Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1290/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę W.K. i K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] października 2008 r. nr [...]. Decyzją tą, po rozpoznaniu odwołania W.K. i K.K., Kolegium uchyliło decyzją Burmistrza Bochni z dnia [...] września 2008 r. nr [...] ustalającą na wniosek A. i H.K. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia – budowa wjazdu i wyjazdu na drodze wojewódzkiej nr [...] ze stacji paliw, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W. i K.K. zarzucali, iż postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań jest bezprzedmiotowe, gdyż inwestycja – stacja paliw jest nielegalna, a wszystkie decyzje jej dotyczące są uchylone. Samorządowe Kolegium stwierdziło, że okoliczność dotycząca prowadzenia postępowania w sprawie legalności stacji paliw nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań i że to postępowanie może być prowadzone odrębnie.
Uznało natomiast, że postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzupełnienia, bowiem przed wydaniem decyzji konieczne jest dokonanie uzgodnień z organami Inspekcji Sanitarnej. Organy te wydały uzgodnienie, oceniając przedłożony przez inwestorów raport oddziaływania na środowisko, jednak, po wydaniu przez nie postanowień, do raportu został opracowany aneks, a ten dokument nie był przedmiotem uzgodnień.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd, po przeprowadzeniu analizy art. 136 i 138 § 2 k.p.a. oraz art. 46, 48, 51 i 57 ustawy z dnia 17 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, uznał, że zasadnie Kolegium uchyliło decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Odnosząc się zaś do zarzutów skarżących stwierdził, że zasadnie Kolegium ich nie uwzględniło, bowiem w tym postępowaniu ocenia się wpływ przedsięwzięcia na środowisko, nie ma ono natomiast na celu legalizacji obiektów budowlanych i w tej kwestii niczego nie przesądza.
Reprezentowani przez adwokata, W. i K.K. wnieśli skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania i zarzucając: naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 7 kodeksu postępowania administracyjnego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy – poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, podczas gdy stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinna zostać stwierdzona nieważność decyzji organu I instancji – Burmistrza Miasta Bochni z dnia [...] września 2008 r. [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 7 kodeksu postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że proces inwestycyjny związany z budową stacji paliw był niezgodny z prawem, dlatego rozdzielenie procesu budowy wjazdów i wyjazdów ze stacji może doprowadzić do legalizacji niezgodnej z prawem inwestycji. Zdaniem skargi skoro decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla całości inwestycji była nieważna to taką samą wadą jest dotknięta decyzja w przedmiocie jednego z elementów inwestycji, zatem Wojewódzki Sąd powinien był stwierdzić nieważność decyzji Burmistrza Bochni, biorąc z urzędu pod uwagę okoliczności za tym przemawiające, mimo ich niepodniesienia w skardze, a nie oddalać skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jeżeli zatem w sprawie nie występuje żaden z przypadków nieważności, wymienionych w § 2 art. 183, sprawa może być rozpoznana wyłącznie w takich granicach, jakie zakreślają zarzuty skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania i wobec tego Naczelny Sąd oceniał ją tylko pod kątem przytoczonych w skardze kasacyjnej podstaw.
W skardze kasacyjnej postawiono tylko jeden zarzut – naruszenia przepisów postępowania, które polegało na tym, że Wojewódzki Sąd oddalił skargę, choć powinien był stwierdzić nieważność decyzji organu I instancji z przyczyn, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 7 k.p.a. Takiego zarzutu nie można było uznać za usprawiedliwiony.
Wojewódzki Sąd rozpoznał skargę na decyzję organu II instancji i jego ocenie podlegało to czy organ odwoławczy zasadnie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania, a do decyzji organu I instancji odnosił się tylko poprzez pryzmat decyzji odwoławczej, prawidłowy byłby zatem wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji. Natomiast gdyby Wojewódzki Sąd stwierdził nieważność decyzji pierwszoinstancyjnej to takie rozstrzygnięcie naruszałoby prawo, bo jaki byłby w takim razie los decyzji odwoławczej.
Zdaniem skargi kasacyjnej nieważność decyzji ma miejsce z powodu okoliczności, o których mowa w pkt 2, 3 i 7 § 1 art. 156 k.p.a., jednak stwierdzić należy, że w jej uzasadnieniu nie wskazano na czym w istocie mają one polegać. Nie wyjaśniono na czym polegać ma wydanie zaskarżonych decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), o jaką sprawę rozstrzygniętą już poprzednio inną decyzją ostateczną chodzi (pkt 3), jakie zawierają wady powodujące ich nieważność z mocy prawa (pkt 7).
W sprawie zostały wdane decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach określonego przedsięwzięcia –- wyjazdu i wjazdu ze stacji paliw, co oczywiście związane jest z inwestycją główną – stacją paliw. Jednak zgodzić należy się z organami i Wojewódzkim Sądem, że nie jest przeszkodą w prowadzeniu postępowania w tej sprawie postępowanie o legalizację inwestycji "głównej". Decyzja w sprawie środowiskowych uwarunkowań organu I instancji została uchylona przez organ odwoławczy i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania i prawidłowość tego rozstrzygnięcia podlegała kontroli Wojewódzkiego Sądu. Zasadnie Sąd uznał zaskarżone rozstrzygnięcie za nienaruszające prawa, nie miał natomiast podstaw do stwierdzenia nieważności, gdyż żadną wadą nie jest ono dotknięte.
W takim stanie rzeczy skargę kasacyjną należało oddalić, jako nieposiadającą usprawiedliwionych podstaw i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a.