Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1235/09

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Po 1088/08, oddalił skargę Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] listopada 2008 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podał, że decyzją z [...] września 2008 r. Wójt Gminy S. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) dalej Prawo ochrony środowiska, i rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158 poz. 1105) dalej rozporządzenie z 2007 r., umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na przebudowę istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Nr [...] na działce nr [...] w C. Z., gmina S. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że kwalifikacja przedsięwzięcia przedłożona przez inwestora [...] Sp. z o.o. zawiera analizę występowania miejsc dostępnych dla ludności na poszczególnych azymutach pracy anten w odległościach nie większych niż 70 m, nie większych niż 200 m oraz nie mniejszych niż 150 m od środka elektrycznego anten wzdłuż osi głównej wiązki ich promieniowania.

Wynika z niej, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania do odległości 200 m brak jest zabudowy. Natomiast sąsiedztwo osi wiązki stanowią zabudowania jednorodzinne, gospodarcze, o maksymalnej wysokości do dwóch kondygnacji. Zgodnie z wynikami obliczeń zestawionymi w opracowaniu najmniejsza odległość dzieląca osie wiązek głównych dla poszczególnych anten w stosunku do miejsc dostępnych dla ludności wynosi 12,3 m.

W ocenie Wójta projektowana stacja bazowa nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 i została wyłączona z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa ochrony środowiska.

Odwołania od powyższej decyzji złożyli R. L. oraz Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] listopada 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku. z art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa Ochrony Środowiska utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że system antenowy po rozbudowie, będzie obejmował 4 anteny typu BSA001, 8 anten typu BSA005 zawieszone na wysokości odpowiednio 46,00 m i 49,00 m n.p.t. oraz 2 anteny typu RLA23-06 zawieszone na wysokości 46,00 m n.p.t. Ponieważ na dzień złożenia wniosku przedmiotowe przedsięwzięcie, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573), dalej rozporządzenie z 2004 r., zaliczało się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 ze zm.), Wójt Gminy S., zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, zmieścił obwieszczenie na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej, a także zwrócił się do właściwych organów o uzgodnienie uwarunkowań środowiskowych przedmiotowego przedsięwzięcia.

Wydanie decyzji uzgodnili pozytywnie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. postanowieniem Nr [...] z [...] kwietnia 2006 r. oraz Wojewoda W. postanowieniem Nr [...] z [...] kwietnia 2006 r.

W [...] stycznia 2008 r. [...] Sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o umorzenie prowadzonego postępowania z uwagi na zmianę rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z której wynika, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie wymaga już uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Od [...] sierpnia 2007 r. sporządzenia raportu wymagają instalacje emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczana dla jednej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W. Natomiast do ustalenia, czy obowiązek sporządzenia raportu może być nałożony w rozpoznawanej sprawie w drodze postanowienia należało zamierzenie inwestycyjne skonfrontować z aktualnym zapisem § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego po zmianie przepisów dla stwierdzenia czy przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne należy do przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko niezbędna jest analiza dostępności miejsc dla ludności. Taka analiza, znajduje się w materiale dowodowym i dotyczy występowania miejsc dostępnych dla ludności na poszczególnych azymutach prac anten rozsiewczych w odległościach nie większych niż 70 m dla anten BSA005 oraz nie większych niż 200 m i nie mniejszych niż 150 m dla anten typu BSA001, od środka elektrycznego anten wzdłuż osi głównej wiązek ich promieniowania. Najmniejsza odległość dzieląca osi wiązek głównych dla poszczególnych anten, w stosunku do miejsc dostępnych dla ludności wynosi 12,3 m. Równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 1.479,1 W oraz 5938,4 W. W związku z powyższym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest zakwalifikowane do przedsięwzięć wymagających decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosło, Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. Zaskarżonej decyzji zarzucono, iż narusza: art. 7, art. 28, art. 77, art. 80, art. 105 § 1 art. 107 § 3 k.p.a., art. 11, art. 46 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 8 pkt 1, art. 46a ust. 4 pkt 1 i 4 w związku z art. 49 ust. 3, art. 51 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 8 pkt 1 i 2 oraz art. 51 ust. 7 Prawa ochrony środowiska, a także § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2, § 3, § 4 oraz § 5 rozporządzenia z 2004 r.

W piśmie z [...] marca 2009 r. skarżące Stowarzyszenie wskazało, że organ nie wyjaśnił ani sposobu wyznaczania odległości, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia z 2004 r., ani pojęć "miejsca dostępne dla ludności", "środek elektryczny", "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny".

Na rozprawie w [...] kwietnia 2009 r. skarżący złożył do akt sprawy opracowanie producenta anten, jako dowód, że pochylenia anten zmieniają się samoczynnie kilka razy dziennie. Z urzędu ujawniono pismo Ministerstwa Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2007 r. i włączono je do akt sprawy.

Skargę Stowarzyszenia poparł uczestnik postępowania R. L. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za niezasadną wskazał, że lista przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa ochrony środowiska ma charakter zamknięty, bowiem dotyczy tylko tych, które wymienione zostały w rozporządzeniu z 2004 r., w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji.

W rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2004 r. Wynika to z charakterystyki przedmiotowego przedsięwzięcia przedstawionej w sporządzonej w październiku 2007 r. jego kwalifikacji (k. 220-231 akt adm.). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne z wyłączeniem radiolinii emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, biorąc pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Przedłożona przez inwestora tzw. Kwalifikacja przedmiotowej stacji bazowej [...] zawiera charakterystykę przedsięwzięcia obejmującą m.in. źródła pól elektromagnetycznych (anteny nadawczo-odbiorcze) wraz z charakteryzującymi je parametrami technicznymi. Przedstawia ona również lokalizację przedsięwzięcia w stosunku do miejsc dostępnych dla ludności z uwzględnieniem równoważnej mocy promieniowanej izotropowo przez poszczególne anteny. Powołana w kwalifikacji analiza i wyniki obliczeń doprowadziły autora opracowania do wniosku, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska.

W ocenie Sądu I instancji sporządzona na zlecenie inwestora tzw. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" jest dokumentem zbliżonym charakterem do raportu oddziaływania na środowisko. Raport oddziaływania na środowisko, zgodnie z art. 52 Prawa ochrony środowiska, jest pisemnym opracowaniem przedkładanym przez wnioskodawcę, obejmującym specyfikację planowanego przedsięwzięcia i prognozę jego oddziaływania na środowisko. Ustawodawca nie zawarł żadnych wymagań co do osoby autora raportu. Brak jest więc podstaw do przyjęcia, że opracowanie w postaci przedłożonej w sprawie kwalifikacji przedsięwzięcia winno pochodzić od określonego podmiotu i to wskazanego przez organ prowadzący postępowanie.

Sąd I instancji zaznaczył, że w niniejszej sprawie raport oddziaływania na środowisko (z lutego 2006 r.) – złożony wraz z pierwotnym wnioskiem inwestora – został pozytywnie zaopiniowany przez organ ochrony środowiska i inspektora sanitarnego. Sporządzony zaś został przez K. S. – biegłego w zakresie ocen oddziaływania na środowisko. Ta sama osoba zaopiniowała omawianą "kwalifikację" (z października 2007 r.) opracowaną przez F. S. Dokument przedstawia analizę zasięgu oddziaływania na środowisko wraz ze stosownymi obliczeniami. Skoro więc materiał przedstawiony w kwalifikacji zawierał wszystkie elementy konieczne dla oceny, czy projektowana inwestycja jest przedsięwzięciem, którego realizacja, w świetle rozporządzenia Rady Ministrów wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, to organy obu instancji zasadnie uznały ją za materiał dowodowy istotny dla rozstrzygnięcia sprawy.

W odniesieniu do zarzutu, że nie uwzględniono maksymalnej mocy anten, względnie ją zaniżono, Sąd I instancji wskazał, że rozporządzenie z 2004 r. odnosi się do równoważnej, a nie maksymalnej mocy promieniowanej izotropowo. Analiza przedstawiona w kwalifikacji określa ową równoważną moc promieniowania (także maksymalną) w powiązaniu z parametrami planowanego przez inwestora systemu anten. W ocenie Sądu I instancji skarżący nie podważył w skuteczny sposób prawidłowości ustalenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo przez poszczególne anteny.

Zdaniem Sądu I instancji, nietrafny jest także zarzut, że w sprawie naruszono § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 rozporządzenia z 2004 r. Powołane przepisy dotyczą bowiem przypadków w jakich zmiany, dokonywane w obiektach lub zakładach, są kwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące pogorszyć stan środowiska. Z przepisów tych wynika, że sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko wymagają (mogą wymagać) przedsięwzięcia realizowane na terenie zakładu (obiektu) zaliczonego do przedsięwzięcia wymagającego (mogącego wymagać) sporządzenia raportu, a będące przedsięwzięciami nie kwalifikującymi się do jego sporządzenia, jeżeli ich realizacja spowoduje wzrost emisji o nie mniej niż 20% lub zaliczenie zakładu (obiektu) do przedsięwzięć wymagających (mogących wymagać) sporządzenia raportu.

