Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 sierpnia 2010 r. pełnomocnik Stowarzyszenia Zwykłego Mieszkańców Wsi R. wniósł o wymierzenie Burmistrzowi Miasta i Gminy S. grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia 20 maja 2010 r. wraz z aktami, to jest nie wykonanie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem wnioskodawcy skarga dotyczyła bezczynności Burmistrz Miasta i Gminy S. w załatwieniu podania z dnia 12.10.2009 r. w przedmiocie dopuszczenia Stowarzyszenia jako organizacji społecznej w procedurze uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego.
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę w przedmiocie nałożenia grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę przez Burmistrza Miasta i Gminy S. Jak wskazał Sąd, z przedstawionych faktów wynika, że skarga na bezczynność w ogóle nie wpłynęła do organu jakim jest Burmistrz Miasta i Gminy S. Skoro zatem przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. - oznacza to, że skarga taka winna być złożona przez skarżącego do sądu, za pośrednictwem organu. Z okoliczności sprawy wynika, że nie można mówić o opieszałości organu ani o jego bezczynności, jeżeli chodzi o przekazanie skargi do sądu.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tym przepisie mowa jest o tzw. "nienazwanych" przyczynach niedopuszczalności skargi (tu wniosku). Są to m. in. wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot, niewyczerpanie środków zaskarżenia, brak przedmiotu zaskarżenia. Ta ostatnia przyczyna ma miejsce w niniejszej sprawie. Skoro brak jest skargi na bezczynność organu – nie ma podstaw do wymierzenia grzywny za jej nieprzekazanie do Sądu – brak bowiem aktu lub czynności, która ma być zaskarżona.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wniosło Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców Wsi R., jako podstawy skargi kasacyjnej wskazując:
- - naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przez jego zastosowanie, a polegające na wadliwej ocenie WSA w Poznaniu, że skarga na bezczynność w ogóle nie wpłynęła do organu jakim jest Burmistrz Miasta i Gminy S. " i że "brak jest przedmiotu zaskarżenia"; uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy -w przedmiotowej sprawie doszło bez wątpienia do błędnego odrzucenia skargi, czyli naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zamiast do jej rozpoznania, czyli zastosowania art. 55 § 1 p.p.s.a. i wymierzenia organowi grzywny,
- - . naruszenie przepisu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające, jeśli nie na zamknięciu drogi, to z pewnością na ograniczeniu prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia przez niezawisły sąd jej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a) Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Należy stwierdzić, iż w sprawie niniejszej przepis powyższy zgodnie z tym co podniesiono w skardze kasacyjnej został naruszony poprzez błędne odrzucenie skargi zamiast rozpoznania wniosku o wymierzenie grzywny i rozważenie przez Sąd możliwości zastosowania art. 55 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie niezastosowania się organu do obowiązków o których mowa w art. 54 § 2 (przekazanie skargi z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni) sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie mamy bowiem do czynienia z oczywistą sprzecznością pomiędzy sentencją zaskarżonego postanowienia – odrzucenie skargi - a przedmiotem rozpoznania wynikającym z komparycji oraz z uzasadnienia postanowienia, z których wynika, że był nim wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę. Należy bowiem zauważyć, że zachodzi zasadnicza różnica między merytorycznym rozpoznaniem wniosku opartego na art. 55 § 1 p.p.s.a. i oceną jego zasadności a dopuszczalnością wniesienia skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a W niniejszej sprawie rzeczą Sądu I instancji było dokonanie oceny, czy skarżące Stowarzyszenie wniosło skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S., która winna zostać przekazana do sądu administracyjnego stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. Zagadnienie to nie ma nic wspólnego z kwestią dopuszczalności wniosku o wymierzenie organowi grzywny zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a.
Z tego względu na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji..