Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 12 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Bk 806/20 oddalił skargę K. T. (dalej skarżąca) na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z [...] września 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z [...] lipca 2020 r. nr [...] nakazującą K. i A.T., na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2019 r. poz. 1186 ze zm.; dalej: Pb), rozebranie samowolnie rozbudowanej części budynku letniskowego na ww. działce.
2. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
a) art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1302 ze zm.; dalej Ppsa) poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze oraz okoliczności uzasadniających podniesione zarzuty wobec zaskarżonej decyzji organu odwoławczego;
b) art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez poparcie ustalonego przez organy nadzoru budowlanego obu instancji stanu faktycznego sprawy i uznanie go za zgodny ze stanem rzeczywistym, pomimo że stan faktyczny sprawy został ustalony z naruszeniem przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256; dalej Kpa);
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organów nadzoru budowlanego obu instancji dotknięte było wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna.
- 3.2. Wobec tego, że skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 182 § 2 i 3 Ppsa, skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
- 3.3. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 Ppsa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie przesłanki ustawowe określone w powyższym przepisie. Jego treść odzwierciedla przyjętą przez Sąd I instancji argumentację prawną oraz przyjęty kierunek rozstrzygnięcia. Sąd wypowiedział się także w zakresie istotnych dla rozpoznania sprawy zarzutów i argumentów oraz wskazał podstawę prawną wyroku. Uzasadnienie to poddaje się zatem kontroli instancyjnej. Wyjaśnić przy tym należy, że poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego sprawy, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego (por. wyroki NSA z: 23 lipca 2013 r. sygn. akt II GSK 412/12, 23 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1896/17, 27 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 1539/19). Okoliczność, że strona nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentami Sądu stanowi podstawę do postawienia innych zarzutów kasacyjnych niż oparte na art. 141 § 4 Ppsa.
- 3.4. Nietrafny jest także zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Działające w sprawie organy podjęły niezbędne kroki celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a więc postąpiły w zgodzie z regułami postępowania określonymi w art. 77 § 1 Kpa. W sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena zebranego materiału miała charakter swobodny, a nie dowolny, a więc została przeprowadzona z poszanowaniem art. 80 Kpa. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie organy przeanalizowały projekt architektoniczno-budowlany zabudowy tarasu domku letniskowego zatwierdzony decyzją Starosty A. z dnia [...] lipca 2006 r., z którego wynika, że inwestorzy byli właścicielami budynku letniskowego usytuowanego na działce nr [...] w P. o wymiarach łącznych 9,29 x 6,15 m, po dokonanej zabudowie tarasu od strony zachodniej. Obiekt posiadał jedno wejście do budynku, z dwoma schodkami oraz niewielkim okapem wysuniętym poza lico ściany nad drzwiami wejściowymi. Obecnie przy wejściu do budynku istnieje taras o wymiarach 3,40 m x 3,17 m zadaszony przedłużonym dachem do budynku, oparty na dwóch słupkach drewnianych, otoczony z trzech stron balustradą, który pełni funkcję otwartej werandy. Wykonany taras jest połączony komunikacyjnie i użytkowo z istniejącym budynkiem letniskowym. W wyniku dokonanej rozbudowy powierzchnia zabudowy budynku letniskowego powiększyła się o 10,7 m2 zadaszonego tarasu. Ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w protokole kontroli z [...] czerwca 2019 r. zawierającym dokumentację rysunkową, jak i zdjęciową, a także projektową zabudowy przedmiotowego tarasu. Z tych względów argumentacja skarżącej dotycząca braku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, która w żaden sposób nie podważyła powyższych ustaleń, nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
- 3.5. Odnosząc się zaś do twierdzeń skargi kasacyjnej dotyczących długości i szerokości samego domku letniskowego, wskazać należy, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu była rozbiórka samowolnie dokonanej rozbudowy budynku letniskowego polegającego na dobudowie zadaszonego tarasu o wymiarach 3,40 m x 3,17 m. Skoro tych parametrów skarżąca nie zakwestionowała, nie sposób czynić zarzutu, iż nie były one przedmiotem rozważań Sądu.
- 3.6. Z uwagi na powyższe nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Wbrew twierdzeniom skarżącej Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji przez pryzmat wzorców sądowej kontroli i nie stwierdzając uchybień, miał podstawy do zastosowania regulacji zawartej w art. 151 Ppsa. Warto przy tym zaznaczyć, że powołane przepisy to przepisy wynikowe i stanowią jedynie prawną podstawę orzeczenia odpowiednio uchylającego decyzję lub oddalającego skargę. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w skardze kasacyjnej zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Orzeczenie oddalające skargę jest następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić. Skoro nie było podstaw do zastosowania środka prawnego uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie ww. przepisu, uzasadniało to oddalenie skargi na podstawie art. 151 Ppsa.
- 3.7. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.