Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 150/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę B. Sp. z o.o., zwanej dalej "Spółką", na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...], w przedmiocie wezwania do wydania lokali. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], Wojewoda [...] wezwał Spółkę do wydania Przedsiębiorstwu Państwowemu "P.", zwanemu dalej "Przedsiębiorstwem", w celu rozbudowy i przebudowy lotniska użytku publicznego Portu Lotniczego im. F. Chopina w Warszawie, lokalu użytkowego o nr technicznym [...] o pow. 121,50 m2 (tzw. sklep z akcesoriami) oraz lokalu użytkowego o nr technicznym [...] o powierzchni 120,60 m2 (tzw. sklep lotniskowy), pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania lokali w dniu 14 sierpnia 2012 r. o godz. 9:00.
Rozstrzygnięcie to zapadło w związku z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...], udzielającą zezwolenia ww. Przedsiębiorstwu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności (uzupełniając decyzję postanowieniem z [...] lipca 2012 r.). Taki rygor w odniesieniu do takich inwestycji zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń w terminie nie dłuższym niż 4 miesiące od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna; oraz uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie (art. 26 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego – Dz. U. Nr 42, poz. 340 ze zm. – zwanej dalej "specustawą"). Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", Wojewoda wydał upomnienie z dnia 26 lipca 2012 r., w którym wezwał Spółkę do dobrowolnego wykonania ww. obowiązku, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.
Ponieważ obowiązek nie został wykonany, Wojewoda z urzędu wszczął postępowanie egzekucyjne. Wyjaśnił, że jest właściwym do rozstrzygnięcia sprawy. Wskazał, że zgodnie z art. 20 § 1 u.p.e.a. organem egzekucyjnym świadczeń o charakterze niepieniężnym jest wojewoda. Zgodnie z art. 26 § 4 u.p.e.a., jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła B. Sp. z o.o.
Zaskarżonym postanowieniem Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy ww. postanowienie Wojewody [...].
W pierwszej kolejności Minister wypowiedział się odnośnie zakresu kontroli jaki może dokonać w związku z ww. zażaleniem na postanowienie wzywające do wydania lokalu użytkowych. Kwestionowanie czynności przedegzekucyjnych i egzekucyjnych przez stronę postępowania może nastąpić przez wniesienie odrębnych środków zaskarżenia (art. 17 § 1, art. 29 § 1 u.p.e.a.). Istotna jest bowiem wymagalność obowiązku, który w niniejszej sprawie wynika z ostatecznej decyzji opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności. Skutkiem takiej decyzji jest natychmiastowa jej wykonalność w zakresie wydania posiadania nieruchomości, przez każdego posiadacza nieruchomości, ponieważ specustawa w tym zakresie nie oznacza konkretnie określonych podmiotów. Dlatego postanowienie Wojewody zostało prawidłowo skierowane do Spółki jako najemcy ww. lokali na podstawie zawartych dwóch umów z Przedsiębiorstwem.
Minister, powołując się na treść art. 143 § 1 i art. 26 § 4 u.p.e.a., wskazał, że egzekucja ww. obowiązku została wszczęta w dniu 8 sierpnia 2012 r. poprzez doręczenie pełnomocnikowi zobowiązanej spółki odpisu tytułu wykonawczego wraz z postanowieniem Wojewody z [...] sierpnia 2012 r. wzywającym Spółkę do wydania przedmiotowych lokali użytkowych, pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego odebrania tej nieruchomości. Tok prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania egzekucyjnego, do momentu wydania niniejszego postanowienia nie został przerwany lub zakończony, poprzez wydanie przez organ egzekucyjny bądź organ wyższego stopnia postanowienia w przedmiocie zwrotu wierzycielowi tytułu egzekucyjnego, wstrzymania czynności egzekucyjnych czy postępowania egzekucyjnego, jego zawieszenia bądź umorzenia. Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], Minister odmówił Spółce wstrzymania czynności egzekucyjnych zmierzających do wydania ww. lokali.
Minister wskazał, że w trakcie postępowania egzekucyjnego nie mogą być rozpoznawane zarzuty odnoszące się do treści decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego. Decyzja ta nadal pozostaje w obiegu prawnym, podlega wykonaniu i jej zasadność nie może być podważana w postępowaniu egzekucyjnym – bowiem w tym ostatnim istnieje zakaz badania przez organ egzekucyjny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.).
Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu przez radcę prawnego Ignacego Janasa zarzutów dotyczących nieprawidłowości, które w ocenie podmiotu skarżącego zawiera tytuł wykonawczy, Minister podkreślił, że zgodnie z art. 33 u.p.e.a. mogły one podlegać rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny tylko w trybie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, nie zaś w postanowieniu wzywającym do wykonania obowiązku wydania nieruchomości.
Powyższe postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. Sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie w całości, uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. polegające na nieuwzględnieniu, że postanowienie Wojewody zostało wydane bez podstawy prawnej, bowiem art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. nie miał zastosowania z uwagi na to, że postanowienie Wojewody: - zostało wydane przedwcześnie, tj. zanim zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne co stanowiło naruszenie art. 143 § 1 w zw. z art. 17 § 1 w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.; - zostało skierowane do podmiotu (skarżącej), który nie był zobowiązany do wykonania obowiązku podlegającemu egzekucji w trybie tej ustawy, co stanowiło naruszenie art. 143 § 1 pkt 2 w zw. z art. 1a pkt 20 u.p.e.a.; - zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie wadliwego tytułu egzekucyjnego w sytuacji, w której organ egzekucyjny nie był uprawniony do przystąpienia do egzekucji, co stanowiło naruszenie art. 29 § 2 w zw. z art. 27 § 1 w zw. z art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a.
Ponadto zarzucono mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a to poprzez wadliwe ustalenie, że: - tytuł wykonawczy nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. został skarżącej skutecznie doręczony, podczas gdy w aktach sprawy brak jest dowodów na tę okoliczność, zaś znajdujący się w aktach formularz zwrotnego potwierdzenia odbioru nie potwierdza, by doszło do skutecznego doręczenia zgodnie z wymogami art. 39 K.p.a.; - obowiązek określony w postanowieniu Wojewody wynika z decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. opatrzonej klauzulą wykonalności, podczas gdy w przedmiotowej decyzji brak jest orzeczenia w przedmiocie jakiegokolwiek obowiązku skarżącej.
Zarzucono także mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 8, art. 9, art. 124 § 1 i 2 K.p.a. przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia.
W skardze, która jest rozwinięciem podanych wyżej zarzutów, skarżąca Spółka wskazała, że organ nie odniósł się do wszystkich twierdzeń i zarzutów zażalenia.
W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Uczestnik postępowania – Przedsiębiorstwo Państwowe "P." w W. wniosło o oddalenie skargi w całości jako pozbawionej podstaw prawnych i faktycznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 150/13, oddalając skargę wskazał, że w sprawie doszło do skutecznego doręczenia zarówno tytułu wykonawczego jak i postanowienia wzywającego do dobrowolnego wykonania obowiązku egzekucyjnego, co nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2012 r. Nastąpiło to zgodnie z regułami wynikającymi z art. 39 K.p.a., co też dokumentuje znajdujące w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru oraz potwierdza wniesienie przez Spółkę zarzutów z art. 33 u.p.e.a. i zażalenia. Wprawdzie na zwrotnym poświadczeniu odbioru brak jest pieczątki Poczty Polskiej, albo nazwiska, uprawnionego do doręczeń, pracownika organu, to jednak powyższe nie zmienia faktu, że doręczenia dokonano skutecznie, a Skarżąca, w oparciu o doręczone orzeczenia, wywiodła prawne środki zaskarżenia.
Co do wskazywanego w skardze przedwczesnego wydania postanowienia przez organ I instancji, Sąd, powołując się na treść art. 26 § 1 u.p.e.a., wskazał, że organ z zachowaniem wymogów art. 15 u.p.e.a. przystąpił do egzekucji polegającej na wyegzekwowaniu obowiązku polegającego na odebraniu nieruchomości (lokalu). Z treści zaś art. 143 § 1 u.p.e.a. wynika, że odpis tytułu wykonawczego i postanowienia o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości należy dokonać równocześnie, co też w sprawie nastąpiło. Nie sposób zatem, zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika skarżącej o przedwczesności postanowienia Wojewody, skoro bowiem przepis art. 143 u.p.e.a. dopuszcza możliwość doręczenia tytułu wykonawczego łącznie z postanowieniem o wezwaniu do wykonania obowiązku, to jest oczywiste, że koniecznym warunkiem doręczenia takiego postanowienia jest uprzednie jego wydanie (sporządzenie).
