Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 27/09, oddalił skargę A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń.
Jak wynika z akt sprawy, Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim, w dniu 18 kwietnia 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia A. B. pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z prowadzonym postępowaniem karnym o czyn z art. 278 § 1 w zw. z art. 278 § 5 K.k.
Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, ze zm.) cofnął Al. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wyrokiem z dnia [...] lipca 2008 r. sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w N. skazał A. B. za przestępstwo przeciwko mieniu (art. 278 § 5 w zw. z art. 278 § 1 K.k.) na karę trzech miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata, a także karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, gdzie jedna stawka dzienna została ustalona na kwotę 10 zł. Czyn popełniony przez skarżącego należy do kategorii przestępstw przeciwko mieniu, bezpośrednio wymienionych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jako szczególnie uzasadniający istnienie obawy, użycia broni przez jej posiadacza w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też, w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Po rozpatrzeniu odwołania A. B., Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim.
A. B. pismem z dnia 8 grudnia 2008 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 27/09, oddalił skargę A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że popełnienie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń jednego z wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przestępstw, tzn. przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń bez potrzeby dowodzenia negatywnego wpływu popełnionego przestępstwa na sferę bezpiecznego i zgodnego z porządkiem publicznym dysponowania bronią, jak też bez konieczności pozyskiwania dodatkowych dowodów na okoliczność zagrożenia. W rozpatrywanej sprawie fakt skazania za przestępstwo przeciwko mieniu nie budzi wątpliwości. Tak ukształtowany stan faktyczny odpowiada dyspozycji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, rodząc po stronie organu obawę możliwości użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z porządkiem publicznym i bezpieczeństwem, co z kolei prowadzić musi, bez względu na inne korzystne dla skarżącego okoliczności jak pozytywna opinia związku łowieckiego, do zastosowania przez ten organ rygoru z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięcia pozwolenia na broń.
Jednoczenie w ocenie Sądu, od osób uprawnionych do posiadania broni należy oczekiwać postawy poszanowania porządku prawnego, jako gwarancji przestrzegania zasad bezpiecznego posiadania i używania broni. Popełnienie przestępstwa, które godzi w życie, zdrowie innych ludzi lub wymierzone jest przeciwko mieniu, gwarancję tę niweczy, a dobra opinia w miejscu zamieszkania czy w środowisku łowieckim nie mogą stanowić argumentów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
A. B., pismem z dnia 1 czerwca 2009 r. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 27/09 zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, iż popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu może być okolicznością wystarczającą do zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji bez konieczności zbadania całokształtu postępowania strony poprzedzającego decyzje o cofnięciu pozwolenia na broń, w sytuacji gdy podstawą do obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia na broń, jest uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a nie skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu.
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 lit. c/ P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] września 2008 r. pomimo, iż obie te decyzje wydane został z rażącym naruszeniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego – zasady praworządności (art. 6 K.p.a.) oraz pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego adwokackiego.
Komendant Główny Policji w piśmie dnia 22 czerwca 2009 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna niema usprawiedliwionych podstaw.
Bezspornym jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, zaliczone do przestępstw przeciwko mieniu, które zostało wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Należy zgodzić się z poglądem, że przesłanką negatywną do wydania pozwolenia na broń, jak i przesłanką pozytywną do cofnięcia pozwolenia na broń (art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji), jest istnienie obawy, że osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jednak ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy powyższą przesłankę powiązał z okolicznością skazania prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko, życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Tym samym ustawodawca do kręgu osób w stosunku do których istnieje obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, zaliczył osoby skazane prawomocnym orzeczeniem za popełnienie wymienionych tam kategorii i przestępstw. Nie ulega wątpliwości, że skarżący w niniejszej sprawie popełnił jedno z wymienionych przestępstw w art. 15 ust. 1 pkt 6, co w świetle postanowień tego przepisu stwarza uzasadnione obawy pozwalające na cofnięcie pozwolenia na broń.
Stanowisko to wynika też wprost z tezy uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 5.
W związku z powyższym, zarzut naruszenia prawa materialnego zawarty w skardze kasacyjnej nie ma usprawiedliwionych podstaw, zasługujących na uwzględnienie skargi kasacyjnej.
Organy Policji właściwe w sprawach pozwoleń na broń, nie zostały upoważnione przez ustawodawcę przy podejmowaniu decyzji w tych sprawach do oceny, jakie przestępstwo popełnił skarżący, okoliczności jego popełnienia, motywacji, czy też sposobu działania sprawcy, jak to argumentuje się w skardze kasacyjnej. Od oceny w tym zakresie są sądy karne orzekające w sprawie popełnionego przestępstwa.
Bezzasadny całkowicie jest też zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. chociażby z tego względu, że nie wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dlaczego zdaniem pełnomocnika skarżącego, obie decyzje "wydane zostały z rażącym naruszeniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego".
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.