Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2019 r., IV SA/Wa 2072/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. I. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 1 sierpnia 2018 r. skarżący (obywatel [...]) wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z zamiarem wykonywania pracy na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że cudzoziemiec nie udokumentował okoliczności uzasadniającej jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Uzasadniając decyzję organ I instancji powołał się m.in. na ustalenia dokonane w wyniku przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Straży Granicznej wywiadu środowiskowego w deklarowanym miejscu pracy cudzoziemca - [...], z których wynika, że pod wskazanym adresem znajduje się [...], które jest w trakcie rozbudowy. Firma [...] Sp. z o.o., będąca podwykonawcą, świadczyła tam w okresie od sierpnia do końca listopada 2018 r. usługi budowlane. W chwili obecnej firma nie świadczy już usług pod ww. adresem.
Jak wskazał organ I instancji, do dnia wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia akta sprawy nie zostały uzupełnione o dokumenty potwierdzające posiadanie przez cudzoziemca ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także o wiarygodne dokumenty potwierdzające posiadanie zapewnionego miejsca zamieszkania, tym samym nie zostały spełnione przez stronę przesłanki określone w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.
Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącego odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], Szef Urzędu utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji. Wskazał, iż w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, skarżący przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ruchu bezwizowego. Podniósł, iż analiza materiału dowodowego wykazała, że do wniosku nie zostały dołączone wymagane dokumenty. Ze względu na to Wojewoda skierował do strony (za pośrednictwem jej pełnomocnika) wezwanie, w którym zakomunikował stronie treść żądania w zakresie przedstawienia odpowiedniej dokumentacji, a pełnomocnik strony nie odpowiedział na to wezwanie, zgodnie z żądaniem organu. W piśmie tym pełnomocnik strony został ponadto poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Powyższe, w ocenie organu odwoławczego, wypełnia obowiązek polegający na wskazaniu stronie zależnych od niej przesłanek, które nie zostały na dzień wysłania pisma spełnione.
Ponadto pomimo tego, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie przyczyn, dla których organ I instancji stwierdził brak podstaw do udzielenia cudzoziemcowi ww. zezwolenia, pełnomocnik strony składając odwołanie od ww. rozstrzygnięcia nie uzupełnił materiału dowodowego w sposób umożliwiający zmianę decyzji organu I instancji. Również do dnia wydania rozstrzygnięcia w II instancji akta sprawy nie zostały uzupełnione o aktualne dokumenty potwierdzające posiadanie zapewnionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania oraz o dokumenty potwierdzającego posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Konkludując, Szef Urzędu stwierdził, iż w obecnym stanie faktycznym nie ma możliwości wydania w przedmiotowej sprawie pozytywnego rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, iż wnioskodawca nie udokumentował spełnienia określonych przez ustawę o cudzoziemcach wymogów koniecznych do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, tj. posiadania: 1) ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (przesłanka z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a);
2) zapewnionego miejsca zamieszkania na terytorium Polski, np. umowy najmu lub użyczenia lokalu mieszkalnego, potwierdzenia zameldowania, zaświadczenia o zakwaterowaniu w hotelu (przesłanka z art. 114 ust. 1 pkt 2). W oparciu o powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, iż na dzień wydania decyzji wobec strony zachodzi obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.
G. I. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Szefa do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2019 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalając skargę podkreślił, że zasadnie wskazały organy administracji, w oparciu o zgromadzony na dzień wydania decyzji materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny, że należało odmówić cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP z uwagi na fakt, że cudzoziemiec nie spełnił wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
Sąd Wojewódzki nie podzielił także zarzutów dotyczących nieprawidłowości w podpisaniu i doręczeniu decyzji organu odwoławczego. Sąd uznał za zasadne i wiarygodne twierdzenia pełnomocnika organu, że decyzja organu odwoławczego została prawidłowo podpisana w dniu [...] maja 2019 r., a następnie wysłana i odebrana za pomocą platformy ePUAP w skrzynce adresowej pełnomocnika skarżącego.
Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku wskazał, że podstawą odmowy udzielenia zgody na pobyt czasowy cudzoziemca był brak udokumentowania przesłanki posiadania ubezpieczenia zdrowotnego oraz miejsca zamieszkania na terytorium RP. W odniesieniu do ww. kwestii Sąd I instancji podzielił twierdzenia organów, że w przebiegu postępowania ani skarżący cudzoziemiec, ani jego pełnomocnik nie przedstawili dokumentów potwierdzających spełnienie tych warunków. W piśmie z dnia 27 października 2018 r. organ I instancji wezwał stronę do złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania dokumentów potwierdzających dane zawarte we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o zezwolenie, w tym m.in.: potwierdzających posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej - ważnych na dzień wydania decyzji, okoliczności potwierdzających fakt zamieszkiwania w Polsce np. umowy najmu, umowy użyczenia, potwierdzenie zameldowania, zaświadczenie z hotelu - ważnych na dzień wydania decyzji.
