Uzasadnienie
G. w S. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "Skarżąca") pismem z [...] listopada 2018 r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] października 2018 r. o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zezwolenia.
Postanowieniem z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 95/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę z powodu jej niedopuszczalności. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, ani nie przysługuje na nie zażalenie, co wyklucza możliwość jego zaskarżenia do sądu administracyjnego.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżąca wniosła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi bądź uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r. poz. 1614, z późn. zm.) przez nieustalenie podmiotu odpowiedzialnego za usunięcie drzew z działki należącej do Skarżącej będącej osobą zobowiązaną do zapłaty kary;
- 2) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", w zw. z art. 101 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096), dalej: "k.p.a.", przez odrzucenie skargi, pomimo że wykładnia językowa art. 103 § 3 k.p.a. nie pozwala na stwierdzenie, że stronom postępowania administracyjnego nie przysługuje zażalenie na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania;
- 3) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez przyjęcie, że wykrycie sprawców deliktu administracyjnego nie jest zagadnieniem wstępnym;
- 4) art. 77 § 1 k.p.a. przez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i poprzestanie na stanie faktycznym ustalonym przez organ pierwszej instancji;
- 5) art. 7 k.p.a. przez zlekceważenie zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywateli wyrażające się w zaniechaniu ustalenia osób winnych wycinki drzew.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator Prokuratury Rejonowej w P. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do polemiki z argumentacją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zawartą w uzasadnieniu do wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 408/18 i nie odnoszą się do istoty sprawy, którą jest dopuszczalność drogi sądowej. Odnosząc się do kwestii możliwości złożenia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego, wskazał, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wskazują wprost, że zażalenie w postępowaniu administracyjnym można wnosić wyłącznie w przypadkach, gdy przepis prawa tak stanowi. W sytuacji, gdy przepis art. 101 § 3 k.p.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, jest ono niedopuszczalne, a w konsekwencji postanowienie takie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W tym miejscu należy odnotować, czego nie kwestionuje Skarżąca, że zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Jednocześnie należy wskazać, że stosownie do treści art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W tym miejscu należy wyjaśnić, że w myśl art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Analiza przytoczonego powyżej przepisu wskazuje, że poza zakresem zastosowania tego przepisu znalazły się postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego oraz postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Tym samym zażalenie nie przysługuje na te dwa rodzaje postanowień i w konsekwencji nie mogą one być zaskarżane do sądów administracyjnych.
Przenosząc powyższe spostrzeżenia na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że przedmiotem skargi z [...] listopada 2018 r. było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] października 2018 r. w przedmiocie podjęcia z urzędu zawieszonego postępowania administracyjnego. Z uwagi na fakt, że w myśl art. 141 § 1 w zw. z art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie to nie przysługuje zażalenie, nie może ono zostać skutecznie zaskarżone do sądu administracyjnego. Tym samym zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 101 § 3 k.p.a. należało uznać za nieznajdujący uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym.
Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny powstrzymał się od oceny zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty te, jak słusznie wskazano to w odpowiedzi na skargę kasacyjną, nie odnoszą się do przedmiotu rozpoznawanej sprawy, jakim jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o odrzuceniu skargi, ale dotyczą meritum sprawy toczącej się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. Tym samym zarzuty te pozostają poza zakresem postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na skutek zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu skargi.
W świetle powyższych wywodów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.