Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił – jako wniesioną po upływie ustawowego terminu – skargę B. O. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] znak:[...] uznające za nieuzasadnione zażalenie skarżącej na niezałatwienie w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. sprawy dotyczącej wybudowanych obiektów blaszanych i dobudowanych do budynku nr [...] pomieszczeń warsztatu stolarskiego, zlokalizowanych na działce nr [...] w K. Z.. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że termin do złożenia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 27 marca 2007 r., zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 26 kwietnia 2007 r. Strona złożyła natomiast skargę w dniu 2 maja 2007 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła B. O., reprezentowana przez adwokata, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w związku z art. 107 § 1 i 112 kpa poprzez uznanie, że skarżąca wniosła skargę z uchybieniem ustawowego terminu do jej złożenia, w sytuacji kiedy w zaskarżonym postanowieniu nie pouczono strony o terminie złożenia do sądu wskazanego środka zaskarżenia. W ocenie skarżącej uchybienie terminu do wniesienia skargi będące skutkiem błędnego pouczenia przez organ administracji o trybie zaskarżenia postanowienia jest uchybieniem bez winy strony, a jego konsekwencją jest możliwość wniesienia przez stronę przedmiotowego środka zaskarżenia w każdym czasie.
Z tych względów autor skargi kasacyjnej wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Mimo błędnego uzasadnienia zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] uznające za nieuzasadnione zażalenie skarżącej na opieszałość i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w sprawie dotyczącej legalności budynków mieszczących się na działkach nr [...] i [...] w K. Z. nie należy jednak do żadnej z kategorii spraw wskazanych w powołanym przepisie. Podkreślenia wymaga bowiem, że zgodnie z art. 37 kpa na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie stronie służy zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Rozpoznanie zażalenia, o którym mowa we wskazanym przepisie następuje jednak w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli zostanie ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego.
Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego warunkuje wniesienie skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie. Postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 kpa nie ma zatem cech samodzielnego postępowania administracyjnego, natomiast postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. W związku z powyższym zaskarżone postanowienie nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie lub rozstrzygającym sprawę co do istoty. Od postanowienia tego nie przysługuje zażalenie. Nie zachodzi więc określona w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. podstawa do zaskarżenia przedmiotowego postanowienia do sądu administracyjnego, brak jest również podstawy do wniesienia skargi na to postanowienie w innych przepisach. Z tej przyczyny skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 należało odrzucić.
Na ocenę przedstawionego stanu prawnego nie ma również wpływu fakt, że w zaskarżonym postanowieniu skarżąca została błędnie pouczona o przysługującym jej prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pouczenie o środkach zaskarżenia postanowienia jest elementem, który nie wpływa na jego ważność, ponieważ brak pouczenia w decyzji, jak również jego wadliwość polegająca na nieprawidłowym pouczeniu strony o przysługujących jej możliwościach kwestionowania rozstrzygnięcia, nie powoduje nieważności postanowienia. Nie może jednak szkodzić stronie, a zatem jest okolicznością, która może stanowić przesłankę dla przywrócenia terminu do złożenia środka zaskarżenia. Nie stanowi natomiast podstawy do uznania, że skarga została wniesiona skutecznie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.