Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 lipca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 1467/04/ oddalił skargę P. H. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z dnia [...] czerwca 2004r. odmawiającą udzielenia pozwolenia na użytkowanie garażu.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. W. decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. na podstawie art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wniosku P. H. z dnia 23 kwietnia 2004 r. odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie boksu garażowego nr 7 przy ul. K. róg ul. D. w W. Organ nadzoru budowlanego podał, iż przedmiotowy boks garażowy został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji Urzędu Dzielnicowego W. z dnia 16 marca 1987 r., i przyjęty do użytkowania na okres 10 lat.
Zatem przedmiotowy boks garażowy po tym okresie winien być wyłączony z użytkowania i rozebrany. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nie dają podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektów wybudowanych w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę na czas określony. P. H. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. W wyniku jego rozpoznania Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podtrzymując zawartą w niej argumentację.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego P. H. zarzucił, że zaskarżona decyzja pozbawia go prawa do garażu wybudowanego z własnych środków i prawa do uzyskania wieczystej dzierżawy gruntu związanego z jego użytkowaniem.
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 lipca 2005r oddalając skargę jako nieuzasadnioną wyjaśnił, że z art. 38 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) wynika, że inwestor (właściciel, zarządca) jest obowiązany dokonać rozbiórki obiektu ze względu na upływ czasu oznaczony w pozwoleniu na budowę lub na jaki został wzniesiony. Obowiązek rozebrania takich obiektów wynika bezpośrednio z przepisów prawa. Z analizy akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że boks garażowy został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji z dnia 16 marca 1987 r., udzielającej pozwolenia na budowę tego obiektu na czas określony i przyjęty do użytkowania na okres 10 lat.
Wobec tego w ocenie Sądu, obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego na czas określony powstaje, tak jak słusznie przyjął to organ nadzoru budowlanego stosownie do przepisu powołanego wyżej art. 38 ustawy Prawo budowlane, z chwilą upływu terminu określonego w pozwoleniu na budowę. Wydanie decyzji na użytkowanie po upływie terminu, na jaki został wzniesiony obiekt budowlany nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego.W związku z powyższym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. H. reprezentowany przez adw. P. R., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004r. w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego boksu garażowego, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania. Skargę kasacyjną oparto na przepisie art. 174 par.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami admmistracyjnymi zarzucając niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 38 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, które utraciły moc z wejściem w życie, z dniem 1 stycznia 1995r. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz błędną wykładnię przepisów art.55 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt. 2 i art. 59 ust. 5 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane jako nie dających podstaw do udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po upływie terminu na jaki wzniesiony został ten obiekt.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przyznano, że decyzją z dnia 16 marca 1987r. zatwierdzono plan realizacyjny inwestycji i zezwolono na budowę, na czas oznaczony tj.10 lat przedmiotowego garażu.. Jednak w ocenie autora skargi kasacyjnej pogląd Sądu I instancji, iż obowiązek rozbiórki przedmiotowego boksu garażowego wynika z treści art. 38 prawa budowlanego z 1974r. stanowi naruszenie prawa materialnego, ponieważ ustawa Prawo budowlane z 1974r. utraciła moc na podstawie art. 107 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane. Przepisy przejściowe Prawa budowlanego z 1994r. /tj. art. 103 /nie przewidują możliwości stosowania art. 38 ustawy z 1974r. po 1 stycznia 1995r. Z art.55 ustawy Prawo budowlane z 1994r. wynika, że przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego, na wzniesienie którego wymagane jest pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii XVII -należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na jego użytkowanie.
Na budowę przedmiotowego garażu wymagane jest pozwolenie na budowę. Do kategorii XVII obiektów budowlanych należą zaś m. in. garaże powyżej dwu stanowisk.Odmowa wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego może, w myśl przepisów art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego z 1994r., nastąpić tylko w przypadku niespełnienia określonych wymagań. Nie występuje wśród nich zakaz udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu po upływie terminu na jaki został on wzniesiony.Pogląd Sądu I instancji o braku przepisów prawa materialnego zezwalających na wydanie takiego pozwolenia stanowi zatem naruszenia prawa materialnego polegające na błędnej wykładni przepisów art.55 w zw. z art.29 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994r.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik P. H. wniósł o umorzenie postępowania wszczętego skargą kasacyjną wyjaśniając, że jego mocodawca w trybie art.155 kpa uzyskał w dniu 31 stycznia 2006r. korzystną dla siebie decyzję o pozwoleniu na budowę przedmiotowego garażu, nadto w drodze umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego uzyskał prawo własności garażu wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu, na którym ten obiekt się znajduje. Pełnomocnik skarżącego mając na uwadze w/w okoliczności oświadczył także, że zgłasza alternatywny wniosek o cofnięciu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowe, wszczęte skargą kasacyjną P. H., podlega umorzeniu.
Stosownie do treści przepisu art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 określanej dalej skrótem p.p.s.a) do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Oznacza to, że nie jest wyłączone stosowanie art.161 par.1pkt.1 i 3 p.p.s.a, który przewiduje umorzenie postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę albo gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Tak więc przyczyną umorzenia postępowania jest jego bezprzedmiotowość, przy czym ustawodawca w art. 161 § 1 pkt. 1 wskazał na konkretny przykład bezprzedmiotowości tj.cofnięcie skargi, zaś w art. 161 § 1 pkt. 3 wskazał na ewentualne inne przyczyny skutkujące bezprzedmiotowością postępowania.
Z kolei, art. 60 p.p.s.a. ustala generalną zasadę o wiążącym sąd oświadczeniu o cofnięciu skargi. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W warunkach niniejszej sprawy Sąd uznał, że postępowanie sądowe jest bezprzedmiotowe z uwagi na skuteczne cofnięcie skargi kasacyjnej, wobec czego podlega ono umorzeniu z mocy art. 161 § 1 pkt.1 w związku z art. 193 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.