Wprawdzie pełnomocnik skarżącego dołączył oświadczenie pracodawcy informujące, że od dnia [...] grudnia 2018 r. na okres roku zapewnia cudzoziemcowi zamieszkanie pod adresem [...], jednak do oświadczenia nie dołączono chociażby dokumentu, z którego wynikałoby, że pracodawca ma prawo dysponować ww. lokalem. Jednocześnie do akt dołączono również pismo Komendanta [...] Policji informujące, że właściwa terytorialnie jednostka Policji ustaliła, iż pod adresem [...], wskazanym jako miejsce pobytu cudzoziemca, skarżący nie mieszka. Sąd zauważył także, iż w dniu 13 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił materiał dowodowy o dodatkowe dokumenty, jednak wśród nich nie znalazły się dokumenty potwierdzające posiadanie przez skarżącego ubezpieczenia zdrowotnego oraz potwierdzających posiadanie zapewnionego miejsca zamieszkania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł G. I., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1. Art. 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez Skarżącego w skardze zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie oraz naruszenie art. 129 § 2 k.p.a. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że decyzja w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy została skutecznie doręczona i tym samym rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania od decyzji, podczas gdy w niniejszej sprawie organ II instancji winien stwierdzić niedopuszczalność wniesionego odwołania, a także nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów, a także nieskonfrontowanie ww. zarzutów ze zgromadzonym materiałem dowodowym;
- 2. Art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art 77 § 1, 79a § 1, art. 107 § k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji pomimo, że decyzja ta została wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało niewskazaniem w uzasadnieniu decyzji, na jakich dowodach organ oparł ustalenia faktyczne sprawy, jak również nienależytemu zebraniu materiału dowodowego w sprawie.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, któremu druga strona nie sprzeciwiła się, Sąd rozpoznał sprawę poza rozprawą.
Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania. Zarzut naruszenia art. 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie mógł odnieść skutku, bowiem z uzasadnienia tego orzeczenia jasno wynikają motywy Sądu I instancji, który dokonał oceny legalności zaskarżonego aktu zgodnie z art. 1 i art. 2 p.p.s.a. Fakt, że skarżący nie podziela stanowiska sądu nie może oznaczać naruszenia powołanych przepisów. W orzecznictwie wskazuje się, że naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu (wyrok NSA z 28 maja 2019 r., II OSK 1255/18, LEX nr 2684479).
O jego naruszeniu można mówić jedynie w sytuacji wykroczenia poza kompetencje sądu, zastosowania środka nieprzewidzianego w ustawie, względnie w sytuacji, gdy Sąd uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której w tym przepisie mowa. Przepis ten nie określa wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana (wyrok NSA z 18 czerwca 2019 r., II OSK 2029/17, LEX nr 2696289).
W zakresie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. dodatkowo należy wskazać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest jednolite stanowisko, które w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że zarzut naruszenia ww. przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Tymczasem analiza uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazuje, że Sąd Wojewódzki przedstawił motywy rozstrzygnięcia i wyjaśnił, dlaczego uznał zaskarżoną decyzję w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej za prawidłową. W tej sytuacji sam fakt, iż Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącego w kwestii niezgodności z prawem przedmiotu kontroli sądowoadministracyjnej, nie stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, Sąd Wojewódzki odniósł się do zarzutu naruszenia art. 40 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako k.p.a.) oraz uznał, iż decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona stronie.
Nie sposób zatem podzielić argumentacji skargi kasacyjnej, jakoby Sąd I instancji nie rozpoznał i nie dokonał oceny prawnej podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie oraz naruszenia art. 129 § 2 k.p.a. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że decyzja w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy została skutecznie doręczona i tym samym rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania od decyzji, podczas gdy w niniejszej sprawie organ II instancji winien stwierdzić niedopuszczalność wniesionego odwołania.
