Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 1 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1270/05

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 79-82/04, oddalił skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "W.", J. M., A. U. i M. O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją nr [...] z dnia 19 grudnia 2003 r. Prezydent W. po rozpatrzeniu wniosku Spółki z o. o. " M." z siedzibą w W., przy ul. S., o pozwolenie na budowę budynku wielorodzinnego z garażami podziemnymi na nieruchomości nr ewid. [...] z obrębu [...], w W., przy Al. W. - odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu organ podał, że wprawdzie przedłożony przez inwestora projekt architektoniczno- budowlany został pozytywnie zaopiniowany pod względem konserwatorskim przez [...] Konserwatora Zabytków, jednak przedłożona przez inwestora dokumentacja projektowa nie spełnia wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynek i ich usytuowanie (DZ. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Nie został bowiem zachowany warunek wymaganej prawem odległości projektowanego budynku od istniejącego na sąsiedniej działce nr [...] budynku mieszkalnego, który w związku z tym nie ma zapewnionego naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Tym samym naruszono § 13 ust 2 i 4 cyt. rozporządzenia. Ponadto, Rada Urbanistyczno-Architektoniczna powołana przy Prezydencie W. stwierdziła, że realizacja obiektu groziłaby degradacją wartości przestrzennych i kulturowych w rejonie jego lokalizacji. Dokumentacja projektowa nie została również uwzględniona z władzami lotniczymi bowiem załączona do sprawy adnotacja Urzędu Lotnictwa Cywilnego jest niewystarczająca. Ponadto, przedłożony projekt jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż projektowany budynek ma 10 kondygnacji, w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono natomiast realizację budynku średnio wysokiego tj. do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie. Dodatkowo organ wskazał,że projekt nie spełnia wymogów m. innymi w zakresie dowymiarowania odległości budynku od obiektów istniejących.

M. Sp. z o.o. wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 7 i 8 kpa. W ocenie Spółki, przedłożony projekt architektoniczno- budowlany spełnia wszystkie wymogi Prawa budowlanego oraz nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Po rozpoznaniu odwołania Spółki Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję, zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami podziemnymi na działce nr [...] przy Al. W. w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że załączona do projektu budowlanego analiza nasłonecznienia sąsiednich budynków oraz sporządzona opinia rzeczoznawcy jednoznacznie wskazują, że projektowany budynek nie narusza § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i nie będzie zacieniać sąsiednich mieszkań. Zdaniem organu nie doszło także do naruszenia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż projektowany budynek jest budynkiem średniowysokim o 9 nadziemnych kondygnacjach i podziemnym garażem, który w rozumieniu § 3 pkt 17 cytowanego rozporządzenia nie może być uznany za kondygnację nadziemną.

W uzasadnieniu wskazano także, że inwestor przedłożył uzgodnienie lokalizacji inwestycji dokonane przez Urząd Lotnictwa Cywilnego, pozytywną opinię komunikacyjną Zarządu Dróg Miejskich, decyzję zezwalającą na wyłączenie nieruchomości z produkcji rolnej, opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, uzgodnienia przyłączenia mediów oraz pozytywną opinię ZUD, a także spełnił wszystkie wymogi Prawa budowlanego, brak jest więc podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do negatywnego stanowiska Rady Urbanistyczno-Architektonicznej przy Prezydencie W. organ wyjaśnił, iż z punktu widzenia obowiązujących przepisów nie ma ono wiążącego znaczenia, gdyż przepisy nie nakładają na inwestora obowiązku uzyskania opinii tejże Rady.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "W.", J. M., A. U. i M. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podnieśli, że organ odwoławczy, wbrew wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa nie uzasadnił dlaczego odmiennie ocenił ten sam materiał dowodowy. Wskazali ponadto, że Wojewoda Mazowiecki pominął dowód z opinii rzeczoznawcy G. C. z dnia 23 października 2003 r., z której wynika, że projekt budowlany nie spełnia wymogów § 13 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a droga pożarowa dla projektowanej inwestycji nie odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracyjnych z dnia 16 marca 2003r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych.

Dodatkowo skarżący podali, że projektowana inwestycja narusza prawa właścicielskie stron, zacieni okna ich budynku, zeszpeci Skarpę Warszawską i stworzy zagrożenie pożarowe. Wszystkie te okoliczności wpłyną na zmniejszenie wartości ich nieruchomości, a także spowodują niedogodności i utrudnienia w zakresie korzystania z niej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2005 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargi oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, iż zaskarżona decyzja poprzedzona została wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu opartej na przepisie art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującej w dacie wydania decyzji. Zgodnie a art. 47 tej ustawy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Oznacza to, że przesądzona została kwestia możliwości i dopuszczalności oraz zgodności z prawem (miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego) zabudowy działki inwestora.

