Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Po 558/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargi Gminy [...] i L.J. na zarządzenie zastępcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak sprawy [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:
Zarządzeniem zastępczym z dnia [...] kwietnia 2018 r., działając na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017r., poz. 1875 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o samorządzie gminnym", Wojewoda Wielkopolski stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego Rady Gminy [...] L.J. w związku z naruszeniem ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonej w art. 24f ww. ustawy działalności z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Wojewoda wyjaśnił, że L.J. został radnym Rady Gminy [...] w kadencji na lata 2014 - 2018. Radny jest jednocześnie prezesem zarządu "[...]" sp. z o.o. (zwanej dalej "Spółką"), której reklama została wywieszona na hali sportowo-widowiskowej we [...], zarządzanej przez [...] sp. z o.o. Zdaniem organu bez znaczenia dla stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego pozostaje kwestia okoliczności, które doprowadziły do wywieszenia reklamy dotyczącej działalności gospodarczej radnego na hali sportowej. Do wydania ewentualnego zarządzenia zastępczego potrzebne jest jedynie stwierdzenie, że radny wykorzystuje mienie komunalne gminy, w której uzyskał mandat do prowadzenia działalności gospodarczej. A w niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła.
Skargę na powyższe zarządzenie wnieśli Gmina [...] oraz radny. Zakwestionowanemu aktowi Gmina zarzuciła naruszenie art. 24f ust. 1 i art. 98 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a także art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 91 ust. 5 ww. ustawy.
Natomiast radny zakwestionowanemu zarządzeniu zarzucił naruszenie art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W uzasadnieniu radny podniósł, że Spółkę w zarządzie której zasiada łączy z [...] sp. z o.o. umowa sponsoringu. "[...] sp. z o.o. była jednym ze sponsorów – wsparła działalność sekcji sportowych i mażoretek, prowadzonych przez [...] sp. z o.o. z siedzibą we [...]. W uznaniu tego wsparcia [...] sp. z o.o. zamieścił na hali sportowej banery z nazwami sponsorów. Wśród tych banerów znalazł się także baner z nazwą Spółki, w której skarżący wchodzi w skład zarządu. W tej sytuacji, zdaniem radnego, nie doszło do naruszenia zakazu wykorzystania mienia gminy. Spółka nie korzystała przecież z tego mienia na zasadach uprzywilejowania, ale na takich samych jak pozostałe chętne podmioty.
W odpowiedzi na skargi Wojewoda Wielkopolski wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zarządzeniu zastępczym.
Postanowieniem z dnia 11 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył obie skargi do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia – prowadząc je pod sygnaturą akt II SA/Po 558/18.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wyjaśnił, że zasadniczym celem rozwiązań antykorupcyjnych zawartych w ustawach samorządowych jest wyeliminowanie sytuacji, gdy radny, poprzez wykorzystywanie funkcji radnego, uzyskiwałby nieuprawnione korzyści dla siebie lub bliskich. Interpretacja określenia "z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy" musi uwzględniać przepis art. 43 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw.
Wobec tego mieniem komunalnym Gminy [...] jest również mienie zarządzane przez [...] sp. z o.o. z siedzibą we [...], który jest komunalną osobą prawną i jej jedynym wspólnikiem posiadającym całość udziałów jest Gmina [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że sformułowanie zawarte w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym "z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy", odnosi się do wszystkich przypadków korzystania z mienia komunalnego gminy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, bez względu na to, czy ma ono podstawę prawną czy jest stałe bądź jednorazowe, wreszcie czy jest odpłatne czy też nieodpłatne. Wykorzystanie mienia komunalnego jest wystarczającą przesłanką do wygaśnięcia mandatu radnego i nie ma znaczenia, czy przy wykorzystaniu tego mienia komunalnego radny odniósł korzyści, czy też nie.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy Sąd wyjaśnił, że z ustaleń stanu faktycznego wynika, iż skarżący radny został radnym Rady Gminy [...] w kadencji na lata 2014 – 2018. Radny jest jednocześnie wspólnikiem i prezesem zarządu [...] sp. z o.o., której reklama została wywieszona na hali sportowo-widowiskowej we [...], zarządzanej przez [...] sp. z o.o. Zdaniem Sądu, oceniając powyższe uznać należało, że trafnie przyjęto w zaskarżonym zarządzeniu zastępczym, iż radny naruszył ustawowy zakaz prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, co uzasadniało stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego. Nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut naruszenia art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Dalej Sąd wskazał, że skarżący był radnym Rady Gminy [...] również w poprzednich kadencjach, tj. w kadencji V (lata 2006 – 2010) oraz w kadencji VI (lata 2010 – 2014). W trakcie trwania kadencji VI, tj. w dniu 28 stycznia 2013 r. zarządzana przez niego spółka zawarła z [...] sp. z o.o. we [...] umowę sponsoringu, z której wynika, że sponsor [...] sp. z o.o.) zobowiązał się do przekazania na rzecz sponsorowanego ([...] sp. z o.o.) kwoty 350 zł, które to środki zostaną przeznaczone na wsparcie organizacji zajęć sportowych i artystycznych (§ 2). Z kolei sponsorowany może umieścić informację o działalności gospodarczej sponsora na terenie hali sportowej spośród innych podmiotów, które również sponsorują zajęcia sportowe i artystycznej (§ 3). Z powyższego wynika więc, że radny miał świadomość i godził się na to, iż mienie gminy może posłużyć do reklamowania prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
Podkreślono, że w umowie wskazuje się na "informację o działalności gospodarczej sponsora", a nie o samej jego nazwie, w celu docenienia jego wkładu finansowego. Wobec tego w zamian za przekazanie pieniędzy na wsparcie organizacji zajęć sportowych i artystycznych na hali sportowej została zawieszona reklama [...] sp. z o.o. zawierająca logo firmy wraz ze wskazaniem rodzaju świadczonych usług, numeru telefonu oraz adresu strony internetowej firmy. Niewątpliwie więc jest to forma promocji i reklamy spółki, która kształtuje przy tym jej pozytywny wizerunek.