Pozostając w granicach podstaw kasacyjnych należy podkreślić, iż zarzut naruszenia art. 40 § 2 i art. 129 § 2 k.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Zarzut ten został oparty na okoliczności, że decyzja organu I instancji została podpisana w formie pisemnej i następnie doręczona elektronicznie, przy czym przesłana elektronicznie decyzja została opatrzona podpisem elektronicznym przez inną osobę, niż przez pracownika organu wydającego decyzję. Odnosząc się do tak podniesionego zarzutu, należy przede wszystkim zaznaczyć, że przepisy k.p.a. przyznają stronie postępowania administracyjnego prawo do otrzymywania pism organu za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Brzmienie art. 391 k.p.a. prowadzi do wniosku, że w razie wyboru komunikacji drogą elektroniczną, organ jest związany wnioskiem strony w tym zakresie.
Z kolei z postanowień pozostałych przepisów k.p.a., w tym art. 14 § 1, wynika, że organ administracji załatwia sprawę i podpisuje decyzję w formie pisemnej albo elektronicznej. Jeżeli decyzja została wydana w formie elektronicznej, zawiera ona kwalifikowany podpis elektroniczny (art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a.).
Zestawiając powyższe przepisy należy dojść do wniosku, że z uprawnieniem strony do otrzymywania pism w formie elektronicznej nie koresponduje obowiązek organu do załatwienia sprawy w takiej formie, a jedynie obowiązek dokonywania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Określone w art. 14 § 1 k.p.a. formy załatwienia sprawy traktowane są równorzędnie i brak jest podstaw do uznania, że na skutek działania strony organ traci uprawnienie do załatwienia sprawy w formie pisemnej. Tymczasem przyjęcie stanowiska prezentowanego w skardze kasacyjnej prowadziłoby do nieuzasadnionego wniosku, że zachowanie strony w toku postępowania prowadzonego na gruncie k.p.a. uniemożliwia wydanie przez organ administracji decyzji w formie pisemnej. Powyższe mogłoby prowadzić wręcz do paraliżu pracy urzędów administracji, bowiem nie każdy pracownik organu uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych posiada kwalifikowany podpis elektroniczny.
Uniemożliwienie organowi wydania decyzji w formie pisemnej prowadziłoby do zamknięcia wielu pracownikom organu możliwości podpisywania decyzji, postanowień, zaświadczeń i innych pism. Zatem, w sytuacji, w której decyzja została wydana w formie pisemnej, dopuszczalne jest uwierzytelnienie jej poprzez opatrzenie podpisem elektronicznym przez osobę inną niż pracownik wydający decyzję. W konsekwencji skuteczne jest doręczenie za pośrednictwem platformy e-PUAP decyzji wydanej pisemnie, a następnie zeskanowanej i poświadczonej elektronicznie przez pracownika organu.
Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie NSA, który w wyroku z 21 kwietnia 2020 r., II OSK 643/20 (publ. CBOSA) uznał, że w każdym przypadku doręczenie decyzji sporządzonej jedynie w papierowej formie pocztą elektroniczną będzie następowało w formie jej "odpisu", albowiem oryginał tego dokumentu nie przybrał formy elektronicznej dokumentu. W art. 109 § 1 k.p.a. przewidziano doręczenie decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, przy czym nie jest jasne, gdyż przepis tego wprost nie stwierdza, czy dotyczy to jedynie decyzji wydanych w formie dokumentu elektronicznego, czy też także decyzji wydanych w formie pisemnej. W przypadku zaś doręczenia decyzji wydanej w formie pisemnej za pomocą środków komunikacji elektronicznej siłą rzeczy doręczona zostanie kopia takiej decyzji, a nie jej oryginał.
W związku z tym, że to skarżący zażądał doręczenia mu pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej (za pośrednictwem platformy ePUAP), nie może z faktu spełnienia jego żądania wyciągać negatywnych konsekwencji dla organu administracji.