Dodano, że w myśl art. 3 wskazanej ustawy każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Zgodnie z art. 35 ust 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza spełnienie przez inwestora wymagań określonych w tym przepisie oraz w art. 32 ust 4 Prawo budowlane. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż inwestor spełnił określone w przepisach wymagania, gdyż przedłożył kompletny projekt budowlany wraz z określonymi prawem pozwoleniami i uzgodnieniami oraz wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc się natomiast do podniesionego w skardze zarzutu niezgodności skarżonej decyzji z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji poprzez nie spełnienie wymogu " harmonijnego w komponowania budynku w panoramę Skarpy", Sąd stwierdził, iż wymóg taki nie stanowił warunku decyzji z dnia 8 listopada 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Sąd wskazał ponadto, że opinia G. C. została przedstawiona w skierowanym przez Wspólnotę Mieszkaniową piśmie do Rady Urbanistyczno-Architektonicznej, jako " uszczegółowienie zarzutów" autorstwa G. C., co nie jest równoznaczne ze złożeniem wniosku dowodowego w sprawie. Sąd zwrócił również uwagę, że w ostatecznym stanowisku, po kilkakrotnych modyfikacjach swojej opinii G. C. stwierdził, iż "...oświetlenie i nasłonecznienie zespołu apartamentowego W. nie ulegnie pogorszeniu w rezultacie realizacji projektu zespołu mieszkaniowego Wa".

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził również, że w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 marca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych, na co powołują się skarżący, gdyż zaczęło ono obowiązywać od 26 lipca 2003 r., gdy tymczasem wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w dniu 14 maja 2003 r. Zatem w przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, ma zastosowanie rozporządzenie Ministra Spraw I Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 stycznia 1999 r. w sprawie określenia szczegółowych wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego lub medycznego oraz warunków, jakim powinny odpowiadać drogi pożarowe (Dz. U. Nr z 1999r. nr 7, poz.64). Sąd wskazał, że z ostatecznej opinii Szkoły Głównej Służby Pożarniczej z dnia 16 sierpnia 2004 r. wynika, że projekt spełnia wymogi w/w rozporządzenia.

Odnoszące się zaś do zastrzeżeń skarżących dotyczących pogorszenia się warunków zamieszkania, utrudnień i niedogodności spowodowanych nową inwestycją oraz zmniejszenia wartości ich nieruchomości wskazano, iż ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to te osoby, a nie inwestorzy, właściciele nieruchomości, na których mają powstawać planowane inwestycje decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektu budowlanego. W konsekwencji Sąd stwierdził, że w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z prawem miejscowym (ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego), gdy inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz gdy spełnione zostały wszelkie wymogi określone przepisami Prawa budowlanego i warunkami technicznymi organ nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę.

Wspólnota Mieszkaniowa "W." złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku i zaskarżając go w całości zarzucił mu:

1. 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b i pkt 9, art. 36a ustawy-Prawo budowlane oraz § 13 ust 1, 2 i 3, § 14 ust 1, § 26 ust 1, § 323, § 326 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 stycznia 1999 r. w sprawie określenia szczegółowych wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego lub medycznego oraz warunków jakim powinny odpowiadać drogi pożarowe, polegające na błędnym uznaniu ich spełnienia przez inwestora i uznaniu za prawidłowe wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przez organ odwoławczy - Wojewodę Mazowieckiego,
2. 2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art. 65 w związku z art. 67 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez nie doręczanie skarżącemu pism i załączników składanych przez strony postępowania.

Wskazując na powyższe uchybienia strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem inwestor nie spełnił podstawowego warunku, jakim jest wykazanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Działka inwestora do dnia dzisiejszego nie posiada ustalonego dostępu do drogi publicznej i zatwierdzonego projektu obsługi komunikacyjnej planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Z treści decyzji Wojewody Mazowieckiego oraz z pisma Wydziału Rozwoju Regionalnego Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego z dnia 17 lutego 2005 r. wynika, że projekt drogowy został uzgodniony opinią komunikacyjną Zarządu Dróg Miejskich z dnia 31 lipca 2003 r. W dniu 7 stycznia 2005 r. Urząd Miasta W. zawiadomił o wszczęciu postępowania na wniosek "M." Spółka z o.o. z dnia 1 października 2004 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie drogi obarczającej wzdłuż Al. W. dla obsługi komunikacyjnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Tym samym w dniu wydania decyzji przez Wojewodę Mazowieckiego nie było ustalonego dostępu do drogi publicznej z działki, na której ma zostać zrealizowana inwestycja.

