Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R.P. (dalej jako skarżący) na postanowienie Generalnego Dyrektor Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej jako "organ"), na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 5 w związku z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 oraz w związku z art. 126 k.p.a., stwierdził z urzędu nieważność postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 29 lipca 2008 r., Wójt Gminy Rokietnica zwrócił się do Wojewody Wielkopolskiego, w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako u.p.z.p.) i art. 106 k.p.a., o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy działki o nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], przy ul. [...], dla realizacji inwestycji polegającej na budowie 10 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w związku z położeniem działki przeznaczonej pod planowaną inwestycję w granicach Pawłowicko – Sobockiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Dolina Samicy" (PLB300013). Wskazanym wyżej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r., Wojewoda Wielkopolski uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, pod warunkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Dolina Samicy" (PLB300013), która "wykaże brak negatywnego wpływu na ten obszar".
W uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia wskazano, że jednym z wielu zagrożeń wymienionych w Standardowym Formularzu Danych dla obszaru Natura 2000 "Dolina Samicy" jest zabudowanie terenów niezabudowanych, w związku z czym uzgodnienie realizacji przedmiotowej inwestycji uwarunkowane jest koniecznością przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do tego obszaru.
W ocenie organu, Wojewoda Wielkopolski, uzgadniając projekt decyzji o warunkach zabudowy i nakładając jednocześnie nowy warunek, dopuścił się rażącego naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania postanowienia). Wskazał, że uzgodnienie przedmiotowego projektu rozumiane jest w tym wypadku, jako wyrażenie zgody na konkretną treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z jednoczesnym nałożeniem dodatkowego warunku, jest rozstrzygnięciem wewnętrznie sprzecznym, gdyż nie można uzgodnić danego projektu i jednocześnie określić innych warunków, czyli w istocie zanegować uzgodnienie.
Ponadto, zdaniem organu, Wojewoda Wielkopolski uzgadniając projekt decyzji o warunkach zabudowy dla działki przeznaczonej pod inwestycję, która, zgodnie z uzasadnieniem kwestionowanego postanowienia, może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 "Dolina Samicy", dopuścił się rażącego naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm., zwana dalej ustawą o ochronie przyrody). W postępowaniu zakończonym weryfikowanym rozstrzygnięciem, zadaniem organu uzgadniającego było ustalenie, czy inwestycja narusza przepisy prawa dotyczące obszaru chronionego krajobrazu, a także, czy jej realizacja mieści się w granicach wyznaczonych art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. W przypadku, gdyby przedsięwzięcie mieściło się w granicach przywołanego wyżej przepisu i jednocześnie było zgodne z przepisami obowiązującymi i wynikającymi z wprowadzenia obszaru chronionego krajobrazu, należało rozważyć możliwość zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz wezwać stronę do wystąpienia do organu właściwego o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego poprzez przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 oraz wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Organ wskazał ponadto, że kolejną przesłanką do stwierdzenia nieważności postanowienia jest fakt, że przedmiotowe postanowienie dotknięte jest kwalifikowaną wadą procesową – niewykonalnością (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Niewykonalny jest bowiem obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 w ramach postępowania głównego, jakim jest postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, a niewykonalność ta ma niewątpliwie charakter trwały. Nie można jej bowiem usunąć w sposób inny niż poprzez wycofanie z obrotu prawnego kontrolowanego postanowienia ze skutkiem ex tunc. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że spełnienie warunku, jakim zostało obwarowane przedmiotowe postanowienie byłoby niemożliwe do wyegzekwowania. Wynika to z tego, że zarówno organ ochrony środowiska, jak i organ samorządu gminnego, ani też żaden inny organ nie byłby właściwy w tym zakresie.
Ponadto organ uznał, że postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2008 r. organ ochrony środowiska stopnia wojewódzkiego rażąco naruszył również przepisy prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., nie podejmując nawet próby zebrania w sposób wyczerpujący, a następnie analizy materiału dowodowego w aspekcie wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.
Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc w pierwszej kolejności, iż organ pominął w postępowaniu udział pełnomocnika inwestora radcy prawnego M.L., w związku z niedoręczeniem mu postanowienia z dnia [...] marca 2010 r. Ponadto skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 10, art. 156 § 1 pkt 5, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu 20 sierpnia 2008 r., a także art. 106 § 4, art. 10 § 1 i art. 16 § 1 k.p.a.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. organ utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2010 r.
Pismem z dnia 24 września 2010 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r. Bezsporne w sprawie jest, że działka na której planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji zlokalizowana jest w granicach Pawłowicko – Sobockiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Dolina Samicy" (PLB300013), wyznaczonego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz.U. Nr 229, poz. 2313 ze zm.). Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 8 oraz art. 60 ust. 1 u.p.z.p., przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy w przedmiotowej sprawie wymagane było uzgodnienie z wojewodą – w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 (obszary położone w granicach parku i jego otuliny) obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody.
Wojewoda Wielkopolski, działając w ramach uzgodnienia, zobowiązany był w granicach swojej właściwości i kompetencji, do oceny warunków dopuszczających realizację zamierzonej inwestycji, przez pryzmat celów ochrony środowiska. W granicach przyznanych mu uprawnień zobowiązany był również do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie na ile planowane przedsięwzięcie wpłynie na stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 "Dolina Samicy", a także czy w przypadku realizacji inwestycji nie zostaną naruszone walory przyrodnicze, krajobrazowe i kulturowe dla których utworzony został Pawłowicko – Sobocki Obszar Chronionego Krajobrazu.
W ocenie Sądu I instancji, Wojewoda Wielkopolski uchybił powyższym obowiązkom naruszając tym samym w sposób rażący art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda Wielkopolski uzgodnił przedmiotową inwestycję podnosząc jedynie w lakonicznym uzasadnieniu postanowienia, że planowana inwestycja może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 "Dolina Samicy", w związku z czym istnieje konieczność przeprowadzenia procedury oddziaływania na środowisko w odniesieniu do tego obszaru.
W ocenie Sądu I instancji, Wojewoda Wielkopolski mógł dokonać stosownego uzgodnienia, nawet przy wskazaniu konieczności spełnienia określonych warunków, jednak rozstrzygnięcie takie powinno być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, a rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia określonych warunków powinno być zawarte w sentencji postanowienia. Pozytywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z jednoczesnym nałożeniem dodatkowego warunku w jego uzasadnieniu, jest rozstrzygnięciem wewnętrznie sprzecznym i z tego powodu niewykonalnym.
Za bezzasadny Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., w związku z brakiem doręczenia postanowienia pełnomocnikowi strony. Jak wynika z akt sprawy uchybienie to zostało konwalidowane poprzez doręczenie pełnomocnikowi skarżącego postanowienia z dnia [...] marca 2010 r., przy piśmie z dnia 13 kwietnia 2010 r., którym jednocześnie został poinformowany, że przysługuje mu prawo do uzupełnienia wniesionych środków zaskarżenia oraz do ponownego wypowiedzenia się w sprawie. W związku z powyższym, zasadnie przyjął organ, że bieg terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. rozpoczął się w dniu doręczenia pisma z dnia 13 kwietnia 2010 r.
Za bezzasadny Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia przez organ strony o zamiarze zakończenia postępowania oraz zaniechanie wezwania strony do końcowego wypowiedzenia się przed zakończeniem postępowania. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 13 listopada 2009 r., zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r. i poinformował wszystkich uczestników postępowania, że "stronom przysługuje prawo wglądu do akt sprawy, sporządzenia z nich notatek, odpisów na każdym etapie postępowania. Strony mogą składać wyjaśnienia, wnioski dowodowe i wypowiadać się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego w terminie 21 dnia od daty doręczenia niniejszego zawiadomienia. Po tym terminie sprawa zostanie rozpatrzona w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w dyspozycji organu".
Oznacza to, że strony zostały poinformowane o terminie zakończenia postępowania dowodowego, po którym wydane zostanie rozstrzygnięcie, a zatem miały możliwość wypowiedzenia się na każdym etapie postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania.
Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej p.p.s.a.) – w związku z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ nie naruszył tych przepisów. W ocenie skarżącego, Sąd I instancji niezasadnie oddalił skargę, bowiem organ administracji nieprawidłowo doręczał pisma w sprawie z pominięciem pełnomocnika, przez co bieg terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie rozpoczął biegu.
Po drugie, art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a. oraz w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a., a także w związku z art. 126 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności postanowienia organu z dnia [...] marca 2010 r. i oddalenie skargi, podczas gdy organ nieprawidłowo doręczał pisma z pominięciem pełnomocnika, co spowodowało, że postanowienie to jest dotknięte wadą nieważności.
Po trzecie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ nie naruszył tych przepisów i oddalenie skargi, podczas gdy organ nie zawiadomił strony o zamiarze zakończenia postępowania oraz nie wezwał strony do końcowego wypowiedzenia się przed zakończeniem postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r.
Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu 20 sierpnia 2008 r. poprzez przyjęcie, że zaskarżony organ administracji nie naruszył tych przepisów i niezasadne oddalenie skargi, gdy tymczasem organ administracji dokonał błędnej wykładni tych przepisów i niewłaściwie je zastosował uznając, iż Wojewoda Wielkopolski dokonał ich rażącego naruszenia.
Po piąte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w związku z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ administracji nie naruszył tych przepisów i oddalenie skargi, podczas gdy organ administracji błędnie uznał postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r. za dotknięte wadą nieważności z powodu jego niewykonalności. W ocenie autora skargi kasacyjnej, postanowienie to było i jest wykonalne, a ponadto nie rodziło żadnych praw dla strony, tylko było warunkiem niezbędnym do wydania decyzji o warunkach zabudowy, która dopiero określa prawa strony.
Po szóste, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a w związku z art. 16 § 1 k.p.a. i w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ nie naruszył tych przepisów i oddalenie skargi, podczas gdy organ drugi raz wydał postanowienie w sprawie o "sygn. akt GDOŚ/DONOO-286-3-1/301/10/kwm" o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r. pomimo rozstrzygnięcia tej sprawy wcześniejszym postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r.
Po siódme, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ administracji nie naruszył tych przepisów i oddalenie skargi, podczas gdy organ całkowicie pominął stronę postępowania w sprawie ponownego stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r.
Po ósme, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a w związku z art. 106 § 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ administracji nie naruszył tych przepisów i oddalenie skargi, gdy tymczasem organ uznał, iż Wojewoda Wielkopolski był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania dowodowego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, należy stwierdzić, że zgodnie z dyspozycją art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. w związku z art. 60 ust. 1 tejże ustawy, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji konieczne było w ówczesnym stanie prawnym jej uzgodnienie z wojewodą gdyż są to inne obszary niż wymienione w art. 53 ust. 4 pkt 7 cyt. ustawy, ponieważ nie są to obszary położone w granicach parku narodowego i jego otuliny. Jednak jest oczywiste, że wojewoda może dokonać przedmiotowego uzgodnienia tylko w granicach swojej właściwości miejscowej i rzeczowej oraz oczywiście po przeprowadzeniu koniecznego w tym zakresie przedmiotowym postępowania wyjaśniającego.
Należy bowiem zaznaczyć, że działka, na której ma nastąpić realizacja tej inwestycji jest położona w granicach Pawłowicko – Sobockiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Dolina Samicy" (PLB300013), wyznaczonego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz.U. Nr 229, poz. 2313 ze zm.). Stąd podstawowym celem tego uzgodnienia jest ocena wpływu projektowanego przedsięwzięcia na stan siedlisk przyrodniczych w tym oczywiście chronionych siedlisk gatunków roślin i zwierząt dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 "Dolina Samicy", a także ocena, czy podczas wykonania tego przedsięwzięcia nie zostaną naruszone walory przyrodnicze, krajobrazowe i kulturowe dla których utworzony został Pawłowicko – Sobocki Obszar Chronionego Krajobrazu.