Ponadto nieusprawiedliwiony był zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art 77 § 1, 79a § 1, art. 107 § k.p.a., które to naruszenie miało polegać na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji pomimo, że decyzja ta została w ocenie skarżącego wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co miało skutkować niewskazaniem w uzasadnieniu decyzji, na jakich dowodach organ oparł ustalenia faktyczne sprawy, jak również na nienależytym zebraniu materiału dowodowego w sprawie.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, należy stwierdzić że Sąd Wojewódzki prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i po rozważeniu całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, spełniając wymogi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jak słusznie zauważył Sąd Wojewódzki, podstawą odmowy udzielenia zgody na pobyt czasowy cudzoziemca stanowił brak udokumentowania przesłanki posiadania ubezpieczenia zdrowotnego oraz miejsca zamieszkania na terytorium RP. Stosownie do art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2020 r., poz. 35), zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się, gdy cudzoziemiec posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Stosownie do postanowień art. 114 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, warunkiem udzielenia omawianego zezwolenia jest także zapewnienie przez cudzoziemca miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że w toku postępowania administracyjnego ani skarżący cudzoziemiec, ani jego pełnomocnik nie przedstawili dokumentów potwierdzających spełnienie warunków w postaci udokumentowania posiadania ubezpieczenia zdrowotnego oraz miejsca zamieszkania na terytorium RP. Skarżący został wezwany do złożenia dokumentów potwierdzających ww. kwestie wezwaniem z 27 października 2018 r. i – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej – wezwanie to zostało jasno sformułowane. Pomimo to, zobowiązania zawartego w piśmie z 27 października 2018 r. skarżący nie wykonał.
Zatem nie mogą odnieść skutku twierdzenia pełnomocnika skarżącego kasacyjnie, iż organ II instancji nie podjął czynności mających na celu wyjaśnienie sytuacji cudzoziemca, nie zapewniając mu możliwości złożenia dowodów, mających znaczenie dla sprawy. W rozpatrywanej sprawie to skarżący, pomimo prawidłowo sformułowanego wezwania, nie złożył dokumentów mających znaczenie dla sprawy, ani na etapie postępowania przed Wojewodą, ani też w postępowaniu odwoławczym przed Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Tymczasem dokumenty te skarżący mógł złożyć choćby na etapie odwołania od decyzji organu I instancji, już po zapoznaniu się z uzasadnieniem decyzji tego organu, wyjaśniającym podstawy faktyczne i prawne wydania rozstrzygnięcia odmownego. Tym samym nie mógł odnieść skutku zarzut naruszenia art. 79a § 1 k.p.a.
W orzecznictwie wskazuje się, iż na gruncie art. 7 k.p.a. związek czynności procesowych organu i aktywności dowodowej strony skutkuje tym, że co do zasady inicjatywa dowodowa należy do strony, która z podnoszonych okoliczności wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Nie chodzi o regułę odpowiadającą zasadzie sformułowanej w art. 6 k.c. Nie uprawnia do tego treść art. 7 k.p.a. Jednak, o ile strona wywodząca z określonych istotnych okoliczności faktycznych korzystne dla siebie skutki prawne nie zgłosi tych okoliczności w formie wniosków dowodowych lub choćby informacji dla organu, umożliwiającej przeprowadzenie dowodu z urzędu, zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., oparty na takiej biernej postawie procesowej strony, w sytuacji, gdy organ administracyjny przeprowadził z urzędu szereg dowodów na okoliczności istotne z punktu widzenia prawa materialnego, nie może być skuteczny (wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r. II OSK 1631/19, LEX nr 3041375).
Niezależnie od powyższego, zastosowanie w sprawie miał art. 106 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, stanowiący że składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, cudzoziemiec dołącza do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Przepis ten modyfikuje określony w art. 7 k.p.a. podział aktywności dowodowej strony i organu w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, nakładając na cudzoziemca obowiązek przedstawienia dowodów na okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku.
Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że skarżący został wezwany do udokumentowania okoliczności w pełni od niego zależnych, w postaci m.in. posiadania ubezpieczenia zdrowotnego. Niezrozumiałe są zarzuty skargi kasacyjnej zmierzające do obarczenia organów administracji odpowiedzialnością za negatywny dla strony wynik postępowania, albowiem skarżący w obu instancjach postępowania administracyjnego miał możliwość przedstawienia dowodów, które tylko on mógł wytworzyć i nimi dysponować, tj. dowodów potwierdzających posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego. Art. 7 k.p.a. nie może być rozumiany w ten sposób, że nakłada na organ obowiązek przeprowadzenia dowodów, do złożenia których organ prawidłowo zobowiązał wnioskodawcę i z którego to obowiązku wnioskodawca się nie wywiązał.
Odnosząc się z kolei do spełnienia przez cudzoziemca wymogu zapewnienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, w ocenie NSA prawidłowo Sąd I instancji ocenił zgromadzony materiał dowodowym i uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Niedołączenie dokumentu, z którego wynikałoby prawo do dysponowania lokalem przez pracodawcę cudzoziemca, jak i ustalenia dokonane przez Komendanta [...] Policji, z których wynika, że cudzoziemiec nie zamieszkuje pod wskazanym przez niego adresem, stanowiły wystarczający materiał dowodowy pozwalający na wydanie decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.