tej sytuacji Sąd powinien dokonać oceny zgodności zezwolenia na budowę z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, a w szczególności czy w świetle ww. zapisów nie było formalnej przeszkody do wydania przez Starostę S. postanowienia zezwalającego na odstępstwo od przepisów regulujących odległości budynków od granic sąsiedniej nieruchomości.
Skarżąca nie zgadza się z argumentacją Sądu, iż rozbudowa nie wykracza poza obrys istniejącego budynku bowiem obejmuje dobudowę klatki schodowej. Dobudowa ta stanowi przedłużenie linii zabudowy wzdłuż granicy z nieruchomością skarżącej, co w jaskrawy sposób narusza jej prawo określone w warunkach zabudowy - dotyczące ochrony przed pozbawienie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, zwanej dalej ppsa) poza niewystępującymi w tej sprawie wypadkami nieważności postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i dlatego niezbędne jest wskazanie przez wnoszącego skargę kasacyjną podstaw prawnych, o których mowa w art. 174 ppsa. Wnoszący skargę kasacyjną powinien przytoczyć jej podstawy, czyli skonkretyzować postawione zarzuty poprzez określenie przepisów prawa - materialnego lub procesowego - które zostały (jego zdaniem) naruszone w zaskarżonym orzeczeniu. Takie ukształtowanie wymagań, jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna art. 174 ppsa), jest powiązane z ustanowieniem tzw. przymusu adwokackiego, czyli obowiązku wnoszenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnych pełnomocników (art. 175 ppsa).
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1),
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2).
Przy zarzucie naruszenia prawa materialnego chodzi o wadliwe rozumienie normy prawnej odniesionej do bezspornie ustalonego przez organ administracji publicznej, a następnie przez Sąd pierwszej instancji, stanu faktycznego sprawy, bądź o błędne posłużenie się nią w sprawie, w której nie ma ona zastosowania.
Jedynym zarzutem skargi kasacyjnej jest naruszenie przepisów prawa materialnego art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane z 1994 r. oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy - § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.).
Zauważyć trzeba, iż w dacie wydawania obu decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i w dacie kwestionowanego wyroku art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016) nie zawierał punktu o oznaczeniu literowym.
Ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. nr 93, poz. 888) art. 35 ust. 1 pkt 1 otrzymał brzmienie: "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska".
Takie brzmienie art. 35 ust. 1 pkt 1 obowiązywało w dacie wydania obu decyzji administracyjnych.
Ponadto podnieść trzeba, że mimo zarzutu naruszenia prawa materialnego wymienionych przepisów prawa budowlanego i przepisów rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy - skarga kasacyjna nie podnosi, iż Sąd dokonał błędnej wykładni lub niewłaściwie zastosował te przepisy, lecz w istocie zarzuca wyrokowi błędną analizę materiału dowodowego w sprawie poprzez "brak dokonania oceny zgodności zezwolenia na budowę z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu".
To oznacza, że zarzut naruszenia prawa materialnego w niniejszej sprawie musi być rozpatrywany przez pryzmat uchybień proceduralnych jakich miały dopuścić się w tej sprawie organy architektoniczno-budowlane przy wydawaniu pozwolenia na budowę, a czego nie dostrzegł Sąd I instancji kontrolując wydaną decyzję.
Przystępując w tak zakreślonych ramach do rozpoznania zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie jest on trafny. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi rodzaj promesy uprawniającej podmiot na rzecz którego została wydana, do występowania o pozwolenie na budowę.
Decyzja ta ma za zadanie zbadać zgodność projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ wydając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może, ale nie musi zawrzeć w niej szczegółowe warunki dotyczące planowanej inwestycji, wynikające np. z przepisów planu.
Znajdująca się w aktach sprawy decyzja Burmistrza Miasta S. nr [...] z dnia 29 grudnia 2003 r. zawiera sformułowania zacytowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Jednakże te sformułowania stanowią zalecenia natury ogólnej stosowane przy wszystkich tego typu decyzjach. Nie są to wymagania szczegółowe dotyczące przedmiotowej inwestycji, które muszą zostać uwzględnione w projekcie budowlanym oraz następnie zbadane przez organ architektoniczno-budowlany przy rozpatrywaniu wniosku o pozwoleniu na budowę. Trudno więc uznać by w tym zakresie istniała sprzeczność między decyzją o pozwoleniu na rozbudowę, a poprzedzającą ją decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Bezsporne jest w sprawie, iż planowana inwestycja nie jest zgodna z przepisem § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.). Rozbudowa budynku mieszkalnego przy ul. R. w S. dotyczy prac budowlanych realizowanych w odległościach 0,6m i 2,15m od granic z sąsiednimi nieruchomościami.
Jednakże postanowieniem z dnia 2 czerwca 2004 r. Starosta Powiatowy w S., po uzyskaniu upoważnienia Ministra Infrastruktury z dnia 19 marca 2004 r. wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów rozporządzenia, dotyczących usytuowania planowanej rozbudowy obiektu budowlanego.
Tym samym nie można uznać, iż wydana decyzja narusza przepis § 12 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury.
Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkował się do zarzutu wymienionego w skardze kasacyjnej. Będąc zaś związany wyszczególnionymi w skardze podstawami kasacyjnymi nie mógł badać zgodności zaskarżonego wyroku z przepisami niewymiennymi w kasacji.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw, oddalił na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).