Natomiast Wojewoda dokonując przedmiotowego uzgodnienia postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2008 r. uzgodnił dane przedsięwzięcie, lecz już w krótkim jego uzasadnieniu stwierdził, że projektowane przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 "Dolina Samicy", stąd zachodzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do danego obszaru Natura 2000. Jest to oczywiście błędne rozstrzygnięcie, gdyż wbrew zarzutom kasacyjnym jest wewnętrznie sprzeczne, biorąc pod uwagę treść sentencji (rozstrzygnięcia) postanowienia i jego uzasadnienie. W szczególności to w sentencji postanowienia powinny ewentualnie być nałożone oznaczone obowiązki zaś ich wyjaśnienie powinno być w treści uzasadnienia. W przeciwnym przypadku tego rodzaju postanowienie dotknięte jest kwalifikowaną wadą procesową z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z powodu rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. jak i art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.
Ponadto wystąpiła kolejna kwalifikowana wada procesowa tego postanowienia z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż wewnętrzna sprzeczność między treścią sentencji (rozstrzygnięcia), a uzasadnieniem postanowienia, czyni to rozstrzygnięcie trwale niewykonalnym. Jest bowiem oczywiste, że w warunkach postępowania głównego o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest możliwe w jego ramach także przeprowadzenie ustawowo określonej oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, jak i nawet brak jest w tym zakresie właściwego miejscowo i rzeczowo organu. Stąd chybione są zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. oraz art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w związku z art. 106 § 4 k.p.a. Ponadto należy zaznaczyć, że przepis art. 156 § 1 k.p.a. jest zaliczany do przepisów prawa materialnego, a nie prawa procesowego.
Po drugie, za chybione należy uznać także wszystkie pozostałe zarzuty kasacyjne. Sąd I instancji nie naruszył bowiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a. jak i art. 156 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. jak i art. 10 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 336/07, LEX nr 467218). Wynika to z tego, co Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że uchybienie związane z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. zostało konwalidowane gdyż doręczono pełnomocnikowi skarżącego postanowienie z dnia [...] marca 2010 r., przy piśmie z dnia 13 kwietnia 2010 r., w którym jednocześnie został poinformowany, że przysługuje mu prawo do uzupełnienia wniesionych środków zaskarżenia oraz do ponownego wypowiedzenia się w sprawie. Dlatego też zasadnie Sąd I instancji orzekł, że bieg terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższym postanowieniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2010 r., rozpoczął się w dniu doręczenia pisma z dnia 13 kwietnia 2010 r.
Także chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący błędnej kontroli przez Sąd I instancji zastosowania przez organ art. 10 k.p.a. z powodu rzekomego braku zawiadomienia przez organ strony o zamiarze zakończenia postępowania oraz zaniechanie wezwania strony do końcowego wypowiedzenia się przed zakończeniem postępowania. Słusznie Sąd I instancji stwierdził, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z dnia 13 listopada 2009 r., zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 sierpnia 2008 r. i poinformował wszystkich uczestników postępowania, że "stronom przysługuje prawo wglądu do akt sprawy, sporządzenia z nich notatek, odpisów na każdym etapie postępowania. Strony mogą składać wyjaśnienia, wnioski dowodowe i wypowiadać się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego w terminie 21 dnia od daty doręczenia niniejszego zawiadomienia.
Po tym terminie sprawa zostanie rozpatrzona w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w dyspozycji organu". Dlatego też strony zostały poinformowane o terminie zakończenia postępowania dowodowego, po którym wydane zostało rozstrzygnięcie, czyli miały możliwość wypowiedzenia się na każdym etapie postępowania.
Po trzecie, w powyższym stanie faktycznym i prawnym prawidłowo poddanym przez Sąd I instancji kontroli – całkowicie chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Błędne jest bowiem stanowisko skargi kasacyjnej, które opiera się na założeniu, że sprawa została ostatecznie zakończona postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., a więc wydanie postanowienia z dnia [...] sierpnia 2010 r. nastąpiło w warunkach res iudicata. Przeciwnie, postanowienie z dnia [...] marca 2010 r. nie stało się ostateczne, bowiem skarżący wniósł od niego skutecznie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, czego skutkiem było wydanie przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zaskarżonego do Sądu I instancji postanowienia z dnia [...] sierpnia 2010 r.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.