Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 grudnia 2013 r. sygn. II SA/Po 1178/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego.
Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Pismem z dnia 14 listopada 2013 r., wykonującym zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 listopada 2013 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi z dnia 8 października 2013 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2013 r. poprzez nadesłanie w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania i pod rygorem odrzucenia skargi trzech jej odpisów. Wezwanie to zostało skierowane do skarżącego wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego, jak i przekazaniem odpowiedzi organu na skargę.
W dniu 19 listopada 2013 r. skarżący uiścił wymagany wpis od skargi, jednakże nie nadesłał odpisów skargi zgodnie z doręczonym mu wezwaniem oraz pouczeniem o negatywnych skutkach procesowych jego niewykonania, co stanowiło podstawę do odrzucenia przez Sąd I instancji skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 47 § 1 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie złożył A. B., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez nietrafne zastosowanie tych przepisów w sytuacji, gdy skarżący nie został wezwany i nie wyznaczono mu terminu do uzupełnienia braku formalnego poprzez nadesłanie trzech egzemplarzy skargi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że w otrzymanej w dniu 19 listopada 2013 r. przesyłce poleconej znajdowały się pisma dotyczące wezwania do uiszczenia wpisu sądowego (pismo Sekretariatu Wydziału, odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału) oraz odpowiedzi na skargę (pismo Sekretariatu Wydziału, kopia odpowiedzi), brak było jednak w niej wezwania do uzupełnienia skargi poprzez nadesłanie jej odpisów. Analiza zaskarżonego postanowienia, w ocenie skarżącego, nie wskazuje, by Sąd I instancji przedstawił oczywisty i pewny dowód na to, że składający skargę został przez Sąd w sposób niewątpliwy wezwany do jej uzupełnienia poprzez nadesłanie brakujących egzemplarzy skargi.
Skarżący zaznaczył, że w dniu 17 grudnia otrzymał wezwanie Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. do uzupełnienia braku formalnego pisma z dnia 7 grudnia 2013 r., stanowiącego uzupełnienie skargi, poprzez nadesłanie czterech odpisów tego pisma, do czego skarżący się zastosował w wyznaczonym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Natomiast zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Skarga co do której pomimo wezwania nie uzupełniono braków formalnych skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.
W rozpoznawanej sprawie, wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego, Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynikającego z odrzucenia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2013 r., pomimo że skarżący nie został wezwany do uzupełnienia jej braku formalnego w zakresie złożenia odpowiedniej liczby odpisów wniesionej skargi. Ocena ta wynika z uznania, że skarżący, zgodnie z przywołanym wyżej obowiązkiem nałożonym na Sąd, został wezwany do uzupełnienia przywołanego braku formalnego, jednakże się do niego nie zastosował, pouczony o skutkach tego zaniechania. W sprawie nie może budzić wątpliwości prawidłowość doręczenia skarżącemu przesyłki sądowej, w której skarżący został powiadomiony o brakach formalnych złożonej skargi. Przesyłka ta została doręczona jako list polecony za potwierdzeniem odbioru.
Do przesyłki został dołączony formularz potwierdzenia odbioru, w którym została wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki (k. 17 akt). Z jego treści wynika, że przesyłka z dnia 14 listopada 2013 r. doręczona skarżącemu w sprawie prowadzonej pod sygnaturą II SA/Po 1178/13, w świetle zawartego w niej oznaczenia "wezw. o odpisy skargi + dor. odp. na skargę i zarz. o wpisie" zawierała wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej brakujących odpisów. Potwierdzeniem zgodności deklarowanej zawartości przesyłki, której adresatem był skarżący, jest włączone do akt sądowych wezwanie o nadesłanie trzech opisów skargi, podpisane przez pracownika Wydziału II Sądu I instancji wraz z dodatkową informacją potwierdzającą przekazanie tego pisma do Biura Podawczego Sądu w dniu 14 listopada 2013 r. (k. 15 akt). Pod zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 listopada 2013 r. (k. 1 akt) znajduje się potwierdzenie, że punkt IIId tego zarządzenia (odnoszący się do stwierdzonego braku formalnego skargi w zakresie niedołączonych do niej odpisów) został wykonany przez pracownika Sądu we wskazanym wyżej terminie (14 listopada 2013 r.).
W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 19 listopada 2013 r. osobiście odebrał sporną przesyłkę, co wynika jednoznacznie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, własnoręcznie przez niego podpisanego. Własnoręczny podpis odbioru przesyłki pocztowej jest potwierdzeniem okoliczności faktycznego jej otrzymania i prowadzi do domniemania prawidłowego doręczenia zawartych w niej dokumentów opisanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Adresat przesyłki, który twierdzi, że potwierdzenie odbioru zawiera informacje niezgodne z prawdą, w szczególności wskazuje, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych rodzajowo na potwierdzeniu odbioru, których przyjęcie własnoręcznym podpisem pokwitował, powinien ten fakt udowodnić. W niniejszym postępowaniu skarżący z tego obowiązku się nie wywiązał, albowiem proste zaprzeczenie, iż odebrana przesyłka zawierała wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej brakujących odpisów bez wyjaśnienia, co mogłoby powodować, że deklarowana zawartość przesyłki sądowej nie odpowiadała jej rzeczywistej zawartości i uprawdopodobnienie tej okoliczności, nie prowadzi do obalenia przyjętego wyżej domniemania.
W odniesieniu do przedstawionego zagadnienia Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko tego Sądu przyjęte w innych orzeczeniach, zgodnie z którym potwierdzenie odbioru w zakresie przedstawionych w nim informacji stanowi dokument urzędowy korzystający z domniemania zgodności z prawdą (por. postanowienie NSA z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. II OSK 754/14; postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. II GSK 2285/13; postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. II OSK 2779/13; postanowienie NSA z dnia 10 października 2013 r. sygn. II OSK 2283/13; postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. II OSK 1328/12; postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 201 r. sygn. II OSK 707/11).
Nie ulega wątpliwości, że zasady doręczeń w postępowaniu sądowoadministracyjnym cechuje wysoki poziom sformalizowania. Istotą tego formalizmu jest konieczność przestrzegania określonych wymagań prawnych odnoszących się do poszczególnych elementów składających się na procedurę doręczenia pisma sądowego stronom. Działaniom takim nie można odmówić funkcji gwarancyjnej, albowiem pozwalają one określić, jakie warunki odnoszące do formy, miejsca i czasu sprawiają, że dokonywana czynność procesowa pozostaje ważna i skuteczna. W sytuacji, gdy okoliczności faktyczne nie wskazują na to, by warunki powyższe nie zostały spełnione nie zachodzi możliwość podważenia prawidłowości podejmowanych przez sąd czynności. Odmienne podejście zakładające, że zgodne z warunkami prawnymi działanie kreujące skuteczną czynność procesową może zostać zakwestionowane wskutek niepopartego innymi dowodami stwierdzenia, że okoliczności kształtowały się odmiennie, prowadziłoby do niedających się zaakceptować następstw, albowiem w istocie podważałoby podstawowe zasady funkcjonowania procedury sądowej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną