Uzasadnienie
Wyrokiem z 29 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2725/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Zarządu Infrastruktury w Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. z [...] września 2012 r., Nr [...] w przedmiocie udzielenia E. i W. T. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. gr. [...], obręb [...]: 1. uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji;
- 2. zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. na rzecz [...] Zarządu Infrastruktury w Z. kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyły E. T. i W. T., zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1) prawa materialnego, tj. "art. 156 § 1 pkt 2" poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że Starosta S. w decyzji z [...] września 2012 r dopuścił się rażącego naruszenia prawa w związku z:
- a) brakiem podpisu jednego z opiekunów małoletniej W. T., ojca, G. T., pod oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego),
- b) stwierdzeniem braku dostępu do drogi publicznej z działki nr Strzelnicy Bojowej Czołgów i Strzelnicy Szkolnej Czołgów i Transporterów Opancerzonych, której dotyczyła decyzja (naruszenie § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2012 r.),
- c) z brakiem uzyskania postanowienia o uzgodnieniu z organem administracji architektoniczno-budowlanej projektowanych rozwiązań w zakresie przebiegu i dróg linii telekomunikacyjnej oraz sieci uzbrojenia terenu poza granice terenu zamkniętego (naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 4b Prawa budowlanego) a z ostrożności procesowej także naruszenie:
- 2) prawa procesowego, tj. art. 84 k.p.a. w zw. art. 106 § 4 p.p.s.a. poprzez przeprowadzenie ustaleń faktycznych dotyczących konsekwencji społeczno-gospodarczych utrzymania w mocy kwestionowanej decyzji Starosty Świebodzińskiego, podczas gdy ustalenia dotyczące uniemożliwienia prowadzenia szkoleń obronnych oraz braku zachowania bezpieczeństwa państwa, a także zachowania bezpieczeństwa ludzi i mienia w rejonach ćwiczeń, wymagałoby wiedzy specjalnej i przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym dowodu z opinii biegłego, który z uwagi na treść art. 106 § 4 p.p.s.a. jest w tej instancji niemożliwy, które to naruszenie wpłynęło w oczywisty sposób na treść rozstrzygnięcia, a ponadto przeprowadzenie wywodu wymagającego wiadomości specjalnych bez należytych podstaw;
- 3) prawa materialnego, tj. "art. 156 ust 1 pkt 2 k.p.a." poprzez bezpodstawne przyjęcie, że stwierdzenie rażącego naruszenie prawa występuje także w związku ze skutkami społeczno-gospodarczymi poprzez "naruszenie terenu na cele obronności i bezpieczeństwa państwa poprzez uniemożliwienie prowadzenia szkoleń obronnych oraz zachowanie bezpieczeństwa ludzi i mienia w rejonach ćwiczeń" w związku z tym, że Sąd nie uwzględnił całokształtu okoliczności społeczno-ekonomicznych związanych z wydaniem decyzji.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżące kasacyjnie wniosły o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie skargi wniesionej przez Rejonowy Zarząd Infrastruktury oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z uwzględnieniem nakładu pracy pełnomocnika i skomplikowania sprawy skarżących, stosownie do § 15 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Skarżące kasacyjnie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniosły też o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów:
- – kopii pisma Nadleśnictwa S. z [...] marca 2012 r.;
- – wydruku działu II księgi wieczystej [...];
- – oświadczenia w sprawie studni z [...] sierpnia 2012 r.;
- – kopii postanowienia Urzędu Wojewódzkiego w sprawie turbiny wodnej dla działki nr [...] (obecnie nr [...]) z [...] czerwca 1998 r.;
- – fragmentu Dziennika Urzędowego Województwa Lubuskiego z 2011 r. (Rezerwat [...]);
- – wydruku mapy [...] Parku Krajobrazowego (źródło: https://www.zpkwl.gorzow.pl/index.php/parki-krajobrazowe/lagowsko-sulecinski-park- kraj obrazowy?showall=1&limitstart).
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów.