Skarżący wskazali także, że w opinii Szkoły Głównej Służby Pożarniczej z dnia 16 sierpnia 2004 r. jest mowa o błędach popełnionych przy sporządzaniu dokumentacji projektowej w zakresie projektowania dróg pożarowych i brak jest informacji kiedy nastąpiła korekta tych błędów. Natomiast zatwierdzony przez Wojewodę Mazowieckiego projekt nadal zawiera te błędy.

Ponadto, skarżący podkreślili, że organ odwoławczy nie uwzględnił również zarzutów zgłaszanych do dołączonych przez inwestora uzgodnień z dostawcami "mediów". W szczególności Zakład Energetyczny S. ustalił warunki dostawy energii elektrycznej (znak: [...]) ze stacji transformatorowej nr [...] pod warunkiem jej wymiany z 400 na 630 kV. Tymczasem stacja ta znajduje się w budynku mieszkalnym skarżącej, którego projekt zakładał moc transformatora jedynie do 400 kV. Zwiększenie mocy stacji transformatorowej, ze względu na bezpieczeństwo i zdrowie mieszkających w jej bezpośrednim sąsiedztwie ludzi, nie jest możliwe.

Ponadto, Miejskie Przedsiębiorstwo Wodne i Kanalizacyjne w piśmie z dnia 14 kwietnia 2003 r. (znak: [...]) wyraziło zgodę na tymczasowe odprowadzanie ścieków do istniejącego kanału ściekowego, informując, że nie znajduje się on w jego eksploatacji. Tym samym organ odwoławczy powinien zażądać od inwestora zgody właściciela tego kanału na zrzut ścieków pochodzących z planowanej inwestycji. W konsekwencji, w ocenie skarżących inwestor nie zapewnił możliwości przyłączenia budynku do sieci elektroenergetycznej, a zwłaszcza kanalizacyjnej. Nie spełniono zatem warunku określonego w § 26 ust. 1 przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Nie dochowano również warunków umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynkach wielorodzinnych, określonych w § 13 ust. 1, 2 i 3 przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, gdyż nie zachowano minimalnej odległości 20 m., o której mowa w tym przepisie.

Nadto w skardze kasacyjnej wskazano, że inwestor przewiduje 90 miejsc parkingowych w podziemnym garażu, do którego ma prowadzić droga dojazdowa planowana na wysokości okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi., zatem spaliny przejeżdżających samochodów będą wpadać wprost do tych pomieszczeń, co zdaniem skarżących narusza warunki ochrony przed hałasem i drganiami, określone w § 323 i § 326 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skarżący podnieśli ponadto zarzut, że Sąd nie doręczał pism i załączników składanych przez inne strony postępowania, jak również nie żądał od tych stron dodatkowych odpisów dla ich przesłania pozostałym stronom postępowania, co nie pozwalało stronie skarżącej ustosunkowywać się do zgłaszanych wniosków i uwag.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. Spółka z o.o. wniosła o jej oddalenie.

Strona skarżąca w piśmie procesowym z dnia 2 listopada 2005 r. stanowiącym odpowiedź skarżącego na odpowiedź na skargę podtrzymała zarzuty i wnioski ze skargi kasacyjnej, nie podzielając stanowiska Spółki z o.o. M. wyrażonego w odpowiedzi na skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 -3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika Wspólnoty Mieszkaniowej " W." oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd (porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. 11).

Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także, że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany).

Badając stosownie do treści art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaistnienie, którejkolwiek z przesłanek nieważności, w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń w rozpoznawanej sprawie.

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.

Podnosząc w tej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania powołano się na naruszenie art. 65 w związku z art. 67 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niedoręczanie skarżącemu pism i załączników składanych przez strony postępowania.

Zgodnie z art. 65 § 1 w związku z art. 67 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.Pisma dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentacji ich przed sądem.

Prawidłowe doręczenie pism sądowych oraz odpisów pism procesowych składanych przez strony do Sądu jest istotne z punktu widzenia realizacji konstytucyjnej, ustrojowej i procesowej zasady jawności postępowania, jak również dla spełnienia przesłanek ważności postępowania, prawidłowego obliczania terminów, w szczególności do wnoszenia środków zaskarżenia co w konsekwencji decyduje o dacie prawomocności wydanego przez Sąd orzeczenia. Doręczenie polega na zgodnym z przepisami umożliwieniu określonej osobie zapoznania się z treścią przeznaczonej dla niej korespondencji. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności doręczeń (doręczania z urzędu) a jedyny wyjątek od tej zasady przewiduje art. 66 omawianej ustawy procesowej. Bowiem w toku sprawy adwokaci i radcy prawni mogą doręczać sobie nawzajem pisma bezpośrednio za potwierdzeniem odbioru. Przedmiotem doręczeń są zarówno pisma sądowe jak i odpisy pism procesowych składanych przez strony do Sądu.

