Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę D. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że pismem z dnia [...] występujący w imieniu skarżącej pełnomocnik wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. "w załatwieniu sprawy samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na inwentarski usytuowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w S. gmina K., dokonanej przez E. i J. O.". W odpowiedzi na skargę organ ten powołał się na pismo z dnia [...],w którym poinformował skarżącą, iż zarówno w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku, nie została on uznana za stronę tych postępowań. W wydanych natomiast w tych sprawach decyzjach organy odwołały się do obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy K..
Sąd I instancji wskazał, iż żądanie skarżącej (zawarte w pierwszym piśmie z dnia [...].) obejmowało udzielenie informacji w sprawie uzyskania przez Państwa E. i J. O. pozwolenia na prowadzenie hodowli w budynku, który pierwotnie miał być budynkiem gospodarczym z pomieszczeniami na garażowanie maszyn rolniczych. Tak z kolei sformułowane żądanie nie inicjuje żadnej sprawy administracyjnej.
Sąd stwierdził, że skarżąca żądanie rozpatrzenia sprawy zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz swoje oczekiwania co do działania organu nadzoru budowlanego w sprawie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu, zawarła dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...]. Inicjując postępowanie skarżąca tego samego dnia wniosła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, wbrew wymogom wynikającym z art. 35 k.p.a. Dlatego też zażalenie to było bezskuteczne i nie stanowiło wykonania przez stronę obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Sąd ustalił, że po dniu [...] skarżąca nie wnosiła zarówno kolejnego zażalenia do organu wyższej instancji, jak i wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego do organu instancji pierwszej.
Na tej podstawie Sąd orzekł, że skarga, z dnia [...] wniesiona została bez wyczerpania trybu określonego w art. 53 p.p.s.a. a przez to jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu z mocy art. 58 §1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.
Na powyższe postanowienie skargę kasacyjną złożyła D. P. domagając się jego uchylenia i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżąc oparła swoją skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia art. 52 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę, iż skarga w niniejszej sprawie nie wyczerpywała środków zaskarżenia a także naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.
Autor skargi kasacyjnej wskazał w jej uzasadnieniu, iż Sąd przyjął błędną kwalifikację prawną postępowania na podstawie pisma D. P. z dnia [...]. Zdaniem autora skargi kasacyjnej z pisma tego wynikało wprost, iż D. P. złożyła je w swojej sprawie i oparła swoje żądanie wszczęcia postępowania na przepisach materialnych (art. 71a ustawy Prawo budowlane). Nie można też przyjąć, że pismo z dnia [...] (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) było pismem wszczynającym postępowanie w sprawie, bowiem precyzowało ono jedynie pismo nadesłane wcześniej przez stronę.
Nadmieniono również, że skarżąca, która nie ma do czynienia na co dzień z procedurą administracyjną, sformułowała żądanie tak jak umiała najlepiej, wskazując jednocześnie swój interes prawny. Dlatego też podanie z dnia [...] dawało podstawy do wszczęcia postępowania administracyjnego i załatwienia sprawy. Z tych też względów skarżone rozstrzygnięcie Sądu narusza prawa strony do możliwości dochodzenia swoich praw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z zawartą w art. 52 § 1 p.p.s.a. dyspozycją skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w administracyjnym toku postępowania.
Istotą zarzutów kasacji jest wykazanie, że pismo strony skarżącej z dnia [...] stanowiło wniosek o wszczęcie postępowania, administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania przez E. i J. O. budynku gospodarczego znajdującego się na ich nieruchomości przy ul [...] w K. Strona skarżąca skupiła się zatem na wykazaniu, iż postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania zostało wszczęte, pomimo, iż zasadniczą rzeczą, którą należało ustalić w związku z dopuszczalnością środka zaskarżenia, było to, czy skarga będąca przedmiotem postępowania wniesiona została z zachowaniem wszelkich wymogów stawianych przez przepisy postępowania sądowego a w szczególności art. 52 p.p.s.a. Kwestia ta została przez wnoszącego skargę kasacyjną niemal całkowicie pominięta.
Zauważyć należy, przede wszystkim, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, wniosek zawarty przez D. P. w piśmie z dnia [...] nie wskazywał na wolę wszczęcia postępowania w sprawie, która jest przedmiotem sporu, ograniczając się do wyrażenia woli uzyskania określonych informacji od organu administracji. W każdym takim przypadku wola osoby zmierzająca do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego nie może być dorozumiana, w szczególności kiedy autor kierowanego do organu pisma w sposób oczywisty wnosi o udzielenie informacji. Trafnie zatem Sąd odczytał intencję skarżącej a wątpliwości wskazanych w skardze kasacyjnej co do kwalifikacji przedmiotowego pisma nie sposób jest podzielić.
Konsekwencją tego było uznanie, że skarżąca wszczęła postępowanie dopiero w dniu [...],jednocześnie składając zażalenie na bezczynność organu. Trafnie więc uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny, że działania takiego nie można było uznać za wyczerpanie służącego stronie środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a.
Nie można też uznać czynności prowadzonych przez organ przed dniem [...] jako dokonanych w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 71a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W końcu należy stwierdzić, że odrzucenie skargi na bezczynność organu nie zamyka skarżącej możliwości dochodzenia swoich praw na drodze sądowej w sprawie zmiany sposobu korzystania przez małżonków O. z ich budynku gospodarczego.
Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.