W piśmie z [...] marca 2020 r., zatytułowanym "odpowiedź na skargę kasacyjną", [...] Zarząd Infrastruktury w Z. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony skarżącej na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż objęte nią orzeczenie sądu pierwszej instancji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, nie tylko wtedy, gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale także wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Orzeczenie odpowiada prawu, mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, sentencja nie uległaby zmianie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 207/04, ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 101; B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009). Taka sytuacja, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaistniała w tej sprawie.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.
Na wstępie przypomnieć należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji administracyjnych, w związku z czym organ, stwierdzając nieważność decyzji, zobowiązany jest wykazać nie tylko, że naruszony został przepis prawa, ale również, że naruszenie to ma charakter rażący. Cechą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z określoną normą prawną przez proste ich zestawienie ze sobą w ten sposób, że powstają skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Rażące naruszenie to takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.
Innymi słowy chodzi o oczywiste naruszenie przepisu prawa. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Wobec powyższego, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracji nie orzeka co do istoty, ale działa jak organ kasacyjny. Postępowanie to ma bowiem na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie sprawy. Zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada więc temu, prowadzonemu w trybie zwykłym.
O rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią niebudzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest dotknięta decyzja, której treść stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 614/19, LEX nr 3342379). Nie budzi przy tym wątpliwości, że weryfikacja prawidłowości decyzji w postępowaniu nieważnościowym następuje z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania.
W niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2018 r., wskazał na trzy wadliwości ww. i poprzedzającej ją decyzji, świadczące o rażącym naruszeniu prawa. Stanowisko Sądu wojewódzkiego co do podstaw wydania zaskarżonego wyroku należało uznać za prawidłowe, jednak nie wszystkie argumenty podane w jego uzasadnieniu zasługują na aprobatę.
Po pierwsze, zdaniem Sądu wojewódzkiego, o rażącym naruszeniu prawa w niniejszej sprawie świadczy fakt, że kwestionowane pozwolenie na budowę zostało wydane mimo braku wymaganego prawem prawidłowego oświadczenia woli o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Z akt sprawy wynika bowiem, że w dacie składania ww. oświadczenia współwłaścicielką działki o nr [...], na której zaplanowano przedmiotową inwestycję, była małoletnia W. T. Złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i podjęcie czynności w celu uzyskania pozwolenia na budowę jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu, na dokonanie której konieczna jest zgoda sądu. Wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane w imieniu małoletniej W. T. podpisała jedynie jej matka, K. T. Natomiast zgodnie z art. 101 § 3 ustawy z dnia z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r. poz. 788) czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu mogą w imieniu dziecka dokonywać jedynie oboje rodzice, a nie jedno z nich. Dopiero postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt III Nsm 272/12, Sąd Rejonowy w Świebodzinie, zezwolił K. T. i G. T. (rodzicom) na dokonanie czynności prawnej przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem małoletniej W. T., polegającej na podjęciu czynności w imieniu małoletniej w celu uzyskania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości L. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że Sąd wojewódzki słusznie zakwalifikował wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane w imieniu małoletniej W. T., podpisanego jedynie przez jej matkę, za naruszenie prawa.
Nie można jednak zgodzić się z Sądem, że naruszenie to miało charakter rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarówno z akt sprawy, jak i stanowiska przedstawionego w skardze kasacyjnej wynika, że ojciec inwestora, W. T., nie tylko aktywnie uczestniczył w procesie budowlanym, ale był też jego inicjatorem. W aktach sprawy nie znajdują się dokumenty, które świadczyłyby o negatywnym nastawieniu G. T. do inwestycji czy o jakichkolwiek jego działaniach, podjętych w celu uniemożliwienia jej realizacji. Ponadto, jak wcześniej wskazano, w aktach sprawy znajduje się postanowienie Sądu Rejonowego w Świebodzinie, w którym sąd ten zezwolił na dokonanie czynności prawnej przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem, polegającej na podjęciu czynności w imieniu małoletniej w celu uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. Postanowienie to wpłynęło do organu pierwszej instancji [...] sierpnia 2012 r., a zatem jeszcze przed wydaniem przez ten organ decyzji o pozwoleniu na budowę.
Po drugie, Sąd wojewódzki za rażące naruszenie prawa, tj. art. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz § 14 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm., "Rozporządzenie") w powiązaniu z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., "Prawo budowlane"), uznał w niniejszej sprawie przyjęcie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, że przedmiotowa inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu wojewódzkiego w tym zakresie.
Jak wynika z akt sprawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej uznał za spełniający warunek dostępu do drogi publicznej dla przedmiotowej inwestycji dostęp do drogi gminnej Nr [...], relacji [...]. Organ powołał się na pismo Wójta Gminy L. z [...] kwietnia 2012 r., z którego wynika że ww. droga jest drogą gminną o nawierzchni brukowej graniczącą m.in. z działkami o nr [...] (działka inwestycyjna) i [...] w obrębie [...], gmina L. Wskazał także na znajdujące się w aktach sprawy pismo Urzędu Marszałkowskiego z [...] kwietnia 2012 r., z którego wynika, że drodze tej nadano numer [...] uchwałą nr 28/278/2003 Zarządu Województwa Lubuskiego z dnia 20 maja 2003 r. w sprawie nadania numerów drogom powiatowym i gminnym. Numer ten nadano w oparciu o uchwałę Nr Xlll/91/865 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze z dnia 28 kwietnia 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg gminnych i lokalnych miejskich.
Natomiast, jak prawidłowo zauważył Sąd wojewódzki, do akt dołączono także pismo Nadleśnictwa S. z [...] lutego 2012 r., z którego wynika, że droga przebiegająca przez nieruchomość gruntową nr [...] jest drogą zakładową leśną, a właściciele przedmiotowej działki nie posiadają pisemnej zgody Lasów Państwowych Nadleśnictwo S. na dojazd do tej nieruchomości. Z analizy dokumentacji zgromadzonej w zasobie geodezyjnym i kartograficznym wynika, że nigdy nie istniała samodzielna droga publiczna stanowiąca dojazd do działki nr [...] (vide pismo Starostwa Powiatowego w S. z [...] lutego 2012 r.).
Co więcej, [...] Zarząd Infrastruktury w Z., będący stroną umowy z [...] grudnia 2004 r. o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, nie wyraził zgody na ustanowienie drogi służebnej na nieruchomości nr ewid. [...],[...],[...] w obrębie [...] do działki nr [...]. (vide pismo [...] Zarządu Infrastruktury w Z. z [...] lutego 2012 r., skierowane do Nadleśnictwa S.). Ponadto, działka nr [...], na której zlokalizowana jest ww. droga, decyzją Ministra Obrony Narodowej z [...] grudnia 2012 r., Nr [...], została uznana za teren zamknięty (por. definicję terenu zamkniętego, art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, Dz. U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287 ze zm.), co pozbawia ją koniecznej dla drogi publicznej cechy powszechnej dostępności.
Brak uwzględnienia powyższych kwestii i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez ustalenia, czy przedmiotowa działka ma dostęp do drogi publicznej, należało zatem uznać za rażące naruszenie prawa. W sprawie kluczowy jest nie tylko sam dostęp do drogi publicznej (o istotności tego elementu dla wydania prawidłowej decyzji o pozwoleniu na budowę por. np. Bandarzewski K., Dostęp działki budowlanej do drogi publicznej, "Przegląd Prawa Publicznego", 6/2020, s. 38-51), ale też ustalenie, czy droga, znajdująca się na działce nr [...], może być uznana za drogę publiczną w kontekście również koniecznego ustalenia granic terenu zamkniętego, znajdującego się w sąsiedztwie działki nr [...]. Jeżeli bowiem z ustaleń organu wynikałoby, że ww. droga znajduje się na terenie zamkniętym, a więc że i działka inwestycyjna sąsiaduje z terenem zamkniętym, wpłynęłoby to również na samą możliwość zagospodarowania tej działki i planowanej na niej inwestycji dotyczącej budowy budynku mieszkalnego.
