Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2015r., sygn. akt II SA/Kr 1266/15 po rozpoznaniu skargi B. C. i.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lipca 2015r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddalił skargę.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiedli B. C. i I. C.. Skarżący, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla działek nr: [...] położonych przy ul. L. w D. T., obręb R..
W uzasadnieniu wniosku podali, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody skarżącym lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Realizacja przedmiotowej inwestycji doprowadzi do pogorszenia stanu służebności drogowej zapewniającej dostęp do drogi publicznej działkom, na których realizowane ma być zamierzone przedsięwzięcie, a co za tym idzie do pogorszenia warunków obsługi dotychczasowych użytkowników. Spowoduje natężenie ruchu, doprowadzi do tego, że korzystnie z nieutwardzonej służebności gruntowej przez właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym przez skarżących będzie w dużej mierze utrudnione. Naprawa wiązałaby się z koniecznością poniesienia wysokich kosztów, a co za tym idzie do istotnej i trwałe zmiany sytuacji skarżących.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. A zatem na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powyższym przepisie. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazuje, że zasadnicze znaczenie dla wstrzymania wykonania decyzji ma jej charakter prawny. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów wnoszącego skargę. Przedmiotem wstrzymania mogą być zatem jedynie takie akty lub czynności, które wywołują skutki materialnoprawne i nadają się do wykonania (wymagają wykonania), przy czym przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008r. sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II OZ 116/12 cbosa).
W niniejszej sprawie wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lipca 2015r., oprócz samego żądania udzielenia ochrony tymczasowej która, na co w uzasadnieniu powołują się skarżący, wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody skarżącym lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie zawiera argumentacji, która wskazuje na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że decyzja o warunkach zabudowy terenu nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania, bowiem nie wywołuje takich skutków materialnoprawnych, ze względu na które podlegałaby wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Decyzja ta ma charakter promesy, a więc rozstrzygnięcia dającego możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia budowlanego. Jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę czy też do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych lub zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. Rozstrzygnięcie to określa parametry przyszłej inwestycji w takim zakresie, w jakim przewiduje art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2015r., poz. 199).
Stwierdza zatem jedynie warunki i wymogi, jakie powinny zostać zachowane przy realizacji inwestycji. To nie decyzja określająca warunki zabudowy, a rozstrzygnięcia, dla których jej wydanie jest warunkiem, mogą podlegać wykonaniu. Tym samym nie można stwierdzić na tym etapie postępowania zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącym znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wydanie przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie decyzji dnia [...] lipca 2015r., znak: [...] nie wiąże się dla strony z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Decyzja ta nie wywołuje skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią tej decyzji.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.