Sąd podkreślił, że czym innym byłoby umieszczenie nazwy podmiotu sponsorującego na liście pozostałych sponsorów, ujętej w formie upamiętniającej tabliczki informacyjnej, co faktycznie mogłoby zostać uznane za uhonorowanie sponsora za jego działania. Niemniej jednak w rozpoznawanej sprawie radny godził się na umieszczenie informacji o jego działalności gospodarczej, która przybrała formę długoterminowej reklamy za jednorazową kwotę 350 zł. Sąd wskazał przy tym, że nie ma znaczenia, czy wykorzystanie mienia nastąpiło na warunkach preferencyjnych czy też nie, gdyż nie ma to wpływu na zakres omawianego przepisu.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż obie skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, dlatego też oddalił je na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiódł L.J., kwestionując je w całości i zarzucając temu orzeczeniu naruszenie:
1/ przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez bezpodstawne oddalenie skargi, która zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez Wojewodę w zaskarżonym zarządzeniu zastępczym przepisów art. 383 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz.U. z 2018 r., 754 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "Kodeks wyborczy", oraz art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż umieszczenie przez [...] sp. z o.o. baneru z firmą spółki skarżącego stanowi wykonywanie działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminy, a nadto że służyć to miało reklamie działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę, w której udziały posiada skarżący i której jest prezesem zarządu;
2/ prawa materialnego, poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisów art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego oraz art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż umieszczenie przez [...] sp. z o.o. baneru z firmą spółki skarżącego stanowi wykonywanie działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminy, a nadto że służyć to miało reklamie działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę, w której udziały posiada skarżący i który jest prezesem zarządu, a w konsekwencji może być podstawą do pozbawienia skarżącego mandatu radnego;
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, jako nie posiadającej usprawiedliwionych podstaw. Wniósł również o zasądzenie kosztów postepowania kasacyjnego według norm przypisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawany środek odwoławczy, w okolicznościach tej sprawy, nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.
Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionej skargi kasacyjnej podkreślić należy, iż zarzuty wniesionego środka odwoławczego, jako całkowicie chybione, nie mogły doprowadzić do eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku, który odpowiada prawu.
Nie jest usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej nieprawidłowego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego i art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w okolicznościach tej sprawy.
Przede wszystkim norma art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym statuuje zasadę, iż radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności.
Z kolei ustawa Kodeks wyborczy w art. 383 § 1 pkt 5 w związku z ujawnionym naruszeniem ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności, przewiduje wygaśnięcie mandatu radnego. O wygaśnięciu mandatu radnego orzeka w formie uchwały właściwy organ gminy (art. 383 § 2 i 6 Kodeksu wyborczego) lub czyni to organ nadzoru w formie zarządzenia zastępczego o jakim mowa w art. 98a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym.
W przedmiotowej sprawie jest niesporne, iż radny Gminy [...] – w kadencji 2014-2018 L.J. – był jednocześnie prezesem zarządu [...] sp. z o.o., w której miał swoje udziały. Działalność gospodarcza spółki polega na sprzedaży artykułów [...]. Na skutek umowy sporządzonej dnia 28 stycznia 2013 r., co nie jest w sprawie kwestionowane, [...] sp. z o.o. (reprezentowana przez prezesa L.J.) zawarła z [...] sp. z o.o. [...] (reprezentowanym przez prezesa zarządu R.J.), w dyspozycji którego jest hala sportowa (należąca do Gminy [...]) – umowę sponsoringu. W ramach tej umowy sponsor, czyli "[...] sp. z o.o. zobowiązał się przekazać 350 zł na rzecz sponsorowanego (spółki komunalnej), a ten z kolei zobowiązał się "umieścić informację o działalności gospodarczej sponsora na trenie hali" (§ 3 umowy).
