Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 lipca 2010 r. sygn. II OSK 1214/09, w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej I. K., uchylił na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 13 marca 2009 r. sygn. II SA/Wr 427/08, którym Sąd uwzględnił skargę W. W. i uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego z (...) czerwca 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z (...) kwietnia 2008 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (pkt 1 wyroku) oraz zasądził od W. W. na rzecz I. K. kwotę 447 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 wyroku).
Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że orzeczenie o kosztach postępowania znajdowało podstawę w art. 203 pkt 2 p.p.s.a.
W piśmie z 6 października 2010 r. W. W. wniósł o sprostowanie punktu drugiego powyższego wyroku w zakresie orzeczonych w nim kosztów postępowania. Wyjaśnił, że nie wnosił skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji, wobec czego "sprawę uważa za zakończoną" na orzeczeniu z 13 marca 2009 r. i nie rozumie powodów obciążenia go kosztami postępowania kasacyjnego, o uruchomienie którego nie występował.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlega oddaleniu.
Przepis art. 156 § 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Koniecznym warunkiem sprostowania, poza oczywistością każdej z postaci niedokładności lub omyłki, jest sprzeczność woli Sądu, uwidocznionej w osnowie wyroku, z treścią orzeczenia. Sprostowanie nie może polegać na wydaniu orzeczenia o charakterze merytorycznym, a taki niewątpliwie skutek należałoby przypisać żądaniu wnioskodawcy, który nie zgadza się z decyzją Sądu w przedmiocie zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Treść objętego wnioskiem orzeczenia nie wskazuje na to, by wystąpił w nim błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest w związku z tym uprawniony, by dokonać sprostowania, a tym bardziej zmiany orzeczenia w zakresie obciążenia wnioskodawcy kosztami postępowania kasacyjnego. Ponowne rozstrzyganie powyższej kwestii jest niedopuszczalne, albowiem merytoryczne rozpatrywanie zarzutów strony skarżącej prowadziłoby do nadania wnioskowi o sprostowanie skuteczności właściwej środkowi zaskarżenia od orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje.
Na marginesie jedynie wymaga zauważenia, że postępowanie sądowoadministracyjne jest dwuinstancyjne. Postępowanie sądowe prowadzone przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu nie zostało prawomocnie zakończone wskutek złożenia od wyroku z 13 marca 2009 r. skargi kasacyjnej przez uczestnika postępowania – I. K. Powyższa okoliczność powoduje, że wnoszący skargę nie mógł oczekiwać, że koszty postępowania zasądzone przed sądem I instancji będą miały charakter ostateczny. Uchylenie wyroku Sądu I instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny skutkowało nałożeniem na skarżącego obowiązku zwrotu poniesionych przez wnoszącego skargę kasacyjną niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem w postępowaniu przed sądem drugiej instancji ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprowadziła, jako regułę, zasadę odpowiedzialności za wynik postępowania (zasadę rezultatu) - art. 203 pkt 2 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.