Ponadto Sąd stwierdził, że pozostałe zarzuty wskazywane w skardze (dotyczące treści egzekwowanego obowiązku i zobowiązanego z decyzji) nie mogą być przedmiotem postępowania w rozpatrywanej sprawie, albowiem stanowią w istocie zarzuty w rozumieniu art. 33 u.p.e.a. Kwestia tych zarzutów była przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt. VII SA/Wa 855/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych oraz odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzupełnieniu przywołanych przez Sąd I instancji okoliczności sprawy wskazania wymaga, że wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r. o sygn. akt II OSK 2927/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Spółki od ww. wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 855/13.
Skargę kasacyjną od wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 150/13 opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła B. Sp. z o.o. z siedzibą w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, w której postanowienie Wojewody z 7 sierpnia 2012 r. o wezwaniu do wykonania obowiązku oraz zastosowaniu środka egzekucyjnego naruszało: art. 143 § 1 pkt 2 w zw. z art. 15 § 1, art. 17 § 1 w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 oraz art. 143 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 1a pkt 4 u.p.e.a.;
- - art. 143 § 1 pkt 2 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, w której postanowienia Wojewody z 7 sierpnia 2012 r. o wezwaniu do wykonania obowiązku oraz zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało wydane bez uprzedniego przesłania skarżącemu przez Wojewodę upomnienia i spełniającego wymogi art. 15 § 1 u.p.e.a.;
- - art. 17 § 1 w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. przez oddalenie skargi na postanowienie Wojewody z 7 sierpnia 2012 r. o wezwaniu do wykonania obowiązku oraz zastosowaniu środka egzekucyjnego pomimo że przedmiotowe postanowienie zostało wydane przed wszczęciem egzekucji administracyjnej;
- - art. 143 § 1 ust 1 i 2 w zw. z art. 1a pkt 4 u.p.e.a. przez oddalenie skargi w wyniku przyjęcia, że "nie ma znaczenia dla sprawy brak informacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru o osobie, która dostarczyła przesyłkę", podczas gdy doręczenie przedmiotowej przesyłki stanowiło czynność, o której mowa w art. 143 § 1 u.p.e.a., i której może skutecznie dokonać wyłącznie egzekutor w rozumieniu art. 1a pkt 4 u.p.e.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Przedsiębiorstwo Państwowe "P." wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.
Skarga kasacyjna nie uwzględnia treści art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W sprawie toczącego się postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku wydania ww. lokali użytkowych przez Spółkę, zostały wydane prawomocne wyroki Sądów Administracyjnych obu instancji (o sygn. akt VII SA/Wa 855/13 i II OSK 2927/13). W wyrokach tych została przesądzona legalność prowadzonego postępowania egzekucyjnego, tj. prawidłowość wszczęcia tego postępowania, co nastąpiło w wyniku niewadliwie wystawionego w dniu [...] sierpnia 2012 r. tytułu wykonawczego i miało miejsce po doręczeniu upomnienia zobowiązanemu w dniu 26 lipca 2012 r. Ponadto w wyrokach tych potwierdzona była legalność postępowania egzekucyjnego w odniesieniu do: istnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, wymagalności obowiązku (jego "natychmiastowości"), określenia egzekwowanego obowiązku zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, osoby zobowiązanego, podstawy prawnej egzekucji oraz dopuszczalności egzekucji.
Zgodnie z oceną prawną zawartą w ww. wyrokach postępowanie egzekucyjne nie zawierało wad. A zatem w odniesieniu do czynności, które były konieczne do wydania postanowienia, tj. wydania i doręczenia upomnienia oraz prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego strona skarżąca kasacyjnie i sądy związane są oceną prawną w tym zakresie. Formułowanie odmiennych ocen jest nieusprawiedliwione. Zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. art. 15 § 1, art. 17 §, art. 26 § 5 pkt 1, art. 143 § 1 pkt 1 i 2, art. 1a pkt 4 u.p.e.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
W tych warunkach na obecnym etapie postępowania ocenie podlega czy organ egzekucyjny miał prawo wydać postanowienie, o jakim mowa w art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a.