W ocenie Sądu I instancji, powołane wyżej przepisy nie miały wpływu na wynik sprawy. Jakkolwiek przedłożona przez inwestora kwalifikacja przedmiotowej inwestycji sporządzona została w związku z zamiarem rozbudowy istniejącej stacji, to zawiera ona (podobnie jak i raport) analizę i ocenę docelowej inwestycji tj. uwzględniającej istniejące i projektowane instalacje i urządzenia. Skoro więc przedmiotowa stacja, po rozbudowie (w jej całokształcie) nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko to tym bardziej nie ma podstaw do przyjęcia, że planowana rozbudowa będzie realizowana na terenie zakładu lub obiektu, który zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 lub § 3 ust. 1 rozporządzenia. W tej sytuacji bez znaczenia jest również to, czy planowana rozbudowa spowoduje wzrost emisji fal elektromagnetycznych o nie mniej niż 20%.

W ocenie Sądu nietrafne są zarzuty skargi dotyczące wykładni przepisów rozporządzenia w części dotyczącej "miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny". Rolą organów administracji było bowiem wyjaśnienie, czy przedmiotowa stacja bazowa należy, według wskazanych przez normodawcę kryteriów do zamierzeń inwestycyjnych wymagających decyzji środowiskowej. Organy słusznie oparły się więc na przedłożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia, w której przedstawiono wszystkie dane przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, zgodnie z kryteriami kwalifikującymi, określonymi w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia.

Zdaniem Sądu I instancji, twierdzenie skargi, że pojęcie "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania" oznaczało całą przestrzeń dzielącą ową oś od poziomu terenu, a nie – wyznaczoną linią – oś głównej wiązki, nie znajduje oparcia w brzmieniu powołanych wyżej przepisów. W kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia określono zasięg osi głównych wiązek promieniowania dla poszczególnych anten i ustalono, że miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej od 70 m, 150 m i 200 m od środków elektrycznych anten nadawczo-odbiorczych wzdłuż wskazanych wyżej osi. Tych wyników analizy skarga, w ocenie Sądu I instancji, skutecznie nie podważyła.

Ponadto, Sąd I instancji wskazał, że skoro najmniejsza odległość dzieląca osi wiązek głównych w stosunku do miejsc dostępnych dla ludności wyniosła 12,3 m, a najbliższa zabudowa dotyczy dwukondygnacyjnych domów jednorodzinnych i gospodarczych, to uprawnione było przyjęcie, że pola elektromagnetyczne wytwarzane przez projektowaną stację nie występują w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi.

Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skargi o braku podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało bowiem wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w świetle stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania przez organy administracji. W tej sytuacji postępowanie, wszczęte w odmiennym stanie prawnym okazało się bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Sąd I instancji wyjaśnił, że organ nie oparł rozstrzygnięcia jedynie na treści kwalifikacji prawnej. Ponadto, wbrew twierdzeniom skargi to, że dane charakteryzujące przedsięwzięcie pochodzą od wnioskodawcy nie jest wystarczające do przyjęcia, iż przekazane informacje są niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy lub niewystarczające dla prawidłowej oceny oddziaływania instalacji na środowisko. To, że organ dokonał takiej samej kwalifikacji prawnej przedsięwzięcia jak wnioskodawca oraz działający na jego zlecenie biegły z zakresu ochrony środowiska, nie usprawiedliwia w ocenie Sądu I instancji stanowiska, że organ wyzbył się kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy na rzecz podmiotu zewnętrznego.

Zdaniem Sądu I instancji, według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o specyfikację przedsięwzięcia przedstawioną przez wnioskodawcę wystarczające było, żeby dostarczone dane nie zostały skutecznie podważone w świetle całokształtu zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyło Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R. i zaskarżając wyrok w całości zarzuciło naruszenie:

1. – art. 7, 8, 9, 11, 84, 77, 105 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a.,
2. – art. 46 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 8 pkt 1, art. 46a ust. 4 pkt 1 oraz 4 w związku z art. 49 ust. 3 w związku z art. 51 ust. 8 pkt 1 oraz 2 Prawa ochrony środowiska w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1, § 3 ust. 2, § 4 oraz § 5 rozporządzenia z 2004 r. w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.,
3. – art. 141 § 4 w związku z art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 oraz art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
4. – art. 106 § 3 w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a.,
5. – art. 121, 135 Prawa ochrony środowiska w związku z art. 140, 143 k.c. w związku z art. 21 Konstytucji RP,
6. – art. 153 oraz 170 p.p.s.a.

Skarżące Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd kasacyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany jej zarzutami. Tylko nieważność postępowania bierze pod uwagę z urzędu, według przesłanek zawartych w art. 183 § 2 p.p.s.a., której nie stwierdzono w sprawie niniejszej.

Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oparta została na obu podstawach art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy podkreślić, że skarga kasacyjna stanowi zaskarżenie wyroku Sądu pierwszej instancji i podnoszone zarzuty winny wykazywać naruszenie przez Sąd orzekający w sprawie, przepisów prawa materialnego lub procesowego, jak też uzasadniać na czym polegało to naruszenie i jaki miało wpływ na wynik sprawy.

Sąd orzekający nie mógł naruszyć przepisów wskazanych na początku zarzutów, tj. art. 7, 8, 9, 11, 77 i 105 § 1 jak i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ tych przepisów nie stosował. Toczące się postępowanie sądowoadministracyjne uregulowane zostało ustawą wskazaną na wstępie rozważań Sądu kasacyjnego, tj. ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wymaga też podkreślenia, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Z uwagi zaś na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami skargi kasacyjnej wg wskazanego również na wstępie rozważań art. 183 § 1 p.p.s.a. – zarzuty skargi kasacyjnej w myśl art. 176 p.p.s.a. muszą być sprecyzowane dokładnie wskazując, które przepisy prawa materialnego lub procesowego zostały zdaniem skarżącego naruszone przez Sąd. Należy więc jasno podać nazwę aktu prawnego, artykuł, paragraf, ustęp przepisu naruszonego z uzasadnieniem na czym polegało to naruszenie. Przy zarzucie naruszenia przepisów procesowych oprócz wymogu dokładnego ich sprecyzowania i wykazania na czym naruszenie polegało należy podać jaki to miało wpływ na wynik sprawy.

Powyższe wymogi ustawowe, co do formy skargi kasacyjnej legły u podstaw przepisu prawnego art. 175 § 1 p.p.s.a. stanowiącego, iż skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.

Mimo iż w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została sporządzona przez profesjonalnego pracownika – radcę prawnego, obarczona jest istotnymi wadami.

W zarzucie o naruszeniu przepisów prawa na zasadzie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., czyli prawa materialnego autor skargi kasacyjnej podnosił naruszenie art. 46 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 8 pkt 1, art. 46a ust. 4 pkt 1 oraz 4 w związku z art. 49 ust. 3 w związku z art. 51 ust. 8 pkt 1 oraz 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska, w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2 § 3 ust. 1, § 3 ust. 2, § 4 oraz § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko...

Brak jest wskazania dokładnego, na które rozporządzenie Rady Ministrów powołuje się autor skargi kasacyjnej: na rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573) czy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 158, poz. 1105).

Związanie Sądu kasacyjnego zarzutami skargi wyklucza możliwość tegoż Sądu precyzowania zarzutów bądź domniemywania, które przepisy autor skargi miał na myśli.

W konsekwencji tak nieprawidłowo sformułowanego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny pozbawiony jest możliwości kontroli zaskarżonego wyroku oraz oceny słuszności zarzutów skargi kasacyjnej i jej uzasadnienia w tej części (s. 3, 4 i 5).

Co do dalszych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. i art. 45 ust. 1 oraz art. 184 Konstytucji RP ich bezzasadność polega na tym, że kontroli Sądu pierwszej instancji podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na modernizację bazowej stacji telefonii komórkowej.

Warunki przemawiające za umorzeniem ww. postępowania, wobec zmiany regulacji prawnej wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105) zostały szczegółowo przeanalizowane przez organ prowadzący postępowanie w aspekcie nowych zmienionych przepisów wskazanego aktu.

Ustalenia organu i wnioski uzasadniające umorzenie postępowania ocenionego jako postępowanie bezprzedmiotowe, gdyż zamierzenie inwestycyjne nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody – zweryfikował Sąd pierwszej instancji na podstawie zgromadzonego materiału i zaakceptował wydaną decyzję o umorzeniu postępowania, jako nie naruszającą prawa.

Wbrew stanowisku strony skarżącej Sąd meriti wyczerpująco i zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnił wyrok, przedstawiając logiczne argumenty swej oceny, jak i dowody na których oparł wyprowadzone wnioski. Istotny jest fakt, który zasadnie akcentuje Sąd pierwszej instancji, że nowe rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko... z dnia 21 sierpnia 2007 r. weszło w życie w toku prowadzonego postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla planowanej inwestycji modernizacji stacji telefonii komórkowej. Obligowało to organ prowadzący postępowanie do uwzględnienia nowej regulacji prawnej i tylko w aspekcie nowych przepisów mógł oceniać stan faktyczny sprawy.

Sąd pierwszej instancji nie będąc związany zarzutami skargi w trybie art. 134 § 1 p.p.s.a. miał obowiązek wnikliwej kontroli decyzji orzekającej o umorzeniu przedmiotowego postępowania. Z uwagi na treść tej decyzji – nie miał natomiast żadnego obowiązku kontrolowania jakichkolwiek innych aktów w trybie art. 135 p.p.s.a. – gdyby takie w granicach sprawy zostały wydane.

Nie dopuścił się w ocenie Sądu kasacyjnego naruszenia powyższych przepisów Sąd pierwszej instancji.

Ponieważ zarzuty naruszenia art. 45 ust. 1 oraz art. 184 Konstytucji RP nie zostały uzasadnione, w czym skarżący upatruje ich naruszenia – i jaki wpływ na rozstrzygnięcie to naruszenie przez Sąd miałoby – Sąd kasacyjny nie może objąć oceną instancyjną tych zarzutów.

Zarzut naruszenia art. 105 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 174 ust. 2 p.p.s.a. jest bezzasadny – w świetle przedstawionych motywów. Organ zgodnie ze stanowiskiem strony skarżącej badał przesłanki umorzenia postępowania w świetle art. 105 § 1 k.p.a. mając równocześnie na uwadze treść zmienionych przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. Zgodnie też z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji wydał wyrok na podstawie akt sprawy po analizie całokształtu dowodowego. W przeprowadzonej bardzo wnikliwej ocenie złożonych przez wnioskodawcę dowodów w tym opracowaniu pod nazwą "Kwalifikacja przedsięwzięcia" Sąd podzielił zasadnie ocenę organu, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach... zgody na realizację inwestycji.

Tej oceny nie podważyła strona skarżąca. Zauważyć w tym miejscu należy, iż Sąd pierwszej instancji wyczerpująco wyjaśnił kwestie podnoszone ponownie w skardze kasacyjnej, a odnoszące się do autora opracowania "Kwalifikacja przedsięwzięcia". Słusznie Sąd podkreślił, że ustawodawca nie zawarł wymagań co do osoby takiego opracowania jak "raport". Sąd pierwszej instancji nie stosując przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego – nie powoływał dowodu z opinii biegłego i nie mógł naruszyć tym samym tego przepisu. Zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie jest zdaniem Sądu kasacyjnego pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.

Także chybiony jest zarzut o naruszeniu art. 106 § 3 oraz 106 § 5 p.p.s.a. Treść art. 106 § 3 p.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, że uprawnieniem Sądu administracyjnego jest dopuszczenie także z urzędu i przeprowadzenie dowodów z dokumentów, jeśli pozwoli to na wyjaśnienie istotnych wątpliwości. Decyzje w tym przedmiocie Sąd podjąć może wg własnej oceny i uznania, a skorzystanie z uprawnień przewidzianych ww. przepisem nie może być uznana za jego naruszenie, podobnie jak odmowa przeprowadzenia takiego dowodu zależy od oceny Sądu.

Nie można też podzielić zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 153 oraz 170 p.p.s.a.

Artykuł 153 p.p.s.a. stanowi o związaniu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu Sądu, a które wiążą Sąd i organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

W przedmiotowej sprawie, gdzie postępowanie dotyczyło wydania decyzji o warunkach środowiskowych zgody na modernizację stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o.o. – nie zapadł wcześniej żaden wyrok Sądu administracyjnego, któryby zawierał wiążące dla organu rozpoznającego sprawę wskazania co do dalszego postępowania bądź zawierał wiążącą ocenę prawną.

Powołany przez strona skarżącą wyrok II OSK 62/08 dotyczył odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu i oddalał skargę kasacyjną [...]. Jak z powyższego wynika wyrok ten dotyczył innego zupełnie przedmiotu sprawy i innej regulacji prawnej. Przepis art. 153 p.p.s.a. podnoszony w skardze kasacyjnej nie miał do sprawy niniejszej żadnego zastosowania ani odniesienia. Nie mógł więc zostać naruszony przez Sąd pierwszej instancji, co potwierdza bezzasadność zarzutu.

W podsumowaniu całości rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego powtórzyć należy, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie mogła odnieść oczekiwanego skutku bądź przez wadliwe sformułowanie jej zarzutów, bądź przez brak uzasadnionych podstaw.

Stanowi to przyczynę oddalenia w całości niniejszej skargi kasacyjnej. Z mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.