W piśmie procesowym będącym odpowiedzią na odpowiedź na skargę Wspólnota Mieszkaniowa W. w W. wskazuje, iż nie otrzymała opinii Szkoły Głównej Służby Pożarniczej w Warszawie znak [...] z kwietnia 2004 r.- Badanie i analiza zgodności zaprojektowanych dróg pożarowych z wymaganiami przepisów przeciwpożarowych w kompleksie budynków mieszkaniowych przy al. W. w W., pisma M. Spółki z o. o. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2005 r. wraz z opinią uzupełniającą Stowarzyszenia Architektów Polskich z dnia 26 stycznia 2005 r.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że dokumenty powyższe zostały przedstawione przez strony postępowania w Sądzie I instancji w ramach postępowania sądowoadministracyjnego i wszystkie sporządzone zostały po wydaniu decyzji ostatecznej z dnia 23 stycznia 2004 r. i nie stanowiły materiału dowodowego na podstawie, którego orzekały organy administracji wydając decyzję ostateczną w tej sprawie.

Natomiast należy w tym miejscu wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu a wynikającego z akt sprawy. Ma zatem obowiązek ocenić, jaki stan faktyczny wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu faktycznego podjęte przez organ rozstrzygniecie w sprawie jest zgodne z obowiązującym prawem. Zmiana stanu prawnego powstała po wydaniu zaskarżonej decyzji oraz ewentualna zmiana stanu faktycznego, bądź też zgłaszanie przez strony nowych wniosków dowodowych lub żądań są okolicznościami, które nie mogą mieć wpływu na wynik sądowej kontroli decyzji.

Skoro kontrola legalności opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organami administracji to co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym. Wyjątek od tej zasady ustanowiony został w art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. możliwość przeprowadzenia dowodu z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego omawiany przepis nie daje podstaw do dopuszczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z dokumentu, który w istocie ma charakter opinii biegłego.

Przy uwzględnieniu powyższych rozważań podnieść należy, iż wskazywane materiały tj. kolejne opinie wydawane w sprawie już po podjęciu decyzji ostatecznej nie mogły wpłynąć na wynik sądowej kontroli legalności zaskarżonych decyzji stosownie do powołanego wyżej art. 133 § 1 omawianej ustawy procesowej. Wnikliwa analiza motywów zaskarżonego wyroku prowadzi również do wniosków, iż opinie te nie stanowiły podstawy wyrokowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarówno w kwestii nasłonecznienia jak i bezpieczeństwa warunków pożarowych, w sprawach w których wydawano te opinie następnie nie doręczone stronie skarżącej, akta sprawy zawierały materiał na którym oparły się organy administracji jak i Sąd I instancji w tym: " Opinię o wpływie projektowanego budynku przy Al. W. w W. na nasłonecznienie sąsiednich budynków --, sporządzoną przez prof. dr hab. inż. arch. W. W. z marca 2003 r. uzupełniona kolejną opinia z września 2003 r. ". Opinia ta dotyczyła również ochrony przeciwpożarowej.

Ten właśnie materiał stanowił podstawę wyrokowania w sprawie. Odniesienie się w istocie informacyjnie w uzasadnieniu do dołączonych w toku postępowania sądowoadministracyjnego opinii w tym także w aspekcie zarzutów skargi, nie stanowi przesłanki do przyjęcia wniosku, że miały one wpływ na wynik sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Tym samym zauważyć należy, iż wskazywane przez stronę skarżącą przepisy regulujące sposób doręczania, pism procesowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie zostały naruszone jednak przy uwzględnieniu powyższych rozważań nie można uznać takiego naruszenia za mające istotny wpływ na wynik sprawy a tylko takie naruszenie daje podstawę uchylenia zaskarżonego wyroku.

Wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera innych zarzutów naruszenia prawa procesowego a więc należy uznać, że nie podważono skutecznie stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania a to powoduje że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami stanu faktycznego przyjętymi w zaskarżonym orzeczeniu.

Skoro nie podważono skutecznie stanu faktycznego, to nie można zarzucić Sądowi I instancji naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, skoro proces subsumcji uzależniony jest przede wszystkim od prawidłowego ustalenia stanu faktycznego przyjętego następnie za podstawę do wydania wyroku.

Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, jeżeli równocześnie nie zostaną zakwestionowane ustalenia faktyczne. Sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie przyjął brak naruszeń prawa procesowego a w konsekwencji uznał,że organy architektoniczno - budowlane w tak ustalonym stanie faktycznym prawidłowo zastosowały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane potwierdzając,że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę spornej inwestycji jest prawidłowa gdyż inwestor spełnił określone w przepisach wymagania przedkładając kompletny projekt budowlany wraz z określonymi prawem pozwoleniami i uzgodnieniami oraz wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustaleniami stanu faktycznego przyjętymi w zaskarżonym wyroku nie pozwala na uwzględnienie zgłoszonego w skardze kasacyjnej naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b i pkt 9, art. 36a ustawy Prawo budowlane oraz § 13 ust 1, 2 i 3, § 14 ust 1, § 26 ust 1, § 323, § 326 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 stycznia 1999 r. w sprawie określenia szczegółowych wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego lub medycznego oraz warunków jakim powinny odpowiadać drogi pożarowe, polegające na błędnym uznaniu ich spełnienia przez inwestora i uznaniu za prawidłowe wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przez organ odwoławczy - Wojewodę Mazowieckiego.

Tak sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, bowiem nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w/w zarzuty naruszenia prawa materialnego nakierunkowanie są na zwalczenie ustaleń Sądu I instancji, a próba ta mogłaby ewentualnie co już wyżej podniesiono odnieść skutek wyłącznie w ramach zarzutu z art. 174 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czego skutecznie nie uczyniono. W orzeczeniu z dnia 22 października 2004 r. sygn. akt. akt FSK 624/04 niepublikowane Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, iż ocena zasadności naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznał za prawidłowy.

Jednocześnie wyjaśnić w tym miejscu należy, iż skarga zawiera zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, lecz analiza skargi kasacyjne prowadzi do jednoznacznego wniosku, że przedmiotowy zarzut nie dotyczy błędnej wykładni w/w przepisów. Naruszenie prawa materialnego oparte na jego błędnej wykładni, polega na mylnym zrozumieniu a więc wadliwej interpretacji treści normy prawnej wynikającej z przepisu objętego zarzutem. Skarga kasacyjna Wspólnoty nie zawiera takich rozważań co prowadzi do wniosku, iż tylko powołuje się na niewłaściwe zastosowanie wskazanych wyżej norm prawa.

Niezależnie, iż zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie jawią się jako nieuzasadnione w okolicznościach przedmiotowej sprawy to dodatkowo należy podnieć, iż czyniąc zarzut naruszenia prawa materialnego, czy naruszenia prawa procesowego konieczne jest wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych i przyporządkowanie tych naruszeń bądź naruszeniu prawa materialnego poprzez wskazanie błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania bądź też odniesienie tych naruszeń do zarzutu wadliwego zastosowania przez Sąd prawa procesowego. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienie nie jest spełniony, gdy skarga zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na myśli. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać zakresu zaskarżenia skargą kasacyjną.

Uwaga ta została uczyniona albowiem strona skarżąca zarzuca w skardze kasacyjnej naruszenie § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 stycznia 1999 r. w sprawie określenia szczegółowych wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego lub medycznego oraz warunków, jakim powinny odpowiadać drogi pożarowe (Dz. U. Nr 7 poz. 64) poprzez jej nie spełnienie. Jednakże takie wskazanie przepisu nie stanowi prawidłowego określenia normy prawa materialnego pozwalającego Naczelnemu Sadowi Administracyjnemu na rozpatrzenie tego zarzutu. Przede wszystkim zauważyć należy, iż wskazana jednostka reakcyjna § 11 zawiera w swej treści 8 ustępów, zaś ust. 1 zawiera 5 podpunktów, podobnie jak ust. 2, w którym zamieszczono 2 punkty. Nie powołanie konkretnej normy prawa poprzez dokładne wskazanie właściwego ustępu i podpunktu dodatkowo nie pozwala uznać tego zarzutu za usprawiedliwiony.

Podobnie uczyniono z zarzutem naruszenia art. 36 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane albowiem przepis ten w swej redakcji zawiera 4 ustępy. Z kolei przepis § 323 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) zawiera w swej treści dwa ustępy a w ustępie 2 zamieszczono dodatkowo trzy punkty.

Konkludując podkreślić należy, że skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw pozwalających na eliminację z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku, co nakazywało Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzec jak w sentencji wyroku.