Wydanie tego postanowienia uzależnione było od niewykonania ciążącego na Spółce obowiązku wynikającego z decyzji Wojewody Nr [...]. Zaś jego doręczenie wymagało wszczęcia postępowania egzekucyjnego, tj. doręczenia zobowiązanej Spółce odpisu tytułu wykonawczego. Na podstawie art. 26 § 5 pkt 1 w zw. z art. 143 § 1 pkt 1 u.p.e.a. czynności tej powinien dokonać egzekutor, czyli pracownik organu egzekucyjnego wyznaczonego do dokonania czynności egzekucyjnych, jeżeli przystępuje do czynności egzekucyjnych.
Jak wynika z akt sprawy, w jednym dniu, tj. [...] sierpnia 2012 r., nastąpiło skumulowanie kilku czynności egzekucyjnych, a mianowicie został wystawiony tytuł wykonawczy nr 1/2012, zostało wydane postanowienie o wezwaniu do wydania ww. lokali oraz dokonano doręczenia wymienionych wyżej tytułu wykonawczego i postanowienia skarżącej Spółce. Czynności te zostały podjęte w związku z ustaleniem, że Spółka nie wykonała obowiązku wynikającego z decyzji Wojewody Nr [...], który to obowiązek został wprost określony w tej decyzji postanowieniem uzupełniającym Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...]. W tym zakresie nie można dopatrzeć się żadnych istotnych naruszeń prawa, które miałyby wpływ na wynik sprawy.
Po pierwsze, prawidłowo Sąd I instancji ocenił, że nastąpiło w niniejszej sprawie wszczęcie postępowania egzekucyjnego, ponieważ został skarżącej Spółce doręczony odpis tytułu wykonawczego. Na tę ocenę nie ma wpływu okoliczność, że dowód doręczenia zawiera braki w zakresie wskazania podmiotów, które były nadawcą lub doręczającym. Wojewoda, czy też działający w jego imieniu ustanowiony egzekutor nie kwestionowali tego, że takie doręczenie nastąpiło, a przede wszystkim przesyłka została skierowana na prawidłowy adres Spółki, jak i został pokwitowany odbiór tej przesyłki przez osobę, która posługiwała się pieczęcią Spółki.
Ponadto Spółka po doręczeniu złożyła skutecznie zażalenie oraz złożyła inne środki procesowe celem zakwestionowania legalności prowadzonej egzekucji. Nie kwestionowała zatem faktu doręczenia, a wręcz na taki fakt powoływała się. Po drugie, ponieważ egzekucja dotyczyła wykonania obowiązku niezwłocznego opróżnienia lokali, w sprawie zastosowanie znalazł art. 143 § 1 u.p.e.a. i jednocześnie Spółce doręczono także postanowienie o wezwaniu do wydania ww. lokali. Skoro ww. przepis przewiduje możliwość jednoczesnego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego i postanowienia o wezwaniu do wydania ww. lokali nie można uznać, że wydane w tym samym dniu postanowienie zostało wydane przedwcześnie.
Nie można zatem uznać, że takie jednoczesne działanie organu egzekucyjnego stanowiło o wadliwym wydaniu postanowienia, tj. przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Spółki o przedwczesności postanowienia Wojewody, skoro przepis art. 143 u.p.e.a. dopuszcza możliwość doręczenia tytułu wykonawczego łącznie z postanowieniem o wezwaniu do wykonania obowiązku. Oczywiste jest, że koniecznym warunkiem doręczenia takiego postanowienia jest uprzednie jego wydanie (sporządzenie). Co najistotniejsze w sprawie dochowany został wymóg równoczesności doręczenia ww. aktów stosownie do treści art. 143 § 1 u.p.e.a. Artykuł 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. nie uzależnia zaś ważności wszczęcia postępowania egzekucyjnego od terminu wydania postanowienia wezwaniu do wykonania obowiązku; jak również art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. nie uzależnia wydania takiego postanowienia od wszczęcia postępowania egzekucyjnego.
Przepisy te skuteczność podjętych działań egzekucyjnych wiążą wyłącznie z kwestią skutecznego doręczenia, co w niniejszej sprawie nastąpiło w tym samym dniu co wydane akty egzekucyjne. Taka możliwość przesądza też o skuteczności egzekucji, która dotyczy wykonania obowiązku opatrzonego rygorem natychmiastowej wykonalności. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 17 § 1 w zw. z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 143 § 1 ust 1 i 2 w zw. z art. 1a pkt 4 u.p.e.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.