Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 marca 2005 r. 3 II SA/Gd 1228/03) oddalił skargę J. B. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...]
Uzasadniając powyższy wyrok Sąd I instancji wskazał, iż Wojewoda Pomorski, ustalając, iż najemcami lokalu nr [...] przy ul. M. w G. są byli małżonkowie B., stwierdził jednocześnie, że J. B. nie zamieszkuje w tym lokalu od 1994 r. W ocenie organu zachodziły zatem przesłanki do wymeldowania go z tego lokalu na gruncie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r., nr 87, poz. 960). Wojewoda wskazał także na wyrok Trybunału Konstytucyjnego, którego teza jest podkreślenie jedynie ewidencyjnego charakteru instytucji zameldowania.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wniósł J. B., który wskazał, iż nadal posiada prawa do lokalu, w którym jest zameldowany a opuszczenie lokalu przez niego, dopóki nie nastąpi podział wspólnego spółdzielczego prawa do lokalu, nie może być utożsamiane z utratą uprawnień do przebywania w lokalu. Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na podstawie art. 97 § 1 Przepisów wprowadzających ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 127 ze zm.) oddalając skargę wskazał na treść art. 15 ust. 2 wskazanej ustawy, odwołujący się do dwóch kryteriów przesądzających o możliwości wymeldowania - utratę uprawnień do przebywania w lokalu i opuszczenie go bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się z niego oraz opuszczenie bez wymeldowania dotychczasowego miejsca pobytu stałego i nie przebywanie w nim co najmniej 6 miesięcy, jeśli nowego miejsca pobytu nie można ustalić.
Sąd powołał się jednocześnie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (K 20/01), według którego nie należy badać w postępowaniu meldunkowym uprawnień do przebywania w lokalu, co w przedmiotowej sprawie oznacza, że należy brać pod uwagę jedynie fakt przebywania w lokalu lub opuszczenia lokalu. Tak uczyniły organy administracji, a wobec bezsporności faktu, że J. B. w lokalu nie zamieszkuje, uczyniły to prawidłowo.
J. B. w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, sporządzonej przez adwokata A. T., wnosząc o uchylenie powyższego wyroku, zarzucił wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) poprzez oddalenie skargi mimo, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jako przepisów prawa materialnego oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. jako przepisów postępowania, polegające na oddaleniu skargi mimo, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 kpa, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w czasie wydania decyzji obowiązywał art. 15 ust. 2 przewidujący dwie podstawy wymeldowania. Żadna z nich nie została spełniona, bowiem skarżący ani nie utracił tytułu prawnego do lokalu a jego miejsce zamieszkania było znane. Sam fakt opuszczenia, gdy toczy się spór cywilny w przedmiocie podziału majątku wspólnego, nie może być przesłanką do wymeldowania. Organ powinien był zatem zawiesić postępowanie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o podział majątku. W skardze podniesiono także, iż wadliwa jest wykładnia sądu I instancji dotycząca treści art. 15 ust. 2 ustawy w oparciu o treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. To ostatnie bowiem dotyczyło wyeliminowania z porządku prawnego art. 9 ust. 2 ustawy, dotyczącego zameldowania. Z samej zasady, jaka legła u podstaw wyroku Trybunału, tj. przyjęcia, iż podstawą meldunku ma być stan faktycznego zamieszkania nie można wywodzić podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej o wymeldowaniu.
W dniu 29 września 2006 r. wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo J. B., datowane na 24 września 2006 r., odnoszące się do przedmiotu skargi kasacyjnej. W treści pisma J. B. twierdzi, iż sprawa jego wymeldowania z pobytu stałego w G. jest już nieaktualna z powodu kupna w lutym 2006 r. mieszkania w Ł., przy ul. W., w którym mieszka i jest zameldowany na pobyt stały.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Z treści pisma strony skarżącej wynika jednoznacznie wyrażenie woli cofnięcia skargi kasacyjnej.
Cofnięcie skargi kasacyjnej podlega, na podstawie art. 193 p.p.s.a.,, regulacji zd. pierwszego oraz zd. drugiego art. 60 p.p.s.a., wskazującemu na uprawnienie skarżącego do cofnięcia skargi w ogóle oraz na związanie sądu wnioskiem o cofnięcie skargi. Z racji charakteru skargi kasacyjnej, która na gruncie art. 183 § 1 p.p.s.a. wiąże Naczelny Sąd Administracyjny co do granic zawartych w niej żądań, nie ma zastosowania zd. trzecie art. 60 p.p.s.a., regulującego przesłanki uznania skargi za niedopuszczalną. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza bowiem także związanie "sytuacją braku skargi", powstałą w wyniku jej cofnięcia. Cofnięcie skargi kasacyjnej prowadzi do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania, wskazanego jako przyczyna umorzenia postępowania kasacyjnego na gruncie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bowiem tym samym przestał istnieć przedmiot postępowania kasacyjnego.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny wydał na rozprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowienie o umorzeniu postępowania kasacyjnego.