Jak podkreślił Sąd wojewódzki, teren, na którym planowana jest będąca przedmiotem sprawy inwestycja, znajduje się w trefie ochronnej i na kierunku strzelań Strzelnicy Bojowej Czołgów i Strzelnicy Szkolnej Czołgów i Transporterów Opancerzonych, w związku z tym narażony jest na upadki pocisków bojowych, a stale przebywanie na nim ludzi stanowi zagrożenie dla ich życia i zdrowia. Zagrożenie stwarza również poruszanie się po drodze znajdującej się na działce nr [...] pojazdów opancerzonych, które samodzielnie docierają do strzelnicy. Na marginesie dodać jedynie można, że bez wątpienia, w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę inwestycji realizowanej na działce, która nie jest objęta planem miejscowym, decydująca dla oceny jego zgodności z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego, jest wydana uprzednio decyzja o warunkach zabudowy (w niniejszej sprawie jest to decyzja Wójta Gminy L. z [...] czerwca 2006 r.) i decyzja ta wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, gdy decyzja ta jest decyzją ostateczną w rozumieniu przepisów k.p.a. i nie utraciła ważności, co może nastąpić w sytuacjach określonych w art. 65 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2913/17, LEX nr 2742523).
Jednak w razie podjęcia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wątpliwości co do prawidłowości wydanej w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, na której ma on oprzeć swoje rozstrzygnięcie, tj., że może ona nosić cechy rażącego naruszenia prawa, a to z kolei może prowadzić do zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie ma przeszkód by organ ten poinformował właściwy organ (art. 157 § 1 k.p.a.) i w razie wszczęcia z urzędu postępowania nieważnościowego w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy, zawiesił prowadzone przez siebie postępowanie (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.).
Po trzecie, Sąd wojewódzki, w konsekwencji powyższego przyjął, że w sposób rażący naruszony został art. 33 ust. 2 pkt 4b Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku obiektów usytuowanych na terenach zamkniętych, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć postanowienie o uzgodnieniu z organem administracji architektoniczno-budowlanej, o którym mowa w art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego, projektowanych rozwiązań w zakresie przebiegu i charakterystyki dróg linii komunikacyjnych oraz sieci uzbrojenia terenu wyprowadzonych poza granice terenu zamkniętego.
W tym zakresie stanowisko Sądu wojewódzkiego należało uznać za nieprawidłowe, a przede wszystkim przedwczesne. Podkreślić bowiem trzeba, że dopiero ewentualne ustalenie przez organ administracji, w ponownie prowadzonym postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, że teren przedmiotowej inwestycji znajduje się w granicach terenu zamkniętego, zaktualizuje obowiązki z tego wynikające, w tym konieczność uzyskania odpowiednich uzgodnień. Ponadto, jak wynika z § 26 ust. 3 Rozporządzenia, a wbrew twierdzeniom Sądu wojewódzkiego, działka budowlana może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli nie ma możliwości przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej.
Nie przesądzając rozstrzygnięcia organu w tym zakresie, dodać można, że do kwestii uzbrojenia terenu i możliwości wykonania przyłączy na przedmiotowej działce odnosi się np. opis techniczny do projektu zagospodarowania działki oraz mapa sytuacyjno-wysokościowa sporządzona do celów projektowych, znajdujące się w aktach sprawy.
Za niezrozumiały należało, natomiast, uznać zarzut naruszenia art. 84 k.p.a. w zw. z art. 106 § 4 p.p.s.a.
Ponadto, podkreślić należy, że przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt I FSK 1377/20, LEX nr 3173350), zwłaszcza że prowadziłoby to do dokonania nowych ustaleń faktycznych, które nie podlegałyby już kontroli instancyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. akt I GSK 1815/20, LEX nr 3144275). Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku skarżących kasacyjnie o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) – orzekł jak w wyroku.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) – zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z [...] października 2022 r.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zawartego w piśmie z [...] marca 2020 r. wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, ponieważ złożona przez niego w tym piśmie odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona z upływem terminu, wynikającego z art. 179 p.p.s.a.