W ramach tej umowy na trenie hali sportowo-widowiskowej we [...] zarządzanej przez [...] sp. z o.o. wywieszono reklamę "[...] sp. z o.o. Reklama informowała o działalności gospodarczej [...] sp. z o.o. w tym o tym, że spółka prowadzi [...], zawierała informację o numerze telefonu, wskazywała stronę w Internecie, jak też na banerze zamieszono hasło reklamowe "Z [...] do sukcesu".
Tym samym nie jest sporne w sprawie, iż na obiekcie gminnym, na terenie hali zarządzanej przez [...] sp. z o.o. wywieszono reklamę [...] sp. z o.o. w której radny Rady Gminy [...] L.J. był prezesem zarządu i w której posiadał udziały.
[...] sp. z o.o. [...] jest jednostką organizacyjną Gminy [...], a sala sportowo-widowiskowa we [...] stanowi mienie tej gminy. Kwestią która wymaga wyjaśnienia jest to czy takie udostępnienie powierzchni reklamowej dla spółki radnego jest wykorzystaniem mienia gminy w działalności gospodarczej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego do takiego sprzecznego z prawem wykorzystania mienia gminnego doszło w okolicznościach rozpoznawanej sprawy.
Wprowadzone do ustaw samorządowych zakazy dotyczące funkcjonariuszy publicznych mają przede wszystkim służyć eliminowaniu z życia publicznego sytuacji i zjawisk o charakterze korupcyjnym i nieetycznym. Mają więc zapobiegać przypadkom wykorzystywania funkcji publicznych do osiągania prywatnych celów, które podważałyby zaufanie opinii publicznej nie tylko bezpośrednio do osób pełniących funkcje publiczne, ale w ogóle do organów władzy publicznej. Zakaz z art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma charakter bezwzględny i nie pozwala na miarkowanie jego intensywności czy też zasadności do konkretnej sprawy. Przepis ten pełni istotną rolę w kształtowaniu pożądanej postawy społecznej, w której służba dla lokalnej społeczności samorządowej powinna być pozbawiona niebezpieczeństwa faworyzowania interesu indywidualnego, prywatnego w sytuacji, gdy z pierwszeństwa powinien korzystać interes ogółu.
Norma art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym powinna w związku z tym sprzyjać kształtowaniu standardu rzetelnego i uczciwego wykonywania obowiązków radnego. Z tego względu wszelkie wątpliwości związane z jego interpretacją nie powinny prowadzić do obejścia powyżej wskazanych celów i do działalności niezgodnej ze standardami wykonywania mandatu radnego.
Zaznaczyć przy tym należy, że wygaśnięcie mandatu radnego jest instytucją prawa wyborczego. Jako sankcja uchybienia zakazowi łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych funkcji lub działalności, wygaśnięcie mandatu jest wkroczeniem ustawodawcy w materię chronioną konstytucyjnie - prawo wyborcze. Do wygaśnięcia mandatu dochodzi na skutek zdarzeń, z którymi ustawa wiąże utratę mandatu uzyskanego w wyborach powszechnych. Co do zasady są to zdarzenia, które następują po wyborach (po objęciu mandatu).
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że sformułowanie "wykorzystywanie" odnosi się do wszystkich przypadków korzystania z mienia komunalnego gminy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, bez względu na to, czy wykorzystanie to ma podstawę prawną czy jest stałe bądź jednorazowe, wreszcie czy jest odpłatne czy też nieodpłatne (por. np. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1714/10, LEX nr 746748; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. III SA/Wr 66/12, LEX nr 1165462). Nie jest też istotne, czy radny prowadzący działalność gospodarczą, jako jedyny korzysta z mienia komunalnego, czy też korzystają z niego także inne osoby. Wykorzystanie mienia komunalnego jest wystarczającą przesłanką do wygaśnięcia mandatu radnego i nie ma znaczenia, czy przy wykorzystaniu tego mienia komunalnego radny odniósł korzyści, czy też nie. Przepis art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie uzależnia bowiem wygaśnięcia mandatu radnego od osiągnięcia zysku z korzystania z mienia komunalnego, lecz rozstrzygający jest sam fakt korzystania z tego mienia (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. II OSK 921/10, LEX nr 688796).
Podkreślić przy tym trzeba, że norma art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ogranicza zakazu do "własności" ani do "zarządzania" mieniem komunalnym, lecz używa znacznie pojemniejszego określenia: "wykorzystanie mienia", którego granice desygnatów są o wiele trudniej uchwytne. Na pewno to wykorzystanie mienia gminy musi pozostawać w związku funkcjonalnym z działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 2168, 2290 i 2486 oraz z 2018 r., poz. 107 i 398), która ma jeszcze zastosowanie w tej sprawie (ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej uchyliła ww. ustawę o swobodzie działalności gospodarczej z dniem 30 kwietnia 2018 r. natomiast zarządzenie zastępcze jest datowane na dzień [...] kwietnia 2018 r.), działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 132/07 stwierdził, że: "Zasadniczym celem rozwiązań antykorupcyjnych zawartych w ustawach samorządowych jest wyeliminowanie sytuacji, gdy radny, poprzez wykorzystywanie funkcji radnego, uzyskiwałby nieuprawnione korzyści dla siebie lub bliskich".
Jak już wyżej zaznaczono skarżący będąc radnym Rady Gminy [...] i jednocześnie prezesem zarządu [...] sp. z o.o. prowadził działalność gospodarczą w zakresie szeroko pojętego handlu. Elementem działalności gospodarczej jest również działalność reklamowa, która przybiera również formę sponsoringu (patrz umowa sponsoringu z dnia 28 stycznia 2013 r.).
Sponsoring może być skuteczną formą reklamy w wielu branżach. Obecność znaków firmowych podczas zawodów sportowych czy imprez masowych zwykle zwiększa rozpoznawalność marki i wiarygodność firmy.
Sponsoring jest umową regulującą wzajemne świadczenia stron, czyli sponsora (będącego najczęściej podmiotem gospodarczym) i sponsorowanego. Z racji obustronności świadczeń stron umowę taką należy odróżnić od umowy darowizny. Sponsoring jest formą pozyskiwania środków na działalność przez takie podmioty jak np. kluby sportowe, stowarzyszenia czy fundacje. W tej sprawie skarżący przekazał pieniądze na działalność statutową sponsorowanego i na organizowane przez niego imprezy, zaś w zamian ten umieścił za 350 złotych, w istocie na stałe, baner z nazwą sponsora, numerem telefonu, stroną internetową i jednocześnie hasłem reklamowym, choć z umowy sponsoringu wynikało, że miała to być wyłącznie informacja o działalności gospodarczej.
Skoro reklama jest elementem prowadzonej działalności gospodarczej, tak więc umieszczenie reklamy w obiekcie gminnym jest niewątpliwie szeroko pojmowanym prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminy. Umowa sponsoringu jest szczególną umową, umożliwiającą wywieszenie reklamy, to zaś pozwala na szersze zainteresowanie Spółką, jej działalnością, a to przekłada się także na zwiększone obroty tejże Spółki. Należy zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym w zarządzeniu zastępczym, że wywieszenie reklamy Spółki na hali sportowo-widowiskowej we [...] zarządzanej przez [...] sp. z o.o. stanowi wykorzystanie mienia komunalnego gminy i pozostaje w związku funkcjonalnym z prowadzoną działalnością gospodarczą [...] sp. z o.o.
Tym samym w niniejszej sprawie, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej, nie można skutecznie mówić o naruszeniu przepisów art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego oraz art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie. Niewątpliwie przedstawione wyżej wywody prowadzą do jednoznacznego stanowiska, iż Wojewoda Wielkopolski trafnie uznał, że w tej sprawie skarżący kasacyjnie będąc radnym Rady Gminy [...] w kadencji 2014-2018 prowadził działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia gminy [...]. Dlatego też zasadnie Sąd pierwszej instancji przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonego zarządzenia zastępczego organu nadzoru w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego słusznie uznał, że nie narusza ono prawa.
Zatem prawidłowo Sąd pierwszej instancji zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionych skarg, albowiem wydane w trybie art. 98a ust. 2 ustawy zarządzenie zastępcze nie narusza prawa. Nie było tym samym jakichkolwiek podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., przede wszystkim dlatego, że norma ta nie ma zastosowania do aktu nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. Ewentualne uwzględnienie skargi na zarządzenie zastępcze organu nadzoru może nastąpić wyłącznie na podstawie art. 148 p.p.s.a. W tej sprawie, co już wyżej zaznaczono, takich przesłanek do uwzględnienia wniesionych skarg nie było. Dlatego też pierwszy ze wskazanych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 151 oraz 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. jest oczywiście także niezasadny.
Z tych powodów wobec nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej, wniesiony w tej sprawie środek odwoławczy oddalono na